การเผชิญหน้าครั้งแรกของสามีภรรยา

"ถ้ากล้าก้าวขาเข้ามาเหยียบเรือนแปลงนี้อีกก้าวเดียว ข้าจะเอาด้ามไม้กวาดฟาดหน้าคมๆ ของท่านให้บวมเป่งจนจำไม่ได้เลยทีเดียวค่ะ ท่านพี่จ้าว!" เสียงหวานใสที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นและเด็ดขาดดังแว่วมาจากลานบ้าน พร้อมกับเสียงหวดไม้กวาดลงกับพื้นดินดัง *ฟรึ่บ!* จนฝุ่นตลบอบอวล หลินว่านหลินยืนกอดอกจ้องมองชายหนุ่มหน้าตาดีแต่แววตากลอกกลิ้งที่กำลังทำหน้าไม่ถูกอยู่หน้าประตูรั้ว นางไม่ได้เป็นหลินว่านหลินคนเดิมที่โง่งงยอมให้ผู้ชายมักง่ายคนนี้สูบเงินทองและหลอกใช้ความรู้สึกอีกต่อไปแล้วค่ะ จ้าวฮ่าวหรานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกประหลาดใจแกมตื่นตระหนก เรือนไม้เก่าๆ หลังคาผุพังที่เคยเต็มไปด้วยหยากหยยาดและกลิ่นอัปมงคล บัดนี้ได้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย กลายเป็นบ้านอิฐแดงชั้นเดียวที่ก่อสร้างอย่างประณีตและแข็งแรง หน้าต่างกระจกใสสะอาดสะอ้านสะท้อนแสงแดดยามสายระยิบระยับ ข้างตัวเรือนมีแปลงผักสวนครัวเขียวขจีที่ได้รับการดูแลอย่างดีเยี่ยม ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรและดอกไม้ป่าลอยมาแตะจมูก ยิ่งไปกว่านั้น... ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้ คือคนเดียวกันกับภรรยาของลู่จินหยูที่เคยมีรูปร่างอ้วนท้วม ผิวพรรณหยาบกร้าน และแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ ซอมซ่อจริงหรือ? เวลานี้ หลินว่านหลินในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสีครามสะอาดตา ใบหน้าเรียวรูปไข่รับกับดวงตากลมโตเป็นประกายเฉลียวฉลาด พวงแก้มมีเลือดฝาดสุขภาพดี เรือนร่างที่เคยอวบอระยะรุ่มบัดนี้สมส่วนเอวคอดกิ่วอย่างน่ามอง บรรยากาศรอบตัวเธอนั้นแผ่รังสีความมั่นใจและทรงอำนาจจนจ้าวฮ่าวหรานไม่กล้าสบตาตรงๆ "ว่านหลิน... เจ้า... เจ้าพูดจาเช่นนี้กับพี่ได้อย่างไรกัน?" จ้าวฮ่าวหรานพยายามปั้นสีหน้าเศร้าสร้อยและเว้าวอน ส่งสายตาตัดพ้อที่เคยใช้ได้ผลในอดีตมาให้ "เราเคย... เคยมีความรู้สึกที่ดีต่อกันนะ เจ้าลืมวันคืนที่เราแอบพบกันหมดแล้วหรือ ไยเจ้าจึงใจร้ายกับพี่นัก รังเกียจพี่เพราะเจ้ามีบ้านหลังใหม่แล้วกระนั้นหรือ?" หลินว่านหลินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยความดูแคลนระคนสมเพช ทำให้จ้าวฮ่าวหรานรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ที่สันหลังวาบ "ความรู้สึกที่ดีงั้นหรือคะ? ถ้าหมายถึงการที่ท่านคอยมาเป่าหูหลอกเอาเงินเก็บก้อนสุดท้ายของข้าไปซื้อของขวัญให้ผู้หญิงคนอื่น แล้วปล่อยให้ข้าอดอยากปากแห้งจนเกือบตายอยู่ที่นี่ละก็... ใช่ค่ะ ข้าจำได้แม่นยำทีเดียว!" หลินว่านหลินก้าวเท้าเข้าไปใกล้รั้วทีละน้อย แววตาคมปลาบดุดันราวกับพญาเสือดาวที่จ้องตะครุบเหยื่อ "ตาแก่ตัณหากลับอย่างท่าน อย่ามาทำเป็นพูดจาโวหารรักใคร่กับข้าที่นี่ไสหัวไปเสีย! ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนแล้วสาดน้ำแกงร้อนๆ ใส่หน้าท่านจริงๆ!" ท่าทีที่เด็ดเดี่ยว แววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวหรือหลงใหลเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ทำให้จ้าวฮ่าวหรานหน้าถอดสี เขาขบกรามแน่นด้วยความอัปยศอดสู แต่เมื่อเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ด้วยฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง เขาก็รีบหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีหายไปลับตาอย่างรวดเร็วดุจสุนัขจนตรอก หลินว่านหลินถอนหายใจยาวเหยียด นางปัดมือเบาๆ ไล่ฝุ่นผงออกจากชายเสื้อ กำลังจะหันหลังกลับไปเตรียมวัตถุดิบทำอาหารเที่ยงในครัวมิติลับ ทันใดนั้น ฝีเท้าที่คุ้นเคยแต่ไม่ได้ยินมานานนับปีก็หยุดชะงักลงที่หน้าประตูรั้ว กลิ่นอายความกดดันอันทรงพลังที่แผ่ซ่านมาจากร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ทำให้ลมหายใจของหลินว่านหลินสะดุดไปชั่วขณะ ร่างนั้น... หยุดยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ลู่จินหยูกำลังยืนตะลึงงันจนราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล ภาพตรงหน้าขัดแย้งกับข่าวคราวที่เขาได้รับจากจดหมายของคนในหมู่บ้านอย่างสิ้นเชิง ไหนเล่าภรรยาขี้เกียจสันหลังยาวที่วันๆ เอาแต่นอนกินบ้านกินเมืองและสร้างแต่เรื่องเสื่อมเสีย? ไหนเล่าเรือนพักพิงโทรมๆ ที่ผุพังใกล้พังมิพังแหล? สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน คือบ้านอิฐแดงหลังงามที่สะอาดสะอ้าน รอบบริเวณบ้านจัดแต่งไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย และที่สำคัญที่สุด... คือผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้ ดวงตาสคมกريบของลู่จินหยูกวาดมองสำรวจภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ใบหน้านั้นผอมลงจนเห็นโครงหน้าชัดเจน ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเฉลียวฉลาด เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในความทรงจำของเขา ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามาในอก ทั้งความแปลกใจ ความเคลือบแคลงสงสัย และความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในหัวใจด้านชาของนายทหารหนุ่ม เขากลับบ้านก่อนกำหนดหลายวันด้วยความเป็นห่วง (และเกรงว่าตระกูลจะวุ่นวายเพราะภรรยาตัวแสบ) แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เขาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ลู่จินหยูเม้มริมฝีปากแน่นสันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในรั้วบ้านอย่างเงียบเชียบ แรงกดดันจากความเป็นผู้นำและทหารสนามรบแผ่ซ่ายกดบรรยากาศรอบตัวให้ตึงเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองภรรยาไม่วางตา ราวกับต้องการจะค้นหาความจริงทั้งหมดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์นี้ หลินว่านหลินนิ่งงั้นไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น... ดวงตาคมกริบดุดันที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนคุกกรุ่น แต่มันกลับแฝงประกายความห่วงหาอาทรจางๆ ที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งรับ สามีรูปหล่อผู้ขึ้นชื่อเรื่องความซื่อสัตย์และคลั่งรัก (ในอนาคต) กลับมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอเร็วกว่ากำหนดถึงสามเดือนเต็ม! ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้และเสียงหัวใจที่เต้นรัวในอกของคนทั้งคู่ "ว่านหลิน..." เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงนั้นแหบพร่าเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยอำนาจกดดัน "นี่มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่? แล้วผู้ชายเมื่อครู่... มันเป็นใคร?" ดัชเชสโพดำขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความเปลี่ยนแปลงของพี่ใหญ่และน้องว่านหลินในตอนนี้นะคะ บททดสอบหัวใจกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ!