แฟชั่นกระโปรงพลีทสะเทือนอำเภอ

"นี่ไม่ใช่เสียงเครื่องปั่นไฟในค่ายทหาร... แล้วนั่นอะไร ทำไมบ้านเราถึงมีจักรเย็บผ้าจักรกลนำเข้าจากเยอรมันได้ล่ะ ว่านหลิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มดังขึ้น ทะลุผ่านม่านลูกไม้สีขาวสะอาดที่หลินว่านหลินเพิ่งบรรจงเย็บขึ้นมาเองกับมือ ลู่จินหยูยืนตระหง่านอยู่กลางห้องรับแขก ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันจากการเดินทางไกล ทำให้บรรยากาศรอบตัวเขาดูคุกคามและทรงพลังอย่างยิ่ง ไหล่กว้างที่แบกรับภาระอันหนักอึ้งที่ชายแดน บัดนี้กำลังห่อเข้าเล็กน้อยขณะกวาดสายตาคมกริบสำรวจความเปลี่ยนแปลงภายในบ้าน จากอดีต "รังหมู" ที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกและข้าวของกระจัดกระจาย บัดนี้กลับกลายเป็นสตูดิโอตัดเย็บขนาดย่อม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอสกัดเป็นน้ำหอมปรับอากาศลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอายความเคร่งขรึมของสามีหนุ่มผู้ไม่คาดคิดว่าจะกลับบ้านเร็วกว่ากำหนดถึงสามสัปดาห์ หลินว่านหลินสะดุ้งเล็กน้อยแต่มือเรียวยังคงทำหน้าที่จับเนื้อผ้าซาตินสีดำสนิทไว้มั่น ดวงตากลมโตหันไปจ้องสบตากับสามีรูปหล่อผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความรู้สึกในนิยายต้นฉบับ เธอวางกรรไกรทองเหลืองลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *กริ๊ง* ก่อนจะยมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ายวนที่ผสมผสานความร้ายกาจและความมั่นใจไว้อย่างลงตัว "อ้าว... สามี กลับมาเร็วกว่ากำหนดหรือคะ หรือว่าคิดถึงเมียจนทนอยู่ชายแดนไม่ไหวแล้ว?" หลินว่านหลินเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงกึ่งเล่นกึ่งจริง พร้อมกับก้าวขาเรีย้างามที่ซ่อนอยู่ใต้กระโปรงยาวเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ ลู่จินหยูขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกวาดมองภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างอวบอิ่มที่เคยเหลวไหลและแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ บัดนี้กลับดูมีน้ำมีนวล ผิวพรรณเปล่งปลั่งราวกับคุณหนูในห้องหอ และที่สำคัญที่สุดคือชุดเดรสเข้ารูปเน้นสัดส่วนที่เธอกำลังสวมใส่อยู่—มันช่างล่อแหลม ทันสมัย และ... สวยงามจนน่ามองเกินไปในสายตาของนายทหารผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัย "ว่านหลิน เธอกำลังเล่นสนุกอะไรอยู่ เงินทองพวกนี้มาจากไหน จักรเย็บฟ้านี่... เธอไปเอามาจากไหน หรือว่า..." ลู่จินหยูเว้นวรรค ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความระแวงระวัง นึกถึงจดหมายซุบซิบนินทาจากคนในหมู่บ้านที่ส่งไปถึงเขาที่ค่ายว่าภรรยาตัวแสบอาจจะแอบไปยุ่งเกี่ยวกับพวกพ่อค้าตลาดมืดหรือชายชู้อย่างจ้าวฮ่าวหราน "หรือว่าแอบไปทำเรื่องน่าขายหน้ามาอีกใช่ไหม!" เขาเอ่ยเสียงเข้ม มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าแขนเรียวเพื่อคาดคั้น *เพี๊ยะ!* ไม่ใช่เสียงตบตี แต่เป็นเสียงหลินว่านหลินปัดมือเขาออกอย่างไม่เกรงกลัว เธอเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาดำขลับวาววับด้วยความถือดี "พูดให้มันดีๆ นะคะ ผู้กองลู่! สามีภรรުރิเขากลับมาบ้าน สิ่งแรกที่ควรทำคือสวมกอดภรรยา ไม่ใช่มายืนสอบสวนเหมือนฉันเป็นนักโทษการเมืองแบบนี้!" นางเอกสาวสวนกลับทันควัน น้ำเสียงฉadฉานและเด็ดเดี่ยวทำเอาลู่จินหยูชะงักงันไปชั่วขณะ เขาไม่เคยเห็นแววตาคู่นี้จากภรรยาเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมา หลินว่านหลินคนเก่าจะเอาแต่ร้องไห้โวยวายหรือไม่ก็หาเรื่องอาละวาด แต่นี่... ผู้หญิงตรงหน้าช่างเต็มไปด้วยพลังชีวิตและรัศมีที่ทำให้เขาละสายตาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย "ฉันไม่ได้..." ลู่จินหยูอ้าปากจะแก้ตัว แต่ถูกสายตาคมปลาบของภรรยาสกัดไว้เสียก่อน "ถ้าอยากรู้ว่าฉันเอาเงินมาจากไหน และจักรเย็บผ้านี่ได้มาอย่างไร... ก็หุบปากแล้วมาช่วยฉันรีดผ้าพวกนี้ซะดีๆ ไม่อย่างนั้น คืนนี้คุณไปนอนที่โรงนาหลังบ้านเลยนะคะ ผู้กองลู่!" คำขู่ที่น่ารักแต่เด็ดขาดนั้นทำให้มุมปากของนายทหารหนุ่มกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความหวาดระแวงในใจถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดลึกซึ้งที่ก่อตัวขึ้นในอก เขาพ่นลมหายใจยาวเหยียด ยอมจำนนต่อสายตาดุดันคู่นั้นอย่างง่ายดาย—ใครใช้ให้เขาตกหลุมรักยัยตัวร้ายนี่เข้าจริงๆ เล่า ... ยามวิกาล ณ ตลาดมืดริมชานเมืองอันเงียบเชียบและเต็มไปด้วยความหวาดระแวงของสายตรวจคอมมิวนิสต์ ทว่าลึกเข้าไปในตรอกแคบหลังโรงงานร้าง กลับมีแสงไฟตะเกียงส่องสว่างเรืองรอง พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบและเสียงหัวคิกคักของเหล่าหญิงสาวผู้มีฐานะในอำเภอ หลินว่านหลินในชุดโค้ทกันหนาวตัวยาว สวมหมวกเบ레็ตสีแดงสดเพื่ออำพรางใบหน้า ยืนพิงหลังกับกำแพงอิฐเก่าๆ เบื้องหน้าของเธอคือราวไม้ไผ่ที่แขวนชุดเดรสและกระโปรงพลีทสไตล์โมเดิร์นที่ตัดเย็บอย่างประณีต เนื้อผ้าซาตินและผ้าฝ้ายเนื้อดีทิ้งตัวสวยงาม ผสมผสานความวินเทจและกลิ่นอายแฟชั่นจากเซี่ยงไฮ้อย่างลงตัว ซึ่งเป็นผลงานชิ้นเอกที่เธอใช้มิติซูเปอร์มาร์เก็ตแอบนำเข้าจักรเย็บผ้าและวัสดุชั้นเลิศมาผลิตในช่วงสามวันที่ผ่านมา "พี่สาวว่านหลิน! ชุดสีเขียวมรกตตัวนั้น... สวยหยาดเยิ้มจนฉันหายใจไม่ออกเลยค่ะ มันราคาเท่าไหร่กันแน่ ฉันยอมจ่ายหมดตัวที่มีเลยนะ!" เสียงอุทานอย่างตื่นเต้นดังมาจาก "สหายเหมย" ลูกสาวเหมืองแร่ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเรื่องมากและรักสวยรักงาม เธอพุ่งตรงเข้ามาคว้าจับเนื้อผ้าซาตินสีเขียวเข้มราวกับคนกระหายน้ำ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับเมื่อเห็นการตัดเย็บที่เข้ารูปและซ่อนตะเข็บอย่างเนียนกริบ ไม่เหมือนเสื้อผ้าโหลเชยๆ ที่แจกจ่ายตามสหกรณ์รัฐแม้แต่น้อย "สหายเหมยตาถึงมากค่ะ ชุดนี้ตัดเย็บด้วยความประณีต ทรงกระโปรงพลีทช่วยพรางสะโพกและทำให้ขาดูเรียวยาว ใส่ไปเดินในตัวเมืองรับรองว่าหนุ่มๆ เหลียวหลังจนคอเคล็ดแน่นอนค่ะ" หลินว่านหลินแย้มยิ้มทางการค้า แววตาฉลาดเฉลียวเป็นประกาย "ส่วนราคา... แลกกับตั๋วอาหารห้าใบ และเงินสดสิบหยวนค่ะ" "สิบหยวน!?" เสียงอุทานอย่างตกใจดังขึ้นจากรอบด้าน บรรดาหญิงสาวนับสิบคนที่มารุมล้อมต่างสูดปากด้วยความตกตะลึง เพราะเงินสิบหยวนในยุคนี้เท่ากับค่าแรงเกือบครึ่งเดือนของคนงานโรงงานเลยทีเดียว! แต่ทว่า... "ฉันซื้อ! เอาชุดสีเขียวนี้มาให้ฉัน!" สหายเหมยไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางรีบควักกระเป๋าเงินนับธนบัตรยื่นให้หลินว่านหลินทันทีด้วยความกลัวว่าจะมีคนแย่งตัดหน้า "ถ้าช้ากว่านี้กลัวโดนคนอื่นแย่งไปใส่ก่อนน่ะสิ ใครจะสนเงินสิบหยวนกันเล่า ถ้านางแบบใส่แล้วสวยขนาดนี้!" ราวกับโดนจุดชนวนไฟลามทุ่ง! เพียงพริบตาเดียว บรรดาสาวๆ ในตลาดมืดต่างก็กรูเข้ามาแย่งชิงเสื้อผ้าบนราวไม้ไผ่จนแทบจะเหยียบกันตาย เสียงแย่งกันซื้อ เสียงต่อรองราคา และเสียงชื่นชมดังระงมไปทั่วตรอกมืด "ฉันเอาชุดกระโปรงพลีทยาวสีดำตัวนั้น!" "กระโปรงลายสก๊อตนี่เหลือตัวสุดท้ายไหมคะ ฉันขอซื้อสองเท่าเลย!" "อย่าแย่งฉันนะ! ฉันยืนจองมาก่อนน่ะ!" หลินว่านหลินยืนมองธนบัตรและตั๋วอาหารจำนวนมากที่หลั่งไหลเข้ามาในมือด้วยรอยยิ้มกริ่ม หัวใจเต้นระรัวด้วยความสุข สมองคำนวณกำไรมหาศาลที่ซุกซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อ การค้าขายในยุคนี้ช่างหอมหวานและเร้าใจยิ่งกว่าการยืนทำอาหารในภัตตาคารห้าดาวเสียอีก! ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายของการแย่งชิงสินค้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับแสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาในตรอกมืด "หยุดนะ! เจ้าหน้าที่ตรวจตลาดมืด! ทุกคนห้ามขยับ!" เสียงตะโกนก้องกังวานด้วยความเด็ดขาดทำเอาฝูงชนแตกตื่นกรูกันหนีตายอลหม่าน บรรดาสาวๆ ต่างวิ่งหนีกันคนละทิศคนละทาง ทิ้งข้าวของกระจัดกระจาย หลินว่านหลินใจหายวาบ นางรีบกวาดธนบัตรทั้งหมดใส่กระเป๋าเสื้อโค้ท เตรียมจะคว้าตะกร้าผ้าวิ่งหนีตามสหายคนอื่นๆ แต่ทว่า... ข้อมือเรียวกลับถูกมือใหญ่หนาคู่หนึ่งคว้าหมับไว้เสียก่อน! แรงกระชากอันทรงพลังดึงร่างอวบอิ่มของนางเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นยาสูบจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ก่อนที่เสียงกระซิบแหบพร่าและเปี่ยมด้วยความเจ้าเล่ห์จะดังขึ้นข้างใบหูของนาง "ภรรยา... วิ่งหนีเจ้าหน้าที่แบบนี้ มันผิดกฎระเบียบของอำเภอนะรู้ไหม?" หลินว่านหลินเบิกตากว้าง หันขวับไปมองใบหน้าคมคายที่ยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่าในความมืด—ลู่จินหยู! สามีตัวดีของนางแอบสะกดรอยตามมาตั้งแต่บ้าน จนกระทั่งมาดักซุ่มรอจับนางคาหนังคาเขาในตลาดมืดแห่งนี้! ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มก้มลงมองธนบัตรกำใหญ่ในมือของนาง ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้นางเอกสาวถึงกับหน้าร้อนผ่าว "ดูท่า... ธุรกิจแฟชั่นกระโปรงพลีทของภรรยาจะรุ่งเรืองเกินคาดสินะ แบบนี้... คืนนี้คงต้องตกลง "ส่วนแบ่งกำไร" กันที่บ้านให้รู้เรื่องแล้วล่ะมั้ง?" ดัชเชสโพดำ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ)