ยอดขายถล่มทลายในสหกรณ์

"จะเบียดกันทำไม! อย่าแย่งกันสิคะ! ของในสต็อกยังมีเหลือ แต่ถ้าใครคิดจะแทรกคิว... ดิฉันคงต้องเชิญออกไปต่อแถวใหม่นะคะ!" เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดของหลินว่านหลินดังก้องไปทั่วหน้าสหกรณ์ประจำหมู่บ้าน ในมือของนางถือพัดไม้จันทน์หอมโบกสะบัดไปมา ราวกับแม่ทัพหญิงที่กำลังบัญชาการรบ ไม่ใช่แม่ค้าที่กำลังขายของชำธรรมดา บรรยากาศหน้าสหกรณ์ในวันนี้โกลาหลยิ่งกว่าสนามรบ ชาวบ้านนับร้อยชีวิตรุมล้อมแผงไม้ที่นางตระเตรียมมาอย่างดี กลิ่นหอมฟุ้งของ 'เนื้ออบคลุกเครื่องเทศสูตรลับ' และ 'แยมผลไม้กวนรสเลิศ' ที่นางนำออกมาวางขายล็อตแรกอบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นความหิวโหยของทุกคนจนแทบคลุ้มคลั่ง "ข้าเอาสามห่อ! ไม่สิ เอาห้าห่อเลย!" ป้าหวัง เพื่อนบ้านปากมากที่เคยค่อนขอดนางเรื่องความขี้เกียจ ตะโกนลั่นพร้อมยัดเงินเหมาของในแผงใส่ตะกร้าตนเองจนเต็ม ลู่จินหยู ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ดูองอาจผึ่งผาย ยืนกอดอกพิงเสาสหกรณ์ ดวงตาคมกริบคอยสอดส่องความเรียบร้อย แม้ใบหน้าจะนิ่งขรึมตามนิสัย แต่ทุกครั้งที่ภรรยาสาวหันมาสบตา เขามักจะแอบยิ้มมุมปากอย่างภาคภูมิใจ มือหนาของเขาคอยกันคนไม่ให้เบียดเสียดภรรยาตัวน้อยจนเกินงาม รัศมีอำนาจของทหารหนุ่มทำให้ไม่มีใครกล้าทำตัวนอกลู่ทาง "จินหยู ช่วยหยิบซอสปรุงรสในลังใต้โต๊ะให้ฉันหน่อยค่ะ คนข้างหลังเริ่มรอกันนานแล้ว" ว่านหลินสั่งการสามีอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเขามิใช่นายทหารอนาคตไกล แต่เป็นผู้ช่วยที่รู้ใจที่สุด "ได้เลยว่านหลิน" จินหยูขานรับทันควัน ความกระตือรือร้นของเขาทำให้คนในหมู่บ้านที่ยืนมองอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง ใครจะไปเชื่อว่าบุรุษผู้เย็นชาและเคร่งขรึมที่สุดในกองทัพ จะกลายเป็น 'สามีดีเด่น' ที่คอยตามรับใช้ภรรยาสาวได้ถึงเพียงนี้ แม่สามีอย่างเหมยฮวาที่ยืนอยู่ไม่ไกล ถึงกับยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อพลางยิ้มหน้าบาน นางเพิ่งได้รับหน้าที่เป็นคนจดบัญชีรายรับรายจ่าย ซึ่งตัวเลขในสมุดบันทึกนั้นทำให้มือของนางสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น "กำไรวันนี้... มากกว่าเงินเดือนทั้งปีของพ่อจินหยูรวมกันเสียอีก..." เหมยฮวากระซิบกับตัวเองด้วยเสียงสั่นเครือ ความเกลียดชังในอดีตมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความนับถือในความฉลาดปราดเปรื่องของสะใภ้คนนี้ แต่ทว่า ในมุมมืดของฝูงชนที่กำลังชุลมุน สายตาคู่หนึ่งกลับจ้องมองว่านหลินด้วยความริษยาและอาฆาต จ้าวฮ่าวหรานยืนกอดอกพิงกำแพงห่างออกไป สายตาของเขาจับจ้องไปยังหีบไม้ที่ใส่เงินสดของว่านหลินด้วยความโลภ 'นางอ้วนขี้เกียจคนนั้นหายไปไหน? ทำไมกลายเป็นหญิงสาวที่คล่องแคล่วและร่ำรวยเช่นนี้...' จ้าวฮ่าวหรานขบกรามแน่น เขาเคยวางแผนจะสูบเงินจากนางเพื่อเอาไปใช้หนี้พนัน แต่ดูเหมือนว่าเหยื่อที่เขาเคยควบคุมได้ กำลังจะกลายเป็นราชสีห์ที่ไม่มีวันสยบยอมให้ใคร เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ ของทุกอย่างในแผงก็ถูกกวาดเรียบจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดาษห่อ ว่านหลินวางพู่กันในมือลงพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก รอยยิ้มแห่งความสำเร็จปรากฏขึ้นบนใบหน้า "หมดเกลี้ยง! ภายในเวลาไม่ถึงห้าชั่วโมง!" ว่านหลินประกาศเสียงดัง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของชาวบ้านที่ซื้อของได้ทัน ในตอนนั้นเอง รถจี๊ปคันหรูของทางการคันหนึ่งแล่นมาจอดเทียบท่าหน้าสหกรณ์ ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาผู้มีแววตาเฉียบคมก้าวลงจากรถ เขาเดินตรงมาที่ว่านหลินพร้อมรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "คุณคือหลินว่านหลิน ใช่หรือไม่?" ชายคนนั้นเอ่ยถาม พลางกวาดสายตามองไปที่แผงขายของที่ว่างเปล่า "ดิฉันเองค่ะ มีธุระอันใดกับดิฉันหรือคะ?" ว่านหลินตอบอย่างใจเย็น แม้ในใจจะเริ่มคาดการณ์บางอย่างได้ ชายวัยกลางคนยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้ "ผมได้รับรายงานว่าสินค้าของคุณมีคุณภาพสูงจนผิดปกติ... และมีความต้องการในตลาดมืดพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ ผมจึงได้รับคำสั่งให้มาตรวจสอบ 'แหล่งที่มา' ของสินค้าเหล่านี้อย่างละเอียด... โดยเฉพาะเรื่องของแปลกประหลาดที่ไม่มีใครเคยพบเห็นในเมืองนี้มาก่อน" จินหยูก้าวออกมาบังหน้าภรรยาทันที สายตาของเขาดุดันเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต "ท่านมีหมายค้นหรือไม่? ถ้าไม่มี โปรดถอยห่างจากภรรยาผมด้วย" ว่านหลินแตะแขนสามีเบาๆ นางรู้ดีว่าหากความลับเรื่องมิติในตัวนางถูกเปิดเผย ชีวิตที่แสนสุขนี้อาจจบสิ้นลง แต่นางก็เป็นนักธุรกิจที่ฉลาดเกินกว่าจะกลัวเกลียดศัตรูที่กำลังก้าวเข้ามาในถ้ำเสือ "ไม่ต้องกังวลค่ะจินหยู" ว่านหลินขยับยิ้มพราย ดวงตาคู่สวยส่องประกายท้าทาย "หากอยากรู้นักว่าสินค้าของฉันมาจากไหน... เชิญท่านกลับมาพบฉันที่บ้านในวันพรุ่งนี้พร้อมกับคำเชิญอย่างเป็นทางการนะคะ เพราะวันนี้... สินค้าของดิฉันขายหมดเกลี้ยง และดิฉันก็มีนัดสำคัญกับสามีที่ต้องรีบไปจัดการต่อค่ะ" นางหันหลังเดินนำหน้าไป ทิ้งให้ชายปริศนายืนอึ้งอยู่ตรงนั้น แต่ก่อนที่ว่านหลินจะก้าวพ้นจากเขตสหกรณ์ เสียงกรีดร้องของจ้าวฮ่าวหรานก็ดังขึ้นจากซอกตึกข้างๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของตำรวจสองนายที่ล้อมเขาไว้ในข้อหาพยายามกรรโชกทรัพย์เจ้าของกิจการ ทว่า... รอยยิ้มบนหน้าว่านหลินกลับหายไปในเสี้ยววินาที เมื่อนางเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม... ร่างนั้นถือภาพถ่ายใบหนึ่งไว้ในมือ มันเป็นภาพของนางในชุดที่นางไม่เคยสวมมาก่อน... ภาพในโลกอนาคตที่นางจากมา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความสำเร็จและปมปริศนาที่เข้มข้นในตอนนี้กับดัชเชสโพดำนะคะ!