สินค้าเกษตรแปรรูปออกสู่ตลาด

"ถ้าคุณยังยืนเกะกะขวางทางเดินอยู่อีกสามวินาที แยมสตรอว์เบอร์รีล็อตนี้คงได้กลายเป็นน้ำผลไม้บูดคากระทะแน่ค่ะ คุณลู่จินหยู" หลินว่านหลินตวัดสายตาขึ้นมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องครัว แววตาของเธอคมกริบแต่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของหญิงสาวที่รู้ว่าตนเองกำลังถือไพ่เหนือกว่า ลู่จินหยูไม่ได้ขยับหนี เขากลับเลิกคิ้วกวนประสาทเล็กน้อย ก่อนจะก้าวฉับเข้ามาหาภรรยาที่กำลังง่วนอยู่กับการกวนผลไม้ในหม้อทองแดงใบใหญ่ กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวฟุ้งกระจายไปทั่วบ้านจนทำเอาแม่สามีอย่างเหมยฮวาที่นั่งคัดแยกพริกอยู่มุมห้องถึงกับกลืนน้ำลาย "ผมแค่สงสัยว่าคุณเอาเวลาที่ไหนไปหาผลไม้สดพวกนี้มาได้มากขนาดนี้ ทั้งที่เป็นหน้าแล้งแท้ๆ" มือหนาของนายทหารหนุ่มหยิบช้อนคันเล็กขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากภรรยา แทนที่เขาจะถามคำถามต่อ เขากลับรอให้เธอป้อนชิมรสชาติที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จ ว่านหลินอมยิ้ม เธอหยิบแยมสีแดงสดที่ยังอุ่นร้อนแตะลงบนริมฝีปากเขาเบาๆ "ความลับทางการค้าค่ะที่รัก อีกอย่าง... การที่สามีฉันขยันออกไปลาดตระเวนป่าบ่อยๆ แล้วกลับมาพร้อมของป่าหายาก มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือคะ?" เหมยฮวาแอบแค่นเสียงในลำคอ แม้ในใจจะอดทึ่งไม่ได้ที่ลูกสะใภ้ตัวแสบคนนี้สามารถเปลี่ยนผลไม้ป่ารสฝาดให้กลายเป็นของหวานเลิศรสได้ แต่ปากของนางก็ยังแข็งอยู่ "แยมพวกนี้จะขายได้สักเท่าไหร่กันเชียว สินค้าฟุ่มเฟือยแบบนี้คนในอำเภอเขาไม่ค่อยซื้อกินหรอกนะว่านหลิน อย่าเอาเงินเก็บของลูกไปละลายแม่น้ำเล่นเลย" "แม่คะ..." ว่านหลินวางไม้พายลงแล้วหันไปยิ้มให้แม่สามี รอยยิ้มที่ทำให้ผู้สูงวัยถึงกับต้องชะงัก "ถ้ามันขายไม่ได้ ฉันคงไม่สั่งทำขวดโหลแก้วเพิ่มอีกห้าสิบใบหรอกค่ะ หมูแผ่นที่ฉันหมักไว้เมื่อคืนก็นำเข้าเตาอบดินเผาเรียบร้อยแล้ว กลิ่นเครื่องเทศพะโล้กับความหวานของน้ำตาลมะพร้าวจะทำให้ร้านสหกรณ์ในอำเภอต้องสั่นสะเทือน คอยดูนะคะ" ว่านหลินไม่ได้พูดเกินจริง เธอใช้ทักษะการบริหารจัดการแบบนักธุรกิจมืออาชีพที่สั่งสมมาจากชีวิตก่อน จัดการบรรจุแยมลงในขวดโหลสะอาดเอี่ยม ติดฉลากกระดาษที่วาดด้วยลายมือสวยงามประณีตดูสะอาดตา ส่วนหมูแผ่นนั้นเธอนำมาตัดเป็นชิ้นพอดีคำ บรรจุใส่ซองกระดาษไขแล้วใส่ในขวดโหลสูญญากาศ ทุกขั้นตอนถูกจัดการอย่างเป็นระบบจนลู่จินหยูที่มองดูอยู่ยังต้องยอมรับในความสามารถของภรรยา ช่วงบ่ายวันนั้น รถจี๊ปคันเก่งของลู่จินหยูถูกใช้เป็นพาหนะขนสินค้าล็อตแรกมุ่งหน้าสู่ตลาดสหกรณ์อำเภอ ว่านหลินนั่งเคียงข้างเขา ท่ามกลางสายตาผู้คนในหมู่บ้านที่ต่างจับจ้องมาที่สินค้าในตะกร้า ทั้งคู่ไม่ได้มาเล่นๆ แต่มาเพื่อเปลี่ยนระบบเศรษฐกิจในครัวเรือนให้กลายเป็นแหล่งรายได้มหาศาล เมื่อไปถึงร้านสหกรณ์ ว่านหลินไม่ได้เดินเข้าไปง้อเจ้าของร้านแบบสะใภ้ทั่วไป เธอใช้ความมั่นใจแบบ 'ตัวร้าย' ที่ฉลาดทันคน เดินเข้าไปวางตัวอย่างสง่าผ่าเผย "หัวหน้าสหกรณ์คะ ดิฉันนำสินค้าคุณภาพเยี่ยมมาเสนอ นี่คือ 'แยมผลไม้ป่าสูตรลับ' และ 'หมูแผ่นอบกรอบ' ดิฉันขอฝากขายก่อน หากสามวันไม่หมด ดิฉันจะมารับคืนเอง แต่ถ้าหมด... ดิฉันขอส่วนแบ่งเพิ่มอีกสองส่วน" เจ้าของร้านมองดูขวดโหลที่บรรจุสินค้าอย่างสวยงามด้วยสายตาลังเล ก่อนจะเปิดชิมหมูแผ่นที่ว่านหลินยื่นให้เพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น รสชาติกลมกล่อม หอมเครื่องเทศ และความกรอบที่พอดีทำให้เขาถึงกับเบิกตากว้าง "ตกลง! ผมจะวางไว้หน้าร้านให้เลย" การค้าดำเนินไปอย่างรวดเร็วเกินคาด สินค้าของว่านหลินหมดเกลี้ยงภายในไม่ถึงสองชั่วโมง สร้างความตกตะลึงให้แก่ชาวบ้านและพ่อค้าแม่ค้าในตลาด แต่ขณะที่ว่านหลินกำลังนับเงินกำไรด้วยความเบิกบานใจ ลู่จินหยูที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่หลังร้านกลับเดินกลับมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม แววตาคมกริบของเขาวูบไหวราวกับมีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่ "ว่านหลิน กลับกันเถอะ" เขาคว้ามือเธอแน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้เธอมั่นใจว่าต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากล "เกิดอะไรขึ้นคะ?" เธอถามพลางเก็บกระเป๋าเงิน "จ้าวฮ่าวหราน... มันเพิ่งถูกปล่อยตัวออกมาจากคุกอำเภอข้างๆ และมีคนเห็นมันเดินป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ทางเข้าหมู่บ้านของเราเมื่อชั่วโมงที่แล้ว" ว่านหลินชะงัก รอยยิ้มที่มั่นใจหายวับไปทันที แทนที่ด้วยประกายตาแห่งความโกรธแค้นและระแวดระวัง แต่ทันใดนั้นเอง ชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบพนักงานสหกรณ์คนหนึ่งก็เดินเข้ามาขวางทางพวกเขาไว้ ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ว่านหลินด้วยมือที่สั่นเทา "มีคนฝากมาให้คุณผู้หญิงครับ... เขาบอกว่าถ้าอยากให้ธุรกิจรุ่งเรืองไปกว่านี้ ให้ไปพบเขาที่โกดังร้างหลังตลาดในคืนนี้" ว่านหลินเปิดจดหมายออก ในนั้นไม่มีข้อความใดๆ นอกจาก 'ดอกกุหลาบสีดำ' หนึ่งดอกที่ถูกทับจนแห้งกรัง... สัญลักษณ์ที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นของใครบางคนที่เคยหักหลังเธอในชาติก่อน ท่ามกลางเสียงตลาดที่เริ่มเงียบลง ลู่จินหยูกระชับปืนข้างเอวแน่น เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่อาจเป็นกับดักครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขา หวังว่าบทนี้จะถูกใจรี้ดที่รักของดัชเชสโพดำนะคะ!