จดหมายจากค่ายทหาร

กระดาษสีน้ำตาลหยาบกร้านแผ่นนั้นถูกวางกระแทกบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียง "ปึก" หนักหน่วงสะท้อนก้องห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัว หลินว่านหลินปรายตามองซองจดหมายประทับตราชายแดนเหนือที่มุมโต๊ะ ก่อนจะตักฟองสีขาวผุดพรายออกจากหม้อดินเผาใบใหญ่ด้วยความนิ่งสงบ ท่าทีไม่สะทกสะท้านของนางทำเอาแม่สามีอย่างเหมยฮวาที่ยืนลุ้นอยู่ข้างเตาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืด "ว่านหลิน... ลูกไม่เปิดดูหน่อยหรือ" เหมยฮวาเอ่ยเสียงอ่อย ความเกลียดชังที่มีต่อสะใภ้คนนี้ในอดีตมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเกรงใจและ... ความหวาดหวั่น ตั้งแต่นางเอกคนเก่ากลายมาเป็นเชฟมือฉกาจผู้กุมกระเป๋าเงินและเสบียงกรังทั้งบ้าน แถมยังจัดการพวกชอบเอาเปรียบในหมู่บ้านจนหน้าหงายไปหลายราย "จะรีบไปทำไมเล่าแม่เจ้าค่ะ" ว่านหลินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะปรากฏที่มุมปากอิ่มสวย "จดหมายจากสามีผู้ประเสริฐที่ส่งมาหาเมียปีละสองครั้ง... ครั้งนี้คงไม่พ้นบ่นเรื่องเดิมๆ หรือไม่ก็คงได้ยินข่าวลือหนาหูจากคนในหมู่บ้านว่าภรรยาคนนี้ผอมลง สวยขึ้น และกำลังกอบโกยเงินทองจนแทบจะซื้อตลาดทั้งเมืองได้แล้วกระมัง" นางหันกลับมา ปัดเศษแป้งบนมือออกพลางถอดผ้ากันเปื้อน สองมือเรียวบางหยิบซองจดหมายขึ้นมาพิจารณา ลายมือบนซองแข็งกร้าวและทรงพลัง บ่งบอกถึงตัวตนของ "ลู่จินหยู" นายทหารหนุ่มผู้เคร่งครัดและซื่อตรงจนน่าปวดหัว ร่างสูงใหญ่และกล้ามเนื้อแน่นตึงในชุดเครื่องแบบทหารลอยเข้ามาในห้วงความคิด... จริงอยู่ว่าสามีในนามคนนี้รูปงามและฝีมือยามอยู่บนเตียง (เอ๊ย ในสนามรบ) จะเร่าร้อนเพียงใด แต่สำหรับว่านหลินแล้ว การทำมาค้าขายและสร้างอาณาจักรอาหารของตัวเองในยุคนี้ น่าสนใจกว่าการมานั่งรอสามีกลับบ้านเป็นไหนๆ นิ้วเรียวกรีดเปิดซองกระดาษ ดึงกระดาษจดหมายแผ่นพับออกมา กวาดสายตาอ่านตัวอักษรจีนหวัดๆ แต่ทรงพลังทีละบรรทัด *‘ว่านหลิน... เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ปีนี้ภัยแล้งทางเหนือรุนแรง แต่ข้าได้ยินข่าวลือจากพ่อค้าเร่ว่า ที่บ้านเรากลับอุดมสมบูรณ์จนมีกลิ่นอาหารหอมฟุ้งไปทั่วตำบล เจ้าเอาเงินจากไหนมาเปิดร้านขายบะหมี่? และข่าวลือที่ว่าเจ้าสนิทสนมกับบุรุษแซ่จ้าวผู้นั้น... มันคืออะไร?’* หางคิ้วของว่านหลินกระตุกเล็กน้อย นางแค่นเสียงหึออกมาเบาๆ "โอho... พ่อทหารเอก เริ่มหูไวตาไวขึ้นมาแล้วสินะ" นางพึมพำกับตัวเอง จ้าวฮ่าวหราน... ชายชู้ตัวแสบที่ร่างเดิมเคยหลงใหลจนยอมควักกระเป๋าเงินให้ ถึงแม้ว่านหลินจะจัดการตัดหางปล่อยวัดและตบสั่งสอนจนมันไม่กล้าโผล่หัวมาเหยียบรัศมีบ้านลู่Yอีก แต่ดูท่าว่าจดหมายฉบับนี้คงจะถูกเสี้ยมสอนจากพวกปากหอยปากปูที่ชอบคาบข่าวไปบอกสามีนางที่ค่ายทหารเป็นแน่ เหมยฮวาเห็นสะใภ้นิ่งเงียบไปนานก็ร้อนใจ เดินเข้าไปใกล้ "ว่านหลิน... ตาจินหยูว่าอย่างไรบ้าง เขาด่าทออะไรรึเปล่า? ลูกแม่... เจ้าก็รู้ว่าจินหยูเขาหัวโบราณและรักศักดิ์ศรีแค่ไหน หากเขาเข้าใจผิด..." "เข้าใจผิดหรือเจ้าคะ?" ว่านหลินหันขวับ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์แต่เฉียบคม "ดีเสียอีกเจ้าค่ะ! เขาจะได้รีบกลับมาเคลียร์ให้รู้เรื่อง ให้เขากลับมาเห็นด้วยตาตัวเองว่าภรรยาที่เขาเคยรังเกียจเดียดฉันท์คนนี้ บัดนี้สามารถหาเงินเลี้ยงดูคนทั้งบ้านได้ด้วยมือเปล่า และนางไม่ได้โง่งมให้ใครมาสูบเลือดสูบเนื้ออีกต่อไปแล้ว!" พูดจบ ว่านหลินก็ขยำกระดาษจดหมายในมือทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันไปสนใจหม้อซุปที่กำลังเดือดปุดๆ กลิ่นหอมของรากบัวตุ๋นซี่โครงหมูผสมผสานกับเครื่องเทศลับจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตลอยฟุ้งทะลุหน้าต่างกระจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอย เรียกเสียงกลืนน้ำลายของผู้คนที่เดินผ่านไปมา แต่วันนี้... นอกจากเมนูรากบัวตุ๋นแล้ว นางยังมีแผนจะทำ "เกี๊ยวทอดกรอบไส้กุ้งสับซอสสามรส" เพื่อเตรียมเอาไปขายส่งให้กับโรงเตี๊ยมใหญ่ในเมือง ซึ่งการันตีว่ายอดขายจะต้องถล่มทลายจนเงินไหลมาเทมาอีกไม่ต่ำกว่าร้อยตำลึง เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังขึ้น "ก๊อกๆๆ!" ขัดจังหวะความสุขในการทำอาหารของนาง เหมยฮวาสะดุ้งตกใจ "ใครมาเคาะประตูเวลานี้กันนะ" ว่านหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย วางตะหลิวในมือลง นางเดินน่องสะท้อนออกไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ มือเรียวปลดกลอนไม้แล้วกระชากประตูเปิดออกอย่างไม่เกรงกลัวผู้ใด ทว่า... ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้นางผู้ผ่านโลกมาโชกโชนถึงกับลมหายใจสะดุด บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมทหารหนาเทอะทะ ฝุ่นเกรอะกรังทั่วร่าง ใบหน้าคมคายมีร่องรอยบาดแผลจากการต่อสู้ แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกำลังจ้องมองนางเขม็ง... ลู่จินหยู! สามีตัวดีที่ควรจะอยู่ชายแดนเหนืออีกสามเดือน กลับมายืนตระหง่านอยู่หน้าประตูบ้านเสียแล้ว! และก่อนที่ว่านหลินจะได้อ้าปากเอ่ยคำใด ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว ฝ่ามือหนาคว้าเอวบางไว้ด้วยแรงอารมณ์ที่กรุ่นโกรธปนโหยหา ก้มกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือเล็กน้อย "ว่านหลิน... ข้ากลับมาแล้ว และเจ้าต้องอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้ ว่าเหตุใดเมียข้าถึงเนื้อหอมจนมีข่าวลือไปถึงค่ายทหารได้!" --- ดัชเชสโพดำขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 23 นี้ด้วยนะคะ หวังว่าจะสะใจกับความเผ็ดร้อนของนางเอกและสามีโบ้ของเรานะคะ!