ตบหน้าชู้รักจอมสูบเงิน

เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงทุบปึงปังแบบไม่เกรงใจใคร ดึงบรรยากาศอันอบอุ่นและกลิ่นหอมกรุ่นของตุ๋นเนื้อตุ๋นยาจีนในครัวให้สะดุดลงทันที หลินว่านหลินตักน้ำซุปสีอำพันหยดสุดท้ายใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจ ปลายนิ้วเรียวเรียงผักชีโรยหน้าอย่างใจเย็น ไม่มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะคะเนี่ย... ชายผู้ไร้กระดูกสันหลังคนนั้น" ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปาก ลู่จินหยูที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาถึงประตูบ้านพอดีขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็น ดวงตาดุดันฉายแววอันตรายเมื่อได้ยินเสียงโวยวายที่ดังลอดเข้ามา เขาจำเสียงนั้นได้แม่นยำ—จ้าวฮ่าวหราน ชายชู้หน้าตัวเมียที่เคยมาสูบเงินทองของตระกูลลู่ไปนับครั้งไม่ถ้วน "ฉันออกไปจัดการเองค่ะ คุณยืนดูอยู่เงียบๆ หรือจะช่วยจัดโต๊ะอาหารรอแม่ของคุณที่กำลังจะมาถึงดีล่ะคะ, สามี?" ฉันหันไปเลิกคิ้วส่งยิ้มพริ้มเพราให้สามีหนุ่มผู้กำลังกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ก่อนที่ลู่จินหยูจะทันได้เอ่ยปากทัดทาน ร่างอวบอิ่มในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านก็ก้าวอาดๆ ตรงไปยังประตูหน้าบ้านเสียแล้ว ท่าทีองอาจและแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ ทำให้ทหารหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ ภรรยาของเขาในวันนี้... ดูแปลกตาไปราวกับคนละคน แอ๊ด— ประตูรั้วเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาแบบสำอางที่บิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิดของจ้าวฮ่าวหราน เขากำลังจะอ้าปากพ่นคำหวานเลี่ยนและทวงถามเงินสดก้อนโตตามนัดหมาย แต่ทว่า... คำพูดทั้งหมดกลับต้องกลืนลงคอทันที เมื่อพบว่าผู้ที่เปิดประตูไม่ใช่หญิงสาวร่างท้วมหัวอ่อนที่เคยหลงเขาหัวปำเหมือนแต่ก่อน หลินว่านหลินยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามราวกับกำลังมองเศษขยะเปียกชิ้นหนึ่ง "ว่านหลิน! ทำไมถึงเพิ่งมาเปิดประตูรู้ไหมว่าฉันรอจน..." จ้าวฮ่าวหรานปรับสีหน้าให้ดูน่าสงสารอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยื่นมือหนาหมายจะเข้ามาจับแขนฉันตามเคย เพียะ! เสียงตบกระทบผิวเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว แรงเหวี่ยงจากฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยความโกรธแค้นของเจ้าของร่างเดิมและสติสัมปชัญญะอันเฉียบคมของเชฟมือฉกาจ ทำเอาหน้าของจ้าวฮ่าวหรานหันไปตามแรงกระแทก รอยฝ่ามือแดงเถือกปรากฏเด่นชัดบนแก้มขาวๆ ของพ่อหนุ่มหน้าตัวเมียทันที "อุ๊ย มือลื่นไปหน่อยค่ะ" ฉันสะบัดมือเบาๆ แสร้งทำเป็นตกใจ "พอดีช่วงนี้ออกกำลังกายเยอะ แรงมันเลยเหลือเฟือ... ว่าแต่คุณเถอะค่ะ หน้าด้านหน้าทนเดินมาเหยียบหน้าบ้านคนอื่นเขา หน้ายังไม่ชาอีกหรือคะ?" จ้าวฮ่าวหรานกุมแก้มตัวเองด้วยความตกตะลึง ดวงเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา เขาชี้หน้าฉันด้วยมือที่สั่นเทา "เธอ... นังอ้วน! แกกล้าตบฉันเหรอ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครคอยปลอบใจ แกเคยบอกว่าสามีทหารบ้านนอกคนนี้มันไร้น้ำยา แกอยากหย่ากับมันใจจะขาดไม่ใช่หรือไง! ส่งเงินมาสิ สองร้อยหยวนตามที่ตกลงกันไว้ ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเรื่องที่แกแอบมาหาฉันไปประจานให้ทั่ว!" คำขู่โง่ๆ หลุดออกมาจากปากของแมงดาไร้สมอง ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะใสราวกระดิ่งเงิน แต่กลับเย็นเยียบจนคนฟังต้องสันหลังวาบ "ประจานเหรอคะ? เชิญเลยค่ะ!" ฉันก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา บีบปลายคางของจ้าวฮ่าวหรานด้วยแรงที่ทำให้อีกฝ่ายต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "ตาสว่างเสียทีนะคะคุณจ้าวฮ่าวหราน เงินสองร้อยหยวนเหรอ? แม้แต่เศษสตางค์แดงเดียวจากฉัน คุณก็ไม่มีวันได้ฝันถึงอีกต่อไป!" "แก... นังสารเลว กล้าดียังไง..." "คนที่สารเลวคือแกต่างหาก!" เสียงทุบต่ำอันทรงพลังดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง ลู่จินหยูเดินสาวเท้าเข้ามาด้วยร่างสูงใหญ่ที่แผ่รังสีอำมหิตกดดันจนจ้าวฮ่าวหรานเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น มือหนาของนายทหารกระชากคอเสื้อของชู้รักตัวแสบขึ้นมาอย่างง่ายดายราวกับหิ้วลูกไก่ จ้าวฮ่าวหรานหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงกด้วยความกลัวตาย เมื่อเผชิญหน้ากับทหารหนุ่มที่ผ่านสนามรบมาจริงๆ "ถ้าแกกล้าเหยียบมาที่บ้านฉันอีกครั้ง หรือกล้าเอ่ยวาจาสกปรกใส่ภรรยาฉันแม้แต่คำเดียว..." ลู่จินหยูกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาดุดันวาวโรจน์ "ฉันจะทำให้แกไม่มีแผ่นดินจะกลบหน้า จำเอาไว้!" เขวี้ยงร่างของจ้าวฮ่าวหรานกระเด็นออกไปนอกรั้วราวกับกระสอบทราย จ้าวฮ่าวหรานลนลานตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีหายลับไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเยาะหยันของฉันที่ดังไล่หลัง ฉันหันกลับมามองสามีหนุ่มที่ยืนหายใจฮึดฮัดด้วยความโมโห แต่พาสบตากัน แววตาคู่นั้นกลับเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนและระคนประหลาดใจ "มือเจ็บไหมครับ?" ลู่จินหยูเอ่ยถามเสียงเบา พลางเอื้อมมือมาพลิกดูฝ่ามือของฉันที่ใช้ตบหน้าไอ้สารเลวเมื่อครู่ ฉันชักมือกลับด้วยความเขินอายเล็กน้อย แต่ยังคงเชิดหน้าขึ้นตามประสาคนปากเก่ง "ฉันไม่เป็นไรหواกค่ะ มือฉันมีค่าเกินกว่าจะเจ็บเพราะคนแบบนั้น... ว่าแต่คุณเถอะค่ะ ยืนทำหน้าบึ้งอยู่ได้ ไปล้างมือล้างไม้แล้วเตรียมกินข้าวเถอะค่ะ ป่านนี้คุณแม่คงใกล้จะมาถึงแล้วจริงๆ เสียที" พูดจบฉันก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้าน ทิ้งให้ลู่จินหยูกะพริบตาปริบๆ มองตามแผ่นหลังอวบอิ่มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ความรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์ที่มีต่อภรรยาในตอนแรกบัดนี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในหัวใจ กลิ่นหอมของอาหารละลานตาบนโต๊ะอาหารโชยเตะจมูกอีกครั้ง ทว่าในจังหวะที่เรากำลังจะนั่งลงรับประทานอาหารร่วมกันนั้นเอง... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านดังขึ้นอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงทุบปึงปังแบบคนรุกราน หากแต่เป็นเสียงเคาะเป็นจังหวะหนักแน่นและคุ้นเคยอย่างยิ่ง ลู่จินหยูชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเมื่อจำได้ว่านั่นคือจังหวะการเคาะประตูของใคร "แม่..." ดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อหันไปสบตากับสามี แม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและเกลียดชังสะใภ้คนนี้มาถึงแล้วจริงๆ และเธอกำลังก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับพายุอารมณ์ที่พร้อมจะพัดถล่มบ้านหลังนี้ให้ราบคาบ! ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างดัชเชสโพดำเสมอมาค่ะ!