มิติซูเปอร์มาร์เก็ตปรากฏ

"ถ้าคุณยังยืนจ้องฉันด้วยสายตาเหมือนอยากจะฝังกลบฉันลงหลุมศพอยู่แบบนี้ เกรงว่าข้าวต้มหม้อนี้คงได้ระเหยกลายเป็นอากาศธาตุไปเสียก่อนนะคะ... ผู้กองลู่" น้ำเสียงของหลินว่านหลินไม่ได้สั่นพร่าแม้แต่น้อย แม้เบื้องหน้าเธอจะเผชิญหน้ากับนายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้ม กลิ่นอายความดิบเถื่อนและระเบียบวินัยจากสนามรบแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นหลายเท่า ลู่จินหยูหรี่ตาลงเล็กน้อย สันจมูกโด่งเป็นคมรับกับริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่นั้นกวาดมองภรรยาตามกฎหมาย—ผู้หญิงที่สร้างแต่ความอับอายและผลาญเงินทองของครอบครัวจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ทว่าในยามนี้ แววตาของเธอกลับไม่มีความหวาดกลัว หรือแม้แต่ร่องรอยความสำนึกผิดที่ควรจะมี มีเพียงความเยือกเย็น ท้าทาย และ... ความเหนื่อยหน่ายที่ฉายชัดเจนจนน่าประหลาดใจ "เธอเปลี่ยนไป..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมา ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาในกระท่อมแคบๆ จนเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างอวบของเธอจนมิด "หรือนี่คือมารยาชุดใหม่ที่เธอเตรียมไว้ต้อนรับฉันกลับบ้าน?" "มารยาอะไรกันคะ?" ว่านหลินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ วางทัพพีไม้ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าฉันจะมีมารยาจริง ๆ คงไม่มายืนท้องร้องจ๊อกๆ อยู่ในกระท่อมฝุ่นจับแบบนี้หรอกค่ะ เชิญคุณไปพักผ่อนตามสบายเถอะ ฉันไม่ได้มีเรี่ยวแรงมาต่อปากต่อคำกับทหารผู้เคร่งครัดในเวลานี้หรอกนะ" พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินเลี่ยงไปอีกมุมหนึ่งของห้อง ปล่อยให้ลู่จินหยูยืนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวของหญิงสาว ทันทีที่แผ่นหลังบางหันเหออกจากสายตาของสามี รอยยิ้มเยعาะบนใบหน้าของว่านหลินก็มลายหายไป แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก เมื่อครู่... ขณะที่เธอกำลังเผชิญหน้ากับความกดดันจากชายหนุ่ม สมองของเธอกลับแวบภาพแปลกประหลาดขึ้นมา—ภาพของชั้นวางสินค้าเรืองแสง ประตูอัตโนมัติ และกลิ่นอายของความทันสมัยที่เธอคุ้นเคยจากโลกเก่า *มันไม่ใช่แค่ภาพหลอนแน่ๆ!* ว่านหลินสูดลมหายใจเข้าลึก 3 ครั้งเพื่อตั้งสติ ก่อนจะหลับตาลงแล้วส่งจิตอธิษฐานไปยังห้วงลึกในความนึกคิด *ขอทีเถอะ... ถ้าจะส่งฉันมาทรมานในร่างนี้ อย่างน้อยก็ขอให้มีเครื่องมือทำมาหากินติดตัวมาบ้างเถอะน่า!* วูบ—! พริบตานั้น โลกเบื้องหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป ความมืดมิดของกระท่อมไม้ซุงอันทรุดโทรมเลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยแสงไฟสีขาวนวลตาที่สว่างจ้าจนแสบตา กลิ่นอายของฝุ่นดินและควันไฟถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นของเครื่องปรับอากาศ และที่สำคัญที่สุด... เบื้องหน้าของเธอในตอนนี้ คือชั้นวางสินค้าขนาดยักษ์ทอดยาวสุดสายตา! หลินว่านหลินอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน นี่มันไม่ใช่แค่ห้องเก็บของธรรมดา แต่มันคือ "ไฮเปอร์მარකெட் (Hypermarket)" ขนาดใหญ่ระดับแฟลกชิปสโตร์ยุคศตวรรษที่ 21 ที่มีสินค้าครบวงจรตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ! โซนแรกที่เธอปะทะสายตาคือโซนอาหารกึ่งสำเร็จรูปและขนมขบเคี้ยว ชั้นวางเรียงรายไปด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเกรดพรีเมียม ช็อกโกแลตนำเข้า ขนมปังกรอบ และน้ำผลไม้กล่องอุ้มชูพลังงาน มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น เธอเอื้อมมือไปหยิบกระป๋องกาแฟเย็นสำเร็จรูปขึ้นมาสัมผัส ความเย็นเฉียบที่ส่งผ่านจากกระป๋องโลหะยืนยันว่าทุกอย่างเป็นความจริงไม่ใช่ความฝัน "พระเจ้า... นี่ฉันพกซูเปอร์มาร์เก็ตติดตัวมาเกิดใหม่ด้วยจริงๆ หรือนี่?" ว่านหลินพึมพำกับตัวเองด้วยความเนื้อเต้น หัวใจเต้นโครมครามด้วยความปีติยินดี ในยุคข้าวยากหมากแพงและกันดารเช่นนี้ การมีมิติลับที่เป็นแหล่งเสบียงอาหารมหาศาล ก็ไม่ต่างอะไรกับการถือครองขุมสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในแผ่นดิน! เธอฉีกซองขนมปังเนยสดเนื้อนุ่มฟูออกมากัดกินอย่างไร้ความกريมเกรง รสชาติความหวานมันละมุนลิ้นทำให้ความเหนื่อยล้าในร่างนี้หายเป็นปลิดทิ้ง ตามด้วยการกระดกน้ำอัดลมซ่าบซ่าแก้กระหาย ค,วามสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจนเธอเผลอส่งเสียงครางฮือในลำคอด้วยความพึงพอใจ ทว่า... ความสุขมักอยู่กับคนเราได้ไม่นาน ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูไม้หยาบๆ ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของลู่จินหยูที่ลอดเข้ามา "ว่านหลิน... เธอทำอะไรอยู่ในนั้น ทำไมเงียบไปนานนัก เปิดประตูเดี๋ยวนี้" วูบ! ด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด ว่านหลินสะดุ้งสุดตัว รีบคิดถึงโลกภายนอกทันที ร่างของเธอก็ถูกดึงกลับมาสู่ความมืดของกระท่อมไม้ซุงในเสี้ยววินาที ขนมปังในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น โชคดีที่เธอคว้าเอาไว้ได้ทันเวลา ว่านหลินรีบเคี้ยวขนมในปากจนแก้มตุ่ย กลืนลงคออย่างทุลักทุเล แล้วเอื้อมมือไปปลดกลอนประตูกระท่อมออกด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่สุด แอ๊ด... ประตูกระท่อมเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของลู่จินหยูที่ยืนกอดอกจ้องมองเธอด้วยสายตาจับผิด ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าและเสื้อผ้าของเธออย่างละเอียด ราวกับกำลังพยายามค้นหาพิรุธบางอย่าง "เธอแอบกินอะไรอยู่?" น้ำเสียงของเขาเอ่ยถามตรงประเด็น กลิ่นหอมจางๆ ของเนยและแป้งอบใหม่ลอยเตะจมูกนายทหารหนุ่ม แม้ว่าเธอจะพยายามซ่อนมันไว้แค่ไหนก็ตาม หลินว่านหลินกระพริบตาปริบๆ สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาข้อแก้ตัว "เปล่าสักหน่อยค่ะ ฉันก็แค่นอนกัดลิ้นตัวเอง... แหม ผู้กองลู่ หูดีจมูกดีสมเป็นทหารหาญเสียจริงนะคะ ขนาดฉันแอบกินลูกอมรสมิ้นต์ในกระเป๋า คุณยังจมูกไวตามมาจับผิดได้อีก" เธอแกล้งทำเป็นยัก ไหล่ใส่ความเจ้าเล่ห์ลงไปในแววตาเล็กน้อยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ลู่จินหยูหรี่ตาลง มองร่องรอยคราบแป้งบางๆ ที่มุมปากของภรรยา แม้จะไม่เชื่อคำแก้ตัวนั้นร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่คาดคั้นต่อในตอนนี้ "พรุ่งนี้เช้า..." ลู่จินหยูเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมมองข้ามไหล่เธอเข้าไปในห้องมืดๆ "แม่จะมาที่นี่ และฉันหวังว่าเธอคงไม่หาเรื่องอาละวาดใส่ท่านเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ไม่อย่างนั้น... ต่อให้เธอเป็นภรรยาตามกฎหมายของฉัน ฉันก็ไม่เอาไว้แน่" คำขู่ที่เต็มไปด้วยไอสังหารของนายทหารหนุ่มไม่ได้ทำให้ว่านหลินหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มุมปากอิ่มกลับยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและท้าทาย แม่สามีตัวแสบที่คอยรังเกียจเดียดฉันท์ร่างเดิมอย่างนั้นหรือ? ดีล่ะ... ในเมื่อเธอมีมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่ในมือทั้งที พรุ่งนี้เช้า... เธอนี่แหละจะทำให้แม่สามีผู้สูงศักดิ์คนนั้น ต้องสยบแทบเท้าด้วยกลิ่นหอมของอาหารเลิศรสฝีมืออดีตเชฟมือหนึ่งอย่างเธอเอง! ว่านหลินเชิดหน้าขึ้นสบตากับสามีตรงๆ น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงความร้ายกาจเอ่ยสวนกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าแม่ของคุณมาถึงแล้วเห็นโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารละลานตาจนต้องอ้าปากค้าง... หวังว่าคุณจะไม่ตกใจจนทำปืนลั่นใส่ฉันเสียก่อนนะคะ, สามี!" ...รี้ดเดอร์คะ เตรียมผ้ากันเปื้อนไว้ให้พร้อม แล้วมาดูกันว่าพรุ่งนี้เช้า... สะใภ้ตัวร้ายคนนี้จะฟาดหน้าแม่สามีด้วยเมนูเด็ดอะไร ถึงทำให้บ้านหลังนี้ต้องสั่นสะเทือน! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ)