ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแสบ

เพลี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับใบหน้าจนเกิดเสียงดังสนั่นก้องไปทั่วกระท่อมดินเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นสาปเหงื่อไคลตีรวนขึ้นมาจนน่าคลื่นไส้ แต่สิ่งที่รุนแรงยิ่งกว่าความเจ็บปวดบนซีกแก้ม คือความชาหนึบที่แล่นริ้วไปทั่วสมองของหลินว่านหลิน "อีตัวขี้เกียจสันหลังยาว! กิน นอน ล้างผลาญเงินเบี้ยเลี้ยงที่จินหยูส่งมาให้จนหมดเกลี้ยง ยังมีหน้ามานอนอืดเป็นหมูตอนอยู่อีกรึ! ตระกูลลู่ของฉันต้องมาแปดเปื้อนชื่อเสียงเพราะมีสะใภ้ไร้ยางอายอย่างแก ชาตินี้ฉันทำกรรมอะไรไว้ ถึงต้องมาซวยรับเคราะห์กรรมร่วมกับผู้หญิงสารเลวแบบแกด้วย!" เสียงแหลมสูงบาดหูของ ‘เหมยฮวา’ แม่สามีดังแผดขึ้นราวกับนกแสกกรีดร้อง หญิงสูงวัยร่างผอมเกร็งนัยน์ตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น นิ้วเหี่ยวย่นชี้หน้าด่าทอพ่นคำสาปแช่งไม่หยุดหย่อน รอบตัวยังมีสายตาสมเพชเวทนาและดูแคลนจากบรรดาญาติห่างๆ ที่แวะเวียนมามุงดูความอับอายของบ้านหลังนี้ หลินว่านหลินในร่างอวบอ้วนหนักเกือบแปดสิบกิโลกรัมพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ความทรงจำมหาศาลไหลบ่าทะลักเข้ามาในหัวสมองราวกับเขื่อนแตก... เธอคือหลินว่านหลิน เชฟระดับท็อปและนักธุรกิจสาวมือฉกาจแห่งศตวรรษที่ 21 ที่กำลังจะเซ็นสัญญาซื้อขายกิจการร้านอาหารมูลค่าหลายร้อยล้าน แต่กลับสะดุดล้มหัวฟาดพื้นในห้องครัวสเตนเลสสตีลสุดหรู แล้วตื่นขึ้นมาในร่างของ "สะใภ้ตัวแสบ" แห่งยุค 1980 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความขี้เกียจ ปากจัด และแอบเอาเงินไปปรนเปรอชายชู้หน้าตัวเมียอย่าง จ้าวฮ่าวหราน จนบ้านสามีแทบจะล้มละลาย! *ให้ตายเถอะ... นี่ฉันทะลุมิติมาอยู่ในร่างหมูตอนสมองกลวงที่สร้างแต่ความฉิบหายเนี่ยนะ?* ว่านหลินสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในอกเดือดพล่านด้วยความโกรธ ไม่ใช่เพราะโดนตบ แต่เป็นเพราะความทรงจำของร่างเดิมมันช่างน่าหงุดหงิดสิ้นดี ผู้ชายดีๆ อย่าง ลู่จินหยู สามีนายทหารหนุ่มอนาคตไกลที่ส่งเงินเดือนครึ่งหนึ่งกลับมาให้ทุกเดือน กลับถูกผู้หญิงคนนี้ผลาญจนไม่เหลือแม้แต่ค่าแป้งทำหมั่นثาว ส่วนไอ้สารเลวฮ่าวหรานกลับมาสูบเลือดสูบเนื้อไปเสวยสุข! "มองหน้าฉันแบบนี้หมายความว่ายังไง! นังสารเลว แกกล้าดียังไงมาค้อนใส่ฉัน!" เหมยฮวาเห็นลูกสะใภ้ไม่ยอมก้มหัวขอขมาดังเช่นเคย ยิ่งบันดาลโทสะ เงื้อมือขึ้นเตรียมฟาดลงมาเป็นครั้งที่สอง ไวเท่าความคิด มือเรียวอวบอูมแต่ทรงพลังคว้าข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้ได้อย่างมั่นคง แรงบีบที่หนักหน่วงราวกับคีมเหล็กทำให้แม่สามีชะงักกึก ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ปรกติแล้วนังเด็กนี่มักจะร้องไห้งอแงไม่ก็วิ่งหนีเตลิด แต่วันนี้... แววตานั้นกลับเยียบเย็น คมกริบ และทรงอำนาจจนน่ากลัว ราวกับพญาเสือดาวที่กำลังจ้องมองเหยื่อ "พอได้แล้วค่ะ คุณแม่" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่กังวานชัดถ้อยชัดคำเอ่ยขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอิ่ม หลินว่านหลินค่อยๆ พยุงร่างอันอุ้ยออดยืนขึ้นเต็มความสูง แม้รูปร่างจะอ้วนท้วม แต่ท่าทีและการวางตัวกลับสง่างามราวกับนางพญาผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในห้องประชุม ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "เงินที่ใช้ไป ฉันจำได้ทุกหยอด และไอ้คนที่เอาไปจริงๆ ไม่ใช่ฉันคนเดียวหรอกนะคะ... ลองไปถามหลานชายสุดที่รักของแม่ดูสิว่า เอาเงินเก็บก้นหีบของฉันไปซื้อนาฬิกาข้อมือเรือนใหม่ให้ใคร ตั้งสติแล้วใช้สมองคิดดูให้ดีนะคะ ว่าใครกันแน่ที่เป็นปลวกกัดกินบ้านหลังนี้" บรรยากาศในกระท่อมดินเงียบกริบลงทันที เสียงซุบซิบของชาวบ้านด้านนอกเงียบเสียงลงไปถนัดตา เหมยฮวาอ้าปากค้าง หน้าซีดเผือดสลับเขียวคล้ำ พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเมื่อถูกสายตาดุดันคู่นั้นจี้ทะลุทะลวงหัวใจ ว่านหลินสะบัดมือแม่สามีออกเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าก้าวเดินออกจากห้องนอนแคบๆ กลิ่นอับชื้นและควันไฟที่ลอยอบอวลทำให้เธอขมวดคิ้วมุ่น สภาพครัวของบ้านหลังนี้ช่างย่ำแย่ มีเพียงแป้งสาลีขึ้นราก้นไห ผักกาดดองเหี่ยวๆ และเกลือหยาบหนึ่งปั้น ชีวิตในยุค 80 ที่ขาดแคลนเช่นนี้ หากเป็นคนอื่นคงอกแตกตาย แต่วันนี้หลินว่านหลินผู้มี "ซูเปอร์มาร์เก็ตไร้ขีดจำกัด" ซ่อนอยู่ในมิติจิตวิญญาณ กลับรู้สึกตื่นเต้นจนเลือดในกายสูบฉีด ในมิตินั้น... มีทั้งเนื้อหมูสามชั้นติดมันฉ่ำๆ เครื่องเทศหอมกรุ่น น้ำตาลทรายแดง น้ำปลาชั้นดี และวัตถุดิบพรีเมียมอีกนับหมื่นรายการ! *อยากหย่าใช่ไหม? อยากให้ฉันไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ใช่ไหม? ฝันไปเถอะ! ในเมื่อฉันมาอยู่ในร่างนี้แล้ว ฉันนี่แหละจะกอบโกยความมั่งคั่ง ตบหน้าพวกหน้าตัวเมีย และฟาดเงินใส่หน้าทุกคนให้ดู!* เธอเปิดเตาไฟ เกณฑ์การทำอาหารระดับเชฟกระทะเหล็กเริ่มทำงาน ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวาววโรจน์ด้วยความทะเยอทะยาน สามีทหารหน้าตาหล่อเหลาแต่ไร้เยื่อใยคนนั้นเหรอ? หึ... เอาไว้ค่อยจัดการทีหลัง ตอนนี้เธอต้องทำให้ท้องของคนในบ้านนี้สยบแทบเท้าด้วยกลิ่นหอมของอาหารเสียก่อน! ไม่นานนัก กลิ่นหอมเย้ายวนของ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง" ที่เคี่ยวจนน้ำตาลไหม้เคลือบเงาฉ่ำเยิ้ม ผสมผสานกับกลิ่นหอมของโป๊ยกั๊กอบเชย ก็ลอยฟุ้งขจรขจายทะลุกระท่อมดิน ออกไปอบอวลทั่วทั้งหมู่บ้าน จนชาวบ้านที่กำลังเดินผ่านถึงกับต้องหยุดเดินสูดดมกลิ่นหอมนั้นด้วยความมึนงง ในจังหวะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ก็ก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูกระท่อม สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองตรงมาที่เธอด้วยความเย็นชาและระแวงระวัง — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ!