ประกาศตัดขาดตระกูลเดิม

"ตั๋วสัญญาหนี้ฉบับนี้ ลงวันที่เมื่อสามปีก่อน... ยอดเงินต้นพร้อมดอกเบี้ยทบต้น ยามนี้พอกพูนจนกลายเป็นตัวเลขที่ต่อให้ตระกูลจ้าวขายทั้งไร่ขายทั้งนา ก็ยังไม่รู้ว่าจะชดใช้หมดหรือไม่!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ราวกับถูกแช่แข็ง ใบหน้าใต้ฮู้ดสีดำสนิทเงยขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่เยียบเย็นและคมกริบ จ้าวฮ่าวหรานหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับจนไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้า กลิ่นอายความจนตรอกแผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายชู้ผู้มักมากในกามและเงินทองอย่างชัดเจน หลินว่านหลินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างกายลู่จินหยู ปรายตามองภาพตรงนั้นด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนาจนแทบอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ ให้กับความโง่เขลาเบาปัญญาของคนตระกูลจ้าว นางไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อยกับการปรากฏตัวของเจ้าหนี้ลึกลับผู้นี้ เพราะในมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตของนาง ข้อมูลทุกกระเบียดนิ้วของพวกเหลือบไรพวกนี้ถูกสืบสาวราวเรื่องไว้อย่างหมดเปลือกแล้ว "แก... แกเป็นใคร! นี่มันเรื่องส่วนตัวระหว่างตระกูลจ้าวกับตระกูลหลิน!" บิดาของจ้าวฮ่าวหรานก้าวขาไม่ออกแต่ยังคงส่งเสียงตะคอกกลบเกลื่อนความหวาดกลัว ใบหน้ายับย่นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นตราประทับลับบนตั๋วสัญญาหนี้ "ส่วนตัวงั้นหรือ?" บุรุษชุดดำแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเสียดสีจนคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "ในเมื่อพวกแกใช้ชื่อของหลินว่านหลินในยามที่นางยังโง่เขลาค้ำประกันเงินกู้ก้อนโตเพื่อเอาไปผลาญเล่นในบ่อนการพนัน และยังกล้าส่งจดหมายมาขู่กรรโชกทรัพย์สินจากบ้านลู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า... เช่นนั้น วันนี้ข้าในฐานะตัวแทนผู้รับมอบอำนาจทวงหนี้ตามกฎหมาย จะขอประกาศให้ชัดเจนตรงนี้!" สายตาทุกคู่ของชาวบ้านนับสิบคนที่มามุงดูเหตุการณ์ต่างเบิกกว้างด้วยความระทึก พวกเขาอ้าปากค้างเมื่อความจริงเริ่มปะติดปะต่อเข้าหากัน เสียงซุบซิบนินทาดังระงมราวกับผึ้งแตกรัง หลินว่านหลินก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว อาภรณ์เนื้อดีที่นางตัดเย็บขึ้นเองขับเน้นรูปร่างที่ผอมเพรียวและสง่างามขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองหน้าญาติฝั่งเดิมที่เคยสูบเลือดสูบเนื้อนางมาตลอดหลายปีด้วยแววตานิ่งสนิทไร้เยื่อใย "ท่านพ่อ ท่านแม่... อ้อ ไม่สิ ข้าควรเรียกว่า 'อดีต' ท่านพ่อท่านแม่สินะคะ" หลินว่านหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าเยือกเย็นเสียจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา หลินว่านหลินคนเก่าเคยโง่เง่า ยอมเอาเงินหยวนที่หยาดเหงื่อแรงงานของสามีและครอบครัวลู่หามาได้ ไปปรนเปรอพวกท่านกับบุตรชายอกตัญญูจนบ้านเกือบแตกสาាយซ่าน แต่ตั้งแต่วันที่ข้าฟื้นขึ้นมาและตระหนักรู้... หนี้บุญคุณบ้าบอคอแตกอะไรนั่น มันถูกชดใช้จนหมดสิ้นไปตั้งแต่วินาทีที่พวกท่านส่งจดหมายมาขู่รีดไถครั้งล่าสุดแล้วค่ะ!" "ว่านหลิน! นังลูกอกตัญญู! แกกล้าตัดญาติขาดมิตรกับพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดอย่างนั้นหรือ!" มารดาของหลินว่านหลินกรีดร้องโหยหวน นางพยายามจะพุ่งเข้ามาหมายจะทุบตีบุตรสาวตัวดีตามนิสัยเดิมที่เคยทำได้ทุกครั้ง แต่นางยังไม่ทันได้ขยับตัวด้วยซ้ำ ลู่จินหยูที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดก็ก้าวออกบังภรรยาไว้ ร่างสูงใหญ่กำยำแผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนมารดาจ้าวสะดุ้งโหย่ง ถอยกรูดกลับไปแทบไม่ทัน นายทหารหนุ่มไม่ได้พูดจาข่มขู่สักคำ แต่สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีที่มองตรงไปยังตระกูลจ้าวและญาติฝั่งภรรยา กลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนให้แหลکคามือหากกล้าแตะต้องภรรยาของเขาแม้แต่ปลายนิ้ว "ภรรยาของผม... ผมเป็นคนดูแล" ลู่จินหยูเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง กังวานไปทั่วบริเวณ "ใครหน้าไหนที่บังarณกกล้ามาเรียกร้องเงินทองหรือสร้างความเดือดร้อนให้พรรคพวกของบ้านลู่และภรรยาของผมอีก ต่อไปนี้ไม่ต้องมาคุยกับนางให้เสียเวลา... มาคุยกับกำปั้นของผมก่อน!" คำประกาศกร้าวของนายทหารหนุ่มเรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านได้ทันที หลายคนพากันพยักหน้าเห็นใจและชื่นชมในความเด็ดขาดของลู่จินหยู ขณะที่บางคนก็หันไปมองตระกูลจ้าวด้วยสายตาสสมเพชเวทนา ทว่า หลินว่านหลินยังไม่หยุดเพียงแค่นั้น นางแย้มรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มออกมา รอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกไม้พิษ ทว่ากลับทำให้ผู้รับฟังรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อ เป็นหนังสือสัญญาทางกฎหมายที่ร่างขึ้นอย่างรัดกุมด้วยลายมืออันเป็นระเบียบเรียบร้อย "นี่คือ 'หนังสือประกาศตัดขาดความสัมพันธ์' ระหว่างข้า หลินว่านหลิน กับตระกูลหลินและตระกูลจ้าว" นางชูแผ่นกระดาษขึ้นสูงให้ทุกคนได้เห็นประจักษ์ชัด "นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลหลินอีก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องหนี้สิน สมบัติ หรือแม้แต่ความเป็นตาย... หากพวกท่านไปกู้หนี้หยิบยืมเงินทองที่ไหนโดยอ้างชื่อข้าอีก ทางเราจะส่งเรื่องให้ทางการดำเนินคดีขั้นเด็ดขาด ข้อหาฉ้อโกงและแอบอ้างชื่อเสียงให้ได้รับความเสียหายทันที!" "ไม่... ไม่จริง! แกจะทำกับครอบครัวแบบนี้ไม่ได้!" บิดาจ้าวทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเมื่อตระหนักได้ว่าเส้นทางหาเงินกินเปล่าของตนถูกตัดขาดลงอย่างถาวรแล้ว ยิ่งรวมกับหนี้สินก้อนโตที่ชายชุดดำถืออยู่ด้วย พวกเขาคงต้องเอาชีวิตไปชดใช้ในเหมืองแร่ทาสอย่างแน่นอน บุรุษชุดดำหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะสะบัดชายผ้าคลุมแล้วโยนตั๋วสัญญาหนี้ลงแทบเท้าของจ้าวฮ่าวหราน "จัดการเคลียร์หนี้สินของพวกแกให้เรียบร้อยเสียล่ะ... เพราะอีกสามวัน ทางเจ้าหนี้รายใหญ่จะมาทวงทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลจ้าวเพื่อชดใช้แทนเงินสด!" สิ้นคำกล่าวนั้น บุรุษลึกลับก็หันหลังกลับแล้วก้าวเดินหายไปจากหมู่บ้านอย่างรวดเร็วดุจภูตผี ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของชาวบ้านที่ยืนอ้าปากค้างจนแทบกลืนน้ำลายไม่ลง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนตระกูลจ้าวที่นั่งหมดอาตายายอยากอยู่บนพื้นดิน ฝุ่นตลบอบอวลสะท้อนความสิ้นหวังอย่างไร้ทางออก หลินว่านหลินผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ความรู้สึกโล่งอกโล่งใจแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ราวกับภูเขาที่เคยแบกไว้บนบ่าถูกยกออกไปจนหมดสิ้น นางหันไปสบตากับลู่จินหยูที่มองนางด้วยแววตาอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนที่สามีหนุ่มจะเอื้อมมือมาโอบไหลร1อเล็กของนางไว้อย่างทะนุถนอม "เหนื่อยไหมภรรยา?" เสียงกระซิบอ่อนโยนดังatข้างใบหู "ไม่เลยค่ะท่านพี่..." หลินว่านหลินซบใบหน้าลงกับอกแกร่ง สูดกลิ่นอายความอบอุ่นที่คุ้นเคย นางยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "ในเมื่อจัดการขยะพวกนี้เสร็จสิ้นแล้ว... ได้เวลาที่เราจะไปฉลองความรวยและเริ่มต้นชีวิตใหม่กันอย่างแท้จริงเสียทีนะคะ" ทว่า ในขณะที่ชาวบ้านกำลังจะแยกย้ายกันกลับบ้านด้วยความตื่นเต้นกับเหตุการณ์ดราม่าครั้งใหญ่ในหมู่บ้านนั้นเอง... จู่ๆ เสียงฝีเท้าของม้าศึกหลายสิบตัวก็ควบทะยานเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของตระกูลลู่ฝุ่นตลบอบอวล พร้อมกับการปรากฏตัวของราชองครักษ์ในชุดเกราะทองคำประดับตราสัญลักษณ์ราชสำนักชั้นสูง ที่กระโดดลงจากหลังม้าแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าหลินว่านหลินด้วยความเคารพสูงสุด! "ทูลพระชายา... ราชยโองการจากเมืองหลวงเดินทางมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ดัชเชสโพดำ (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของดัชเช스มาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความสะใจในบทนี้นะคะ!)