สร้างบ้านใหม่หลังใหญ่

“วางอิฐตรงนั้นให้ตรงมุมค่ะ เถ้าแก่กัว! ถ้าเบี้ยวไปแม้แต่นิ้วเดียว ฉันจะหักค่าแรงครึ่งหนึ่งตามสัญญาที่ตกลงกันไว้ทันทีนะ!” เสียงหวานกังวานแต่เฉียบขาดของหลินว่านหลินดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องมือเหล็กกระทบกันระงม ร่างอวบอิ่มในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสีครามสะอาดตา กางร่มกันแดดสีเข้มด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างถือกระดาษแปลนบ้านที่วาดขึ้นด้วยลายมือประณีตบรรจง เธอไม่ได้เป็นเพียงภรรยาของนายทหารผู้ยากไร้ในสายตาชาวบ้านอีกต่อไปแล้ว แต่คือผู้บัญชาการโปรเจกต์สร้างบ้านอิฐแดงหลังแรกของหมู่บ้านห้วยหมอกที่ใครๆ ก็ต้องยำเกรง เถ้าแก่กัว หัวหน้าช่างก่อสร้างวัยกลางคนปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความหวาดหวั่น เขารีบโบกมือเรียกให้ลูกน้องรื้อแนวอิฐบล็อกที่เพิ่งวางไปเมื่อครู่ทำใหม่ทันที ใครเล่าจะไม่กลัวแม่นางหลินคนนี้? นอกจากเธอจะจ่ายเงินมัดจำก้อนโตด้วยธนบัตรใบใหญ่ที่ไร้รอยยับยู่ยี่แล้ว สายตาที่เธอมองมายังคมกริบราวกับมองทะลุความคิดของคนได้ เผลอๆ อาจจะฉลาดกว่านายอำเภอเสียด้วยซ้ำ รอบบริเวณพื้นที่ก่อสร้างเวลานี้ เต็มไปด้วยสายตาริษยาและเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านที่มายืนออกันแน่นขนัดตรงรั้วไม้ไผ่ “ดูนางนั่นสิ ใช้เงินราวกับเก็บได้จากข้างทาง...” ป้าเฉิน ศัตรูตัวฉกาจเรื่องปากหอยปากปูเบะปากใส่ด้วยความหมั่นไส้จนเนื้อเต้น “บ้านอิฐแดงเชียวนะ! นั่นมันบ้านของพวกคหบดีในเมืองไม่ใช่รึไง อยู่ๆ เมียทหารไร้หัวนอนปลายเท้าเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนี้ หรือว่า... แอบไปทำ เรื่องชั่วช้าอะไรลับหลังสามีกันแน่?” “นั่นสิ ฉันเห็นเมื่อวานนี้นางเพิ่งเอาเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกลิ่นหอมฟุ้งไปแจกเด็กๆ จนทั่ว ล่าสุดยังสั่งซื้อกระเบื้องเคลือบจากในเมืองมามุงหลังคาอีก!” หญิงสาวอีกคนเสริมขึ้นด้วยความอิจฉาตาร้อนผ่าวจนตาแดงก่ำ “น่าสงสารก็แต่ลู่จินหยู ทำงานเหนื่อยยากแทบตายที่ค่ายทหาร สุดท้ายอาจจะได้เลี้ยงลูกชู้โดยไม่รู้ตัวก็ได้ฮ่าๆๆ” เสียงหัวeเราะคικคัคดังขึ้นอย่างน่าเกลียด แต่หลินว่านหลินหาได้สะดุ้งสะเทือนไม่ หญิงสาววางร่มลงช้าๆ ส่งกระดาษแปลนให้เถ้าแก่กัวถือไว้ ก่อนจะก้าวเท้าฉับๆ ตรงไปยังรั้วไม้ไผ่ที่มีกลุ่มคนปากเสียยืนออกันอยู่ รัศมีเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ออกมาจากตัวเธอจนพวกที่กำลังนินทาถึงกับหุบปากฉับโดยอัตโนมัติ “ป้าเฉินคะ...” หลินว่านหลินแย้มยิ้มหวานหยด แต่ดวงตากลับไร้แววขบขันโดยสิ้นเชิง “ถ้าว่างงานมากจนไม่มีอะไรทำ จะมาช่วยฉันยกอิฐแลกกับข้าวสักมื้อไหมคะ? แต่บอกไว้ก่อนนะว่าแรงงานราคาถูกอย่างป้า ฉันจ้างแค่วันละสองเหรียญทองแดงเท่านั้นแหละค่ะ เพราะคนแก่ที่เอาแต่เห่าหอนไปวันๆ โดยไม่สร้างสรรค์อะไรให้สังคม มันมีค่าตัวแค่นั้นจริงๆ” “นัง... นังว่านหลิน! แกกล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นหมา!” ป้าเฉินหน้าดำคร่ำเครียด ชี้หน้าด่าด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่นเทา “อ้าว พูดความจริงทำเป็นรับไม่ได้เหรอคะ?” หลินว่านหลินกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย “เงินที่ฉันสร้างบ้านหลังนี้ เป็นเงินที่ฉันได้จากการค้าขายสุจริตและน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ไม่ได้ไปขโมยใครกินเหมือนลูกสาวของป้าที่ไปลักลอบได้เสียกับพ่อค้าเร่จนท้องป่องหรอกนะคะ ถ้ายังมีปากไว้สร้างความรำคาญให้หูคนอื่นอีก ระวังฉันจะฟ้องข้อหาหมิ่นประมานจนพวกป้าต้องขายบ้านมาจ่ายค่าปรับนะคะ!” ประโยคคำขู่ที่ทรงพลังและเด็ดขาดทำเอาป้าเฉินสะอึกจนหน้าเขียวคล้ำ ถอยหลังกรูดด้วยความกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ก่อนจะจูงมือพวกพ้องวงแตกกระจายหายลับไปจากหน้าเขตก่อสร้างท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจของชาวบ้านบางคนที่แอบหมั่นไส้ป้าเฉินมานาน เหมยฮวา แม่สามีที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกซับซ้อน ในใจทั้งหวาดกลัวความดุร้ายของลูกสะใภ้ และทั้งรู้สึกสะใจที่เห็นแม่ปากหอยปากปูพวกนั้นโดนตอกหน้าหงายกลับไปจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า “ว่านหลิน... เหนื่อยไหมลูก?” แม่สามีเดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นกระติกน้ำอลูมิเนียมใส่น้ำชาอุ่นๆ ให้ น้ำเสียงของนางเปลี่ยนไปจากอดีตราวฟ้ากับเหว จากความเกลียดชังกลายเป็นความเกรงอกเกรงใจและพึ่งพาอาศัย “แดดร้อนเปรี้ยงขนาดนี้ เข้าไปหลบในร่มก่อนเถอะ เดี๋ยวแม่ดูแลตรงนี้ต่อเอง” หลินว่านหลินรับกระติกน้ำมาดื่มแก้กระหาย ดวงตากลมโตหันไปมองแม่สามีด้วยแววตาอ่อนลงเล็กน้อย แม้ว่าในอดีตยายแก่คนนี้จะเคยโขกสับเธอสารพัด แต่หลังจากที่เธอแสดงความสามารถทั้งเรื่องหาเงินและทำอาหารรสเลิศปรนเปรอจนอ้วนท้วนสมบูรณ์ แม่สามีคนนี้ก็แปรสภาพกลายเป็นกองกำลังสนับสนุนชั้นยอดที่คอยปกป้องเธอจากพวกปากหอยปากปูในหมู่บ้านได้อย่างดีเยี่ยม “ไม่เป็นไรค่ะแม่ อีกเดี๋ยวช่างจะพักเที่ยงแล้ว ฉันกะว่าจะเข้ามิติไปเตรียมอาหารกลางวันชุดใหญ่มาให้ทุกคนกินกันเสียหน่อย” หลินว่านหลินกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน “วันนี้ฉันตั้งใจจะทำ ‘ไก่ทอดสมุนไพรสูตรพิเศษ’ กับ ‘ซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัว’ รับรองว่ากลิ่นหอมต้องลอยไปไกลถึงบ้านผู้ใหญ่บ้านแน่ๆ ค่ะ” เพียงแค่ได้ยินชื่อเมนู ดวงตาของเหมยฮวาก็เป็นประกายระยิบระยับ กลืนน้ำลายเอือกใหญ่ด้วยความอยากอาหาร รสชาติอาหารที่ลูกสะใภ้คนนี้ทำแต่ละมื้อ มันช่างอร่อยล้ำจนคนตระกูลอื่นได้แต่กลืนน้ำลายตามด้วยความอิจฉา ในช่วงพักเที่ยง หลินว่านหลินปลีกตัวเข้าไปในห้องเก็บของชั่วคราว ก่อนจะใช้สิทธิ์ในซูเปอร์มาร์เก็ตไร้ขีดจำกัดภายในมิติลับ จัดการหยิบเนื้อไก่สดคุณภาพดี แป้งทอดกรอบสูตรลับ และเครื่องเทศนานาชนิดออกมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศและน้ำมันร้อนๆ เริ่มโชยขจรขจายไปทั่วบริเวณเขตก่อสร้าง จนคนงานก่อสร้างต่างพากันสูดปากด้วยความหิวโหย “โอโห้! กลิ่นอะไรน่ะ หอมเย้ายวนใจชะมัด!” เถ้าแก่กัวกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ วางเกรียงในมือลงทันทีเมื่อเห็นแม่นางหลินเดินถือถาดไม้ขนาดใหญ่ที่มีไก่ทอดสีทองกรอบส่งกลิ่นหอมฉุยออกมา พร้อมกับหม้อซุปกระดูกหมูตุ๋นเดือดปุดๆ “กินข้าวกันค่ะทุกคน! วันนี้ฉันเลี้ยงฉลองขึ้นโครงสร้างบ้านใหม่” หลินว่านหลินกล่าวด้วยรอยยิ้มสดใส ท่ามกลางบรรยากาศการทำงานที่เต็มไปด้วยความสุขและกลิ่นอายของความสำเร็จ ทว่า... ในขณะที่ทุกคนกำลังล้อมวงกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความสุขสมบูรณ์นั้นเอง จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากทางเดินเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของใครบางคนที่คุ้นหูเป็นอย่างดี “หลินว่านหลิน! นังสารเลว! แกกล้าดียังไงถึงได้มาสร้างบ้านหรูหราใหญ่โตด้วยเงินทองที่แกขโมยมาจากฉัน!” ร่างผอมแห้งของจ้าวฮ่าวหราน ชายชู้หน้าตัวเมียที่เคยเกาะผู้หญิงกิน ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าเขตก่อสร้างด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมมเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ข้างกายเขามีชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงอีกสามคนถือไม้กระบองเดินตามมาด้วยแววตาคุกคาม ท่ามกลางความตกใจของชาวบ้านที่พากันวิ่งหนีหลบมุม หลินว่านหลินค่อยๆ วางตะเกียบในมือลงช้าๆ เช็ดปากด้วยผ้าสะอาดอย่างใจเย็น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองชายชู้จอมหน้าด้านที่กล้าบุกมาหาเรื่องสุนัขจนตรอกถึงถิ่น ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกยิ้มเยาะหยันออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว ความเงียบสงบอันหอมหวานถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศตึงเครียดระอุราวกับมีใครจุดชนวนระเบิดกลางกองเพลิง ในจังหวะที่ทุกคนกำลังลุ้นระทึกว่านางเอกสาวของเราจะจัดการกับอดีตชู้รักตัวแสบอย่างไรนั้น เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและหยาดเหงื่อ ก็ก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังของหลินว่านหลินอย่างเงียบเชียบ... ลู่จินหยู สามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องหึงภรรยาขั้นสุดยอด กลับมาถึงบ้านเร็วกว่ากำหนด และสายตาคมกริบของเขากลังจ้องมองไอ้สารเลวที่บังaอาจมาตะโกนเสียงดังใส่ภรรยาของเขาด้วยแววตาดุร้ายราวกับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือ! (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของดัชเชสมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความสะใจในบทนี้นะคะ!)