บะหมี่เนื้อตุ๋นนุ่มลิ้นยามดึก

“ถ้าคิดจะขุดรากถอนโคนฉันด้วยภาพถ่ายใบเดียวละก็... บอกได้คำเดียวว่าพวกแกประเมิน ‘หลินว่านหลิน’ คนใหม่ต่ำเกินไป” เสียงพึมพำลอดผ่านไรฟัน ท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัวยามดึก แสงจากตะเกียงน้ำมันเบนหรี่ลงจนเกิดเงาไหววูบราวกับวิญญาณร้ายที่กำลังเต้นระบำอยู่บนผนัง ฉันวางภาพถ่ายใบนั้นลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะหยิบมีดปังตอขึ้นมาด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว น้ำหนักของเหล็กกล้าที่คุ้นมือทำให้ใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธสงบลง ไม่มีที่ว่างสำหรับความหวาดกลัวในชีวิตที่ฉันอุตส่าห์สร้างมาด้วยหยาดเหงื่อ การเล่นเกมไล่ล่านี้... ฉันจะเป็นคนถือไพ่เหนือกว่าเอง *ฉับ! ฉับ! ฉับ!* เสียงมีดกระทบเขียงไม้ดังเป็นจังหวะหนักแน่น เนื้อวัวส่วนน่องลายที่คัดสรรมาจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตถูกหั่นเป็นชิ้นหนาพอดีคำ ลายเส้นเอ็นแทรกซึมไปทั่วชิ้นเนื้อนั่นคือเครื่องหมายการันตีความอร่อยที่จะเกิดขึ้น กลิ่นหอมของเครื่องเทศจีนโบราณ ทั้งโป๊ยกั๊ก อบเชย และพริกหอม ค่อยๆ อบอวลไปทั่วห้องครัวเมื่อฉันเริ่มทำการเคี่ยวเนื้อวัวในหม้อดินเผาใบเก่ง การทำบะหมี่เนื้อตุ๋นในยามค่ำคืนไม่ใช่แค่การปรุงอาหาร แต่มันคือการเยียวยาจิตวิญญาณที่เหนื่อยล้าจากการรับมือกับพวกเหลือบไรในคราบคนรู้จัก ฉันบรรจงเติมน้ำสต๊อกเข้มข้นที่ตุ๋นจากกระดูกวัวนานหลายชั่วโมงลงไป กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อวัวเริ่มลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ แทรกซึมผ่านรอยแยกของประตูหน้าต่างออกไปสู่ความมืดมิดภายนอก ฉันไม่สนหรอกว่าใครที่ซุ่มมองอยู่ในมุมมืดจะได้กลิ่นนี้หรือไม่ เพราะยิ่งพวกมันหิวโหย ยิ่งหงุดหงิด ยิ่งขาดสติ... นั่นแหละคือโอกาสที่ฉันจะลากคอพวกมันออกมาจากหลุม ลู่จินหยู... สามีทหารผู้น่ารักของฉันกำลังจะกลับมาถึงในไม่ช้า เขาคงเหนื่อยล้าจากภารกิจบ้าบอที่ต้องรับมือกับความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์การเมืองชายแดน และภาพที่เขาจะได้เห็นเมื่อก้าวเข้าบ้าน คือภรรยาที่ครั้งหนึ่งเคยแสนขี้เกียจ กลับยืนปรุงอาหารด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ พร้อมกับแผนการซ้อนแผนที่จะบดขยี้ศัตรูให้ย่อยยับ “ตุ๋นให้นุ่ม... นุ่มจนละลายในปาก เหมือนกับพวกที่ชอบลองดีกับฉัน” ฉันพึมพำพลางตักฟองออกจากหม้อซุปด้วยความใจเย็น เส้นบะหมี่ที่นวดสดๆ ด้วยแป้งสาลีชั้นดีถูกลวกจนได้ที่ ก่อนจะสะบัดน้ำออกอย่างรวดเร็วและจัดลงในชามใบใหญ่ ตามด้วยเนื้อวัวตุ๋นเปื่อยยุ่ยที่เคี่ยวจนสีน้ำตาลเข้มสวยงาม โรยด้วยต้นหอมซอยละเอียดและผักชีสดใหม่จากมิติลับ กลิ่นหอมของน้ำซุปเนื้อที่ผ่านการเคี่ยวจนงวดได้ที่พุ่งกระจายไปทั่วห้องจนคนข้างนอกต้องกลืนน้ำลาย ในขณะที่ฉันกำลังตักซุปร้อนๆ ราดลงบนเส้นบะหมี่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน *ปัง!* เสียงประตูเปิดออกอย่างระมัดระวัง ร่างสูงกำยำในชุดเครื่องแบบทหารที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดินก้าวเข้ามา ลู่จินหยูดูอ่อนล้าจนดวงตาคมกริบคู่นั้นดูหม่นแสงลง แต่เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับฉันและชามบะหมี่ที่ส่งไอร้อนอยู่บนโต๊ะ ความเครียดที่แบกไว้บนบ่าราวกับมลายหายไปในพริบตา “ว่านหลิน... ดึกขนาดนี้แล้ว ยังทำอะไรกินอยู่อีก” เสียงเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ฉันวางตะเกียบลงแล้วหันไปยิ้มให้เขา ยิ้มที่เป็นอาวุธร้ายกาจที่สุดที่ฉันมี “รีบไปล้างไม้ล้างมือเถอะค่ะ สามีของฉัน... คืนนี้ยังมีเรื่องสำคัญอีกมากที่เราต้อง ‘ตกลง’ กัน ทั้งเรื่องงานการเมืองที่กำลังจะพังทลาย และเรื่องภาพถ่ายน่าขยะแขยงที่ถูกส่งมาที่หน้าตึกวันนี้” จินหยูชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปจากความอ่อนล้าเป็นความดุดันทันที เขาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นกายของชายชาติทหารปะทะเข้ากับกลิ่นหอมของอาหารจนกลายเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เขาก้าวเข้ามาจนชิดตัวฉัน ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ “ภาพถ่ายนั่น... พี่รู้อยู่แล้วว่าใครส่งมา ว่านหลิน... พี่ไม่ได้กลับมาแค่เพื่อกินข้าว แต่พี่กลับมาเพื่อจะบอกว่า คืนนี้เราจะฆ่าไอ้คนบงการพวกนั้นทิ้งเสียให้หมด” ในจังหวะที่ฉันกำลังจะเอ่ยตอบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก... ไม่ใช่เสียงเคาะของเพื่อนบ้าน แต่มันคือเสียงเคาะของคนที่พกอาวุธมาด้วย! ลู่จินหยูหันขวับไปมองที่ประตู มือหนาคว้าปืนพกข้างเอวออกมาในท่าทางที่พร้อมลั่นไกได้ทุกเมื่อ ทว่าแสงไฟจากตะเกียงกลับวูบดับลงทันที ทิ้งให้เราทั้งคู่อยู่ในความมืดมิดที่กดทับด้วยความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาทางหน้าประตู ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับดัชเชสโพดำนะคะ หวังว่าบะหมี่ชามนี้จะถูกใจทุกท่านค่ะ