เมนูปลาทอดกรอบราดซอสเปรี้ยวหวาน

"เมียจ๋า... มือเธอเจ็บหรือเปล่า? คราวหลังเรื่องแบบนี้ ไม่ต้องเหนื่อยลงมือเองหรอกนะ... เดี๋ยวฉันหักขาพวกมันให้เอง ดีไหม?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกังวลและไอสังหารจางๆ ของลู่จินหยู ดังขึ้นทันทีที่หลินว่านหลินสะบัดมือออกจากเศษผ้าสกปรกที่ใช้เช็ดโต๊ะ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ได้ปลดกระดุมคอเสื้อ ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในสามก้าว ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเรียวแขนและฝ่ามือของนางอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับกลัวว่าภรรยาตัวน้อยจะบอบช้ำเสียหายจากเหตุการณ์ปะทะกับพวกอันธพาลปากตลาดเมื่อครู่ หลินว่านหลินชักมือกลับเล็กน้อย นางปรายตามองสามีหนุ่มผู้ขยันขันแข็งแต่พักหลังมานี้เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ กล ายเป็น 'โบ้คลั่งรัก' ประจำหมู่บ้านไปเสียแล้ว "ถ้าฉันมัวแต่รอให้คุณมาหักขาพวกมัน ป่านนี้บ้านเราคงโดนพวกมันรื้อเอาหม้อข้าวไปขายกินหมดแล้วค่ะ" ว่านหลินลอยหน้าลอยตาตอบ น้ำเสียงติดจะเย้าแหย่เล็กน้อยแต่นัยน์ตากลับทอประกายเจ้าเล่ห์ "อีกอย่าง... มือคู่นี้มีไว้จับตะหลิวสร้างความร่ำรวย ไม่ได้เอาไว้ต่อyว-ยกับเศษสวะพวกนั้นหรอกนะคะ" ลู่จินหยูมุมกระตุกยิ้มอย่างจนปัญญา เขาอยากจะดุภรรยาที่นับวันยิ่งฝีปากกล้าและใจกล้าบ้าบิ่นขึ้นเรื่อยๆ เสียเหลือเกิน แต่พอนึกถึงภาพที่นางใช้กระบวยเหล็กฟาดหัวอันธพาลจนวิ่งหางจุกตูดเมื่อครู่ หัวใจกำยำของนายทหารหนุ่มกลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ทั้งหวาดเสียว ทั้ง... เอ็นดูจนแทบคลั่ง บรรยากาศในครัวตระกูลลู่ยามบ่ายคล้อยอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่เจือด้วยความอึดอัดเล็กน้อยจากบุคคลที่สาม แม่สามี หรือป้าเหมยฮวา ที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตูอยู่ เบะปากใส่ลูกสะใภ้ร่างอวบอย่างหมั่นไส้ระคนระอา แม้ปากจะยังไม่ยอมปริคำชมออกมาตรงๆ แต่สายตาที่ลอบมองรอยเปื้อนฝุ่นบนเสื้อผ้าของหลินว่านหลินนั้นกลับมีความห่วงใยซ่อนอยู่ลึกๆ อย่างปิดไม่มิด ตั้งแต่เหตุการณ์ที่สะใภ้ตัวร้ายคนนี้พลิกวิกฤตหาเงินเข้าบ้านได้เป็นกอบเป็นกำแถมยังทำอาหารรสเลิศให้กินทุกมื้อ กำแพงอคติในใจของหญิงชราก็พังทลายลงไปเกินครึ่งแล้ว... เหลือก็แต่ฟอร์มของแม่ยายบ้านนอกที่ยังต้องรักษาไว้บ้างเท่านั้น "ยืนทื่อเป็นเสาเรือนกันอยู่ทำไม? ถ้ามีแรงเถียงกันนัก ก็ไสหัวไปช่วยกันก่อไฟโน่น!" ป้าเหมยฮวาเอ็ดตะרוขึ้นเสียงดังกลบเกลื่อนความเก้อเขิน ก่อนจะสะบัดก้นเดินไปหยิบผักในตะกร้า "วันนี้เห็นแก่ที่เธอซื้อปลาสดๆ ตัวใหญ่มาจากตลาดมืดหรอกนะ ฉันถึงยอมมาช่วยเด็ดผัก... อย่าคิดว่าฉันใจอ่อนให้ง่ายๆ ล่ะ ยัยตัวแสบ!" หลินว่านหลินหลุดหัวเราะคิกคัก นางไม่ถือสาความปากแข็งของแม่สามีเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าภายใต้คำพูดขวานผ่าซากนั้น ป้าเหมยฮวาแอบกลืนน้ำลายเอื้อมระอาทุกครั้งที่ได้กลิ่นหอมจากฝีมือทำอาหารของนาง "รับทราบค่ะคุณแม่ผู้ประเสริฐ! วันนี้รับรองว่าคุณแม่จะต้องยอมสยบแทบเท้าตะหลิวของลูกสะใภ้คนนี้แน่นอนค่ะ!" ว่าแล้ว หญิงสาวก็หมุนตัวกลับไปยังโต๊ะเตรียมอาหาร มิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตในห้วงจิตสำนึกส่งสัญญาณสั่นพร่าเบาๆ เพียงแค่พริบตาเดียว ปลากะพงตัวเขื่องเกล็ดสีเงินวาววับ เนื้อแน่นสดใหม่ราวกับเพิ่งขึ้นจากสะพานปลาเมื่อวินาทีមុន ก็ปรากฏอยู่บนเขียงไม้สะอาดสะอ้านทันที นี่คือความลับสุดยอดที่หลินว่านหลินไม่มีวันแพร่งพรายให้ใครรู้ มิติลับที่บรรจุสินค้าอุปโภคบริโภคไร้ขีดจำกัดจากโลกยุคปัจจุบัน ไม่เพียงแต่ช่วยให้ฐานะครอบครัวนี้พลิกฟื้น แต่ยังเป็นอาวุธลับในการรังสรรค์เมนูระดับภัตตาคารกลางชนบทที่แห้งแล้งแห่งนี้อีกด้วย ลู่จินหยูก้าวเข้าไปใกล้ภรรยาโดยธรรมชาติ มือหนาเอื้อมไปช่วยยกถังน้ำและจัดการสับฟืนอย่างแข็งขัน ดวงตาคมกริบคอยเหลือบมองเสี้ยวหน้าหวานล้ำที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำความสะอาดปลาอย่างทะมัดทะแมง เส้นผมที่หลุดลุ่ยข้างใบหูถูกลมพัดไกวเบาๆ ภาพความอบอุ่นภายในห้องครัวเล็กๆ นี้ ช่างแตกต่างจากภาพชีวิตแต่งงานที่เคยเย็นชาและเต็มไปด้วยเสียงทะเลาะเบาะแว้งในอดีตราวฟ้ากับเหว "มองอะไรคะ? หน้าฉันมีคราบเขม่าควันติดอยู่หรือไง ถึงได้จ้องไม่วางตาแบบนั้น?" ว่านหลินเอ่ยโดยไม่เงยหน้าขึ้น มือเรียวถือมีดคมกริบแล่เนื้อปลาอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับเชฟกระทะเหล็กมืออาชีพ "เปล่า..." ลู่จินหยูตอบเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาสีเข้มฉายแวววาววับ "แค่คิดว่า... ถ้าวันหนึ่งฉันต้องกลับไปค่ายทหารแล้วไม่มีเธออยู่ใกล้ๆ ฉันคงกินข้าวไม่ลงไปอีกนานแน่ๆ" มือที่กำลังแล่ปลาของหลินว่านหลินชะงักไปนิดหนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีหนุ่ม หัวใจดวงน้อยเต้นกระตุกวูบอย่างไม่คาดคิด น้ำคำออดอ้อนจากนายทหารผู้แข็งกระด้างคนนี้ ช่างมีอานุภาพทำลายล้างความตั้งใจที่จะหอบเงินหนีไปตั้งตัวคนเดียวของนางเสียเหลือเกิน! "ปากหวานแบบนี้... สงสัยคืนนี้ต้องให้กินข้าวต้มเปล่าๆ แทนปลาทอดราดซอสซะแล้วมั้งคะ!" นางแกล้งทำเป็นค้อนใส่ สะบัดหน้าหนีซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายเต็มดวงหน้า "หึๆ ต่อให้ให้กินเกลือกับน้ำพริก ถ้าเป็นฝีมือเธอ... ฉันก็กินหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เศษหรอกน่า" ป้าเหมยฮวาที่นั่งเด็ดผักอยู่มุมห้องถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง นางแอบเบ้ปากหมั่นไส้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่นับวันยิ่งถอดเขี้ยวเล็บกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ ของภรรยา "Eเจริญ... มีลูกชายโตเป็นนายทหารใหญ่ แต่สุดท้ายก็ตกเป็นทาสเมียจนโงหัวไม่ขึ้น น่าขายหน้านัก!" หลินว่านหลินหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันมาให้ความสำคัญกับขั้นตอนที่สำคัญที่สุด นั่นคือการทำ "เมนูปลาทอดกรอบราดซอสเปรี้ยวหวาน" นางเริ่มจากการนำเนื้อปลากะพงที่แล่เป็นชิ้นพอดีคำ มาคลุกเคล้ากับแป้งข้าวโพดและเครื่องเทศสูตรลับจากมิติ เพื่อให้เวลาทอดออกมาแล้วผิวสัมผัสจะกรอบนอกนุ่มใน น้ำมันในกระทะเหล็กใสตราไก่เดือดพล่านได้ที่ หลินว่านหลินหย่อนชิ้นปลาลงไป เสียง "ซ่า..." ดังสนั่น พร้อมกับกลิ่นหอมของเนื้อปลาสดๆ ที่ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวทันที ตามด้วยการทำน้ำราดซอสเปรี้ยวหวานสีสันสดใส นางเคี่ยวเคี่ยวซอสมะเขือเทศเข้มข้น น้ำส้มสายชูหมักชั้นดี น้ำตาลทรายแดง และน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวเค็มหวานกำลังพอดี เติมพริกหยวกสีแดงเขียวและสับปะรดหั่นเต๋าลงไปเพื่อตัดเลี่ยน กลิ่นหอมอมเปรี้ยวอมหวานเตะจมูกจนแม้แต่ป้าเหมยฮวายังต้องแอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "เสร็จเรียบร้อยค่ะ!" หลินว่านหลินตักชิ้นปลาทอดกรอบสีเหลืองทองอร่ามจัดเรียงลงบนจานกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต ก่อนจะราดน้ำซอสเปรี้ยวหวานเข้มข้นฉ่ำเยิ้มลงไป ควันร้อนๆ พร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนใจพวยพุ่งขึ้นแตะจมูกทุกคนในรัศมีสเกลร้อยเมตร สีสันของอาหารจานนี้ทั้งจัดจ้าน สวยงาม และน่ารับประทานราวกับยกอาหารจากภัตตาคารหรูในเมืองหลวงมาไว้กลางบ้านไม้เก่าๆ หลังนี้ ลู่จินหยูถึงกับกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ดวงตาคมกริบมองจานปลาตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน ขณะที่ป้าเหมยฮวาเผลอวางตะกร้าผักในมือลงโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นเอง... ก่อนที่ใครจะได้หยิบตะเกียบชิมฝีมืออันลือลั่น ทันใดนั้นเสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของ "จ้าวฮ่าวหราน" ชายชู้หน้าตัวเมียที่หายหน้าหายตาไปหลายวัน! "หลินว่านหลิน! นังอ้วนสารเลว! มึงกล้าดียังไงถึงแจ้งตำรวจมาจับน้องสาวกู! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้านับสามแล้วมึงยังไม่เปิดประตู กูจะพังบ้านมึงให้ราบคาบแน่!" บรรยากาศความอบอุ่นและกลิ่นหอมกรุ่นของปลาทอดราดซอสเปรี้ยวหวาน ถูกความเกรี้ยวกราดนอกประตูฉีกกระชากจนขาดวิ่นในพริบตาเดียว!