จบบทที่หนึ่งของการเดินทาง

"ถ้าคุณยังกวนประสาทผมอีกคำเดียว ผมจะเอาเลนส์เทเลของคุณไปถ่ายหน้าสดตอนตื่นนอนลงเพจ ยอดไลก์หลักแสนแตกแน่ธันวา!" เสียงกระซิบลอดไรฟันของกะทิดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบของสถานีรถไฟรอบดึกที่ผู้คนเริ่มบางตา แสงไฟสีส้มสลัวสาดกระทบใบหน้าบึ้งตึงที่พยายามจะทำตัวดุ แต่เชื่อเถอะครับว่าในสายตาของช่างภาพนิ่งผู้รักษาระยะห่างอย่างธันวาแล้ว ภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด... มันมีแต่คำว่า 'น่าเอ็นดู' จนเกือบจะหลุดขำออกมาต่างหาก "เอาดิ หน้าสดผมก็ยังหล่อกว่าบล็อกเกอร์แถวนี้ที่ขอบตาคล้ำเพราะมัวแต่ปั่นต้นฉบับจนตีสาม" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย มือหนายังคงสาละวนกับการรูดซิปกระเป๋าเป้ใบโตให้เข้าที่ ก่อนจะหันมามองหน้าคนที่กำลังยืนกอดอกพองลมแก้มป่องด้วยความหมั่นไส้ "นี่! ปากแบบนี้สมควรโดนโบกสักทีนะ" กะทิยื่นมือทำท่าจะเคาะกบาลคนตัวสูงกว่าสักปราบ แต่พอเจอสายตานิ่งสนิทที่มองตรงมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากแบบที่ชอบทำประจำ เจ้าตัวก็ชะงักมือค้างกลางอากาศแล้วค่อยๆ ลดลงอย่างจำยอม "เออ... แพ้ทางตลอดแหละ ชาติที่แล้วฉันคงไปทำกรรมร่วมกับนายไว้เยอะสินะ" "ชาติที่แล้วทำกรรมร่วมกันหรือเปล่าไม่รู้... แต่ชาติภพนี้ เราเพิ่งจบทริปแรกด้วยกันนะครับ" ธันวาพูดเบาๆ แต่ประโยคนั้นกลับทำให้พื้นที่รอบตัวทั้งกว้างและแคบลงไปถนัดตา บรรยากาศรอบสถานีรถไฟที่ควรจะวุ่นวาย กลับเงียบงันลงราวกับเวลาถูกกดปุ่มหยุดชั่วขณะ ทริปสิบวันที่เริ่มต้นด้วยความไม่ลงรอย การเถียงกันเรื่องแผนการเดินทาง และการปะทะฝีปากแบบไม่มีใครยอมใคร วันนี้มันเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดของบทแรกแล้วจริงๆ กะทิหลบสายตาคมกริบคู่นั้น ก้มมองรองเท้าผ้าใบเปื้อนฝุ่นของตัวเอง หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่พยายามบอกตัวเองว่านี่ก็แค่เพื่อนร่วมงานเฉพาะกิจ แค่ช่างภาพที่จ้างมาถ่ายรูปประกอบบล็อกเดินทางเท่านั้น แต่ทำไม... ยิ่งเดินทางร่วมกันนานเท่าไหร่ ระยะห่างที่ธันวาเคยขีดเส้นไว้ มันถึงได้ค่อยๆ พังทลายลงทีละนิดจนในใจตอนนี้มันเริ่มโล่งจนน่ากลัว "ถึงกรุงเทพแล้วแยกย้ายนะ ห้ามทักมาทวงไฟล์รูปเร็วจนเกินไปด้วย ฉันต้องใช้เวลาแต่งสติก่อนเขียนต้นฉบับ" กะทิรีบตัดบท ทำลายความเงียบที่ชวนให้ใจสั่นด้วยการเชิดหน้าขึ้น "ครับ... แยกย้าย" ธันวารับคำสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบตามสไตล์ แต่ดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับพกพาความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดธรรมดา "แต่ก่อนจะแยกย้าย... เช็คโทรศัพท์หน่อยสิครับ" "ห๊ะ? เช็คอะไร...?" กะทิขมวดคิ้วด้วยความสงสัย หยิบสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อโค้ตขึ้นมาเปิดหน้าจอตามสัญชาตญาณ ทันทีที่ปลดล็อกรหัสผ่าน หน้าจอแชตสีเขียวก็เด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาอัตโนมัติจากแอปพลิเคชันยอดฮิต เป็นข้อความจากห้องแชตส่วนตัวของเขากับธันวา *(แชต)* **Thanwa:** [ส่งรูปภาพ 1 รายการ] **Thanwa:** รูปนี้ไม่ได้ลงในเพจ และไม่ได้อยู่ในไดรฟ์ที่ส่งให้บล็อกเกอร์ **Thanwa:** เก็บไว้ดูคนเดียวพอนะครับ กะทมกดเปิดรูปภาพนั้นด้วยความงุนงง แต่พอลายนิ้วสัมผัสหน้าจอและภาพปรากฏขึ้นเต็มตา ลมหายใจของบล็อกเกอร์หนุ่มก็สะดุดกึกทันที มันคือภาพถ่ายเผลอๆ ของกะทิ ในจังหวะที่กำลังเงยหน้ามองแสงอาทิตย์ยามเย็นบนยอดดอยเมื่อสามวันก่อน แสงสีทองสาดกระทบดวงตาเป็นประกาย รอยยิ้มกว้างที่ออกมาจากใจจริงโดยไม่มีการโพสต์ท่าใดๆ ทั้งสิ้น... เป็นรอยยิ้มที่สวยที่สุดที่ธันวาเคยบันทึกไว้ผ่านเลนส์กล้อง และใต้ภาพนั้น มีข้อความสั้นๆ พิมพ์ต่อท้ายไว้ว่า **Thanwa:** *ความจริง... ไม่อยากเป็นแค่ช่างภาพที่รักษาระยะห่างแล้วว่ะครับ* "เห้ย! เดี๋ยวนะ...!" กะทิเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนวิ่งหนีหมาไล่กัดเสียอีก หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู สมองขาวโพลนคิดคำพูดไม่ออกสักคำ ธันวายืนกอดอกมองปฏิกิริยาของคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอบอุ่น รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น รอยยิ้มที่อบอุ่นเสียจนละลายกำแพงน้ำแข็งทั้งหมดในใจของช่างภาพผู้รักสันโดษลงจนหมดสิ้น เสียงประกาศรถไฟขบวนสุดท้ายดังขึ้นเตือนสติ แต่ในหัวของกะทิตอนนี้กลับมีแค่เสียงหัวใจตัวเองที่เต้นดังโครมคราม และข้อความสารภาพรักกึ่งประชดกึ่งจริงจังบนหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังส่องประกายท้าทายสายตา ธันวาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ก้มลงกระซิบข้างใบหูที่แดงแจ๋ด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำให้คนฟังแทบอยากจะละลายหายไปกับพื้นสถานี "จบบทที่หนึ่งของการเดินทางแล้วนะครับ... สนใจเปิดอ่านบทที่สอง ไปกับช่างภาพคนนี้ต่อเลยไหมล่ะครับ กะทิ?" — แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!