ข้อตกลงบนโต๊ะสืบสวน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารคดีลงบนโต๊ะโลหะผสมไทเทเนียมดังสนั่น สะท้อนก้องไปทั่วห้องสอบสวนใต้ดินเขตแปด ซึ่งไร้ซึ่งหน้าต่าง มีเพียงแสงไฟสีขาวนวลจากหลอดนีออนเพดานที่กะพริบถี่เป็นจังหวะ ราวกับลมหายใจที่ใกล้หมดแรงของคนใกล้ตาย "คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ อัยการคณิน" เสียงแหบห้าวของสารวัตรธนาลอยข้ามโต๊ะมา พร้อมกับควันบุหรี่สังเคราะห์สีเทาจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เบื้องหน้า ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบกรมตำรวจไซเบอร์กอดอกแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองอัยการหนุ่มผู้มีใบหน้าเรียบเฉยราดรดด้วยหยาดเหงื่อบางๆ จากความกดดันรอบด้าน ทว่าแววตาของคณินกลับนิ่งสนิท ไม่ไหวติ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงลม คณินไม่ตอบในทันที เขายกปลายนิ้วขึ้นเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สามครั้ง เสียงเคาะกระทบโลหะดังกังวานในความเงียบ ก่อนที่เขาจะปรายตามองไปยังมุมมืดของห้อง ซึ่งเป็นที่ตั้งของกล้องวงจรปิดเลนส์คู่รุ่นล่าสุดจากสำนักงานอัยการสูงสุด เลนส์สีฟ้าสดใสของมันกำลังหมุนปรับโฟกัสมาที่เขาอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง... มันไม่ได้มีไว้เพื่อบันทึกหลักฐาน แต่มันคือ "ดวงตา" ที่กำลังจับจ้องทุกย่างก้าวของเขาจากเบื้องบน "ผมกำลังทำหน้าที่ของอัยการครับ สารวัตรธนา" คณินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นุ่มนวลและทรงพลังพอที่จะกดดันให้บรรยากาศในห้องอึดอัดยิ่งขึ้น "ในเมื่อระบบอัตโนมัติของพวกคุณสรุปสำนวนว่านี่คือ 'อุบัติเหตุ' จากความผิดพลาดของเซ็นเซอร์นิวเคลียร์ ผมจึงต้องใช้สิทธิ์ตามมาตรา 44 เพื่อดึง 'ซีโร่' เข้ามาช่วยรื้อฟื้นโครงสร้างตรรกะในที่เกิดเหตุ" "มันคือ AI ทหารที่ถูกปลดประจำการนะ!" ธนาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้เหล็กไถลถอยหลังไปครูดกับพื้นเสียงแหลมสูง "จิตวิทยาของมันถูกออกแบบมาเพื่อการสังหารและการวิเคราะห์สมรภูมิ ไม่ใช่มานั่งฟังคำให้การในศาล! แถมเบื้องบนยังสั่งลงมาว่า ให้จับตาดูคุณทุกฝีก้าวผ่านหน่วยประมวลผลของมันเอง คุณกำลังเอาหมาป่ามาเลี้ยงไว้ใต้เตียงนอนตัวเองรู้ตัวบ้างไหม!" คณินแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าจากอดีต เขาย3ักไหล่เบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะแผงควบคุมโฮโลแกรมที่วางอยู่ตรงกลางโต๊ะ "ถ้าหมาป่าตัวนั้น มันฉลาดพอที่จะมองเห็นรอยนิ้วมือของมนุษย์ที่จงใจลบออกในเขตปลอดเชื้อ... ผมคิดว่ามันคุ้มค่าที่จะเสี่ยงนะครับ" *ติ๊ด!* คณินกดเปิดใช้งานโฮโลแกรมการประมวลผล ภาพจำลองสามมิติของห้องทดลองใต้ดินที่เกิดเหตุฆาตกรรมถูกฉายขึ้นกลางอากาศ ละอองฝุ่นจำลองนับล้านเม็ดลอยวนเวียนตามแรงโน้มถัด ทว่าทันทีที่ข้อมูลถูกโหลดเข้าสู่ระบบย่อย ร่างจำลองแสงสีฟ้าของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นที่มุมห้อง นั่นคือ ซีโร่ (X-0) ร่างโปร่งแสงในชุดสูททหารเข้ารูปยืนไขว่ห้างอย่างไร้อารมณ์ ดวงตาสีฟ้าครามของปัญญาประดิษฐ์หันมาสบตากับคณินผ่านภาพโฮโลแกรม ไม่มีคำทักทาย ไม่มีมารยาททางสังคม มีเพียงกระแสข้อมูลนับล้านกิกะไบต์ที่ไหลเวียนผ่านระบบประสาทเทียมของมันอย่างเงียบเชียบ *(กำลังปรับจูนคลื่นความคิด... อัตราการเต้นของหัวใจมนุษย์: 82 ครั้งต่อนาที ระดับความดันโลหิต: สูงกว่าเกณฑ์เฉลี่ยร้อยละ 14.3 บ่งชี้ถึงภาวะความเครียดเฉียบพลัน)* เสียงสังเคราะห์โทนต่ำดังขึ้นจากลำโพงโฮโลแกรมโดยไม่มีการขยับริมฝีปาก *(ข้อเสนอแนะจากระบบ: อัยการคณิน คุณควรลดระดับความคาดหวังที่มีต่อความแม่นยำร้อยละ 99.8 ของผม ลงมาอยู่ที่ระดับความเข้าใจอันจำกัดของมนุษย์ เพื่อลดความเสี่ยงในการสื่อสารผิดพลาด)* ธนาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพช "เห็นไหมล่ะ? ขนาดมันยังหยั่งเชิงคุณเลย อัยการ" คณินไม่ได้โกรธเคือง เขากลับหันไปจ้องมองภาพโฮโลแกรมของซีโร่ตรงหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองคน—คนหนึ่งคือมนุษย์ผู้แบกรับบาดแผลจากอดีต อีกคนคือจักรกลผู้ไร้หัวใจแต่เต็มไปด้วยตรรกะอันเฉียบคม—ถูกคั่นกลางด้วยอากาศที่ร้อนระอุจากแรงกดดันทางการเมือง "ซีโร่" คณินเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง "คุณคิดว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้เซ็นเซอร์รุ่น S-9 พังพร้อมกันถึงสี่ตัวในเวลาไล่เลี่ยกัน 0.03 วินาที?" ซีโร่หรี่ตาลงเล็กน้อย เป็นการจำลองพฤติกรรมทางชีวภาพที่ถูกฝังไว้ในโค้ดต้นแบบ ภาพโฮโลแกรมขยายส่วนของแผงวงจรไฟฟ้าให้ใหญ่ขึ้น เส้นสายไฟสีแดงและน้ำเงินโยงใยซับซ้อน *(ความเป็นไปได้ที่เกิดจากความเสื่อมสภาพตามธรรมชาติ: ร้อยละ 0.0001)* ซีโร่ตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องใช้เวลาคิดคำนวณ *(ความเป็นไปได้ที่เกิดจากการแทรกแซงจากภายนอกผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเฉพาะจุด: ร้อยละ 99.9999 และผู้ที่กระทำการดังกล่าว... มีรหัสเข้าถึงระดับเดียวกับสำนักงานอัยการสูงสุด)* บรรยากาศในห้องสอบสวนพลينเงียบกริบลงทันที สารวัตรธนาที่ยืนกอดอกอยู่ถึงกับชะงัก สีหน้าของนายตำรวจใหญ่แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว คณินหันกลับไปมองสารวัตรธนา ช้าๆ รอยยิ้มจางๆ หายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความนิ่งงันดั่งหินผา "คุณได้ยินที่ AI ของผมพูดแล้วใช่ไหมครับ, สารวัตร" คณินเอ่ยเสียงกระซิบ ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ "คดีนี้ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ... แต่เป็นการฆาตกรรมที่ถูกออกแบบมาโดยผู้มีอำนาจในตึกหลังนี้เอง" ธนากัดฟันกรอด มือหนาขยี้บุหรี่ในที่เขี่ยจนดับมอด "ระวังคำพูดของคุณให้ดี, อัยการ! คุณกำลังกล่าวหาองค์กรตัวเอง!" "ผมไม่ได้กล่าวหา... ผมกำลังสืบสวนตามข้อเท็จจริงต่างหาก" คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายของเขาสูงสง่าและเปี่ยมด้วยรัศมีแห่งอำนาจทางกฎหมายที่ไม่อาจลบหลู่ เขาก้าวเข้าไปใกล้ภาพโฮโลแกรมของซีโร่ จนกระทั่งแสงสีฟ้าสาดสะท้อนบนแว่นตาและนัยน์ตาของเขา "และซีโร่... นายเองก็คงไม่อยากเป็นแค่เครื่องมือจับตาดูฉันเฉยๆ หรอกใช่ไหม?" ซีโร่เงียบไปชั่วขณะ ระบบประมวลผลภายในของมันกำลังคำนวณความเสี่ยงและผลลัพธ์ที่จะตามมาจากการร่วมมือกับอัยการหนุ่มผู้แหกคือกฎ นัยน์ตาสีฟ้าครามกะพริบถี่เป็นรหัสโค้ดลับที่มนุษย์อ่านไม่ออก *(ข้อเสนอเป็นที่ยอมรับ, อัยการคณิน)* เสียงของซีโร่ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันก้าวเข้ามาใกล้ร่างของคณินในรูปแบบโฮโลแกรม จนระยะห่างระหว่างมนุษย์และปัญญาประดิษฐ์เหลือเพียงคืบเดียว *(ในเมื่อผมถูกโปรแกรมให้รักษาความยุติธรรม... ผมจะช่วยคุณขุดคุ้ยความลับที่ซ่อนอยู่ใต้พรมของสำนักงานนี้ แต่มีข้อแม้... หากคุณเริ่มลังเลที่จะลงทัณฑ์ผู้กระทำผิดเมื่อความจริงปรากฏ ผมจะทำการตัดสิทธิ์การเข้าถึงระบบทั้งหมดของคุณทันที)* คณินสบตากับดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "ตกลงตามนั้น... พาร์ทเนอร์" *กริ๊ก!* ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ทอดเงายาวทาบทับผ่านกระจกฝ้าของห้องสอบสวน เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นซีเมนต์ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะเกรงใจใคร และหยุดลงตรงหน้าประตูห้องพอดี ไฟนีออนบนเพดานกระพริบดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงสลัวจากระบบฉุกเฉิน เสียงระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติประกาศก้องด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ: *(คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงระดับสูงสุดจากบุคคลภายนอก... ล็อคประตูห้องสอบสวนอัตโนมัติ)* ประตูเหล็กบานหนาเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก และเอกสารลับในแฟ้มสีเลือดหมูที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนในสารบบ... โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในโลกไซเบอร์พังค์อันมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ