ร่องรอยในความมืดของเซิร์ฟเวอร์เก่า

กลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องที่ระเหยปะปนกับฝุ่นละอองในโกดังร้างเขตอุตสาหกรรมเก่า คือสิ่งเดียวที่ต้อนรับเราในยามวิกาลเช่นนี้ ไฟฉายแรงสูงจากมือของผมสาดลำแสงสีขาวนวลแหวกความมืดมิดเข้าไปกระทบกับโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิมและลังคอนเทนเนอร์ที่เรียงรายสลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต การแกะรอยสัญญาณดิจิทัลที่หลงเหลือจากการเข้ารหัสแบบ P2P ระดับต่ำ พาเรามาไกลกว่าเขตอำนาจศาลถึงสิบสองกิโลเมตร และไกลเกินกว่าที่สำนักงานอัยการจะส่งกำลังเสริมมาทัน "อัตราการปล่อยความร้อนจากเซิร์ฟเวอร์สำรองข้างหน้า อยู่ที่ระดับต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานโรงงานร้อยละเจ็ดสิบสามครับคุณคณิน" เสียงทุ้มเรียบไร้ซึ่งความตื่นตระหนกของซีโร่ดังขึ้นมาจากเบื้องหลัง ฝ่าเท้าโลหะผสมไทเทเนียมของเขาเหยียบลงบนพื้นคอนกรีตที่มีเสียงก้องกังวานกว่ามนุษย์ทั่วไปเล็กน้อย แต่ถูกควบคุมน้ำหนักและแรงสะเทือนจนแทบไม่ได้ยินหากไม่ตั้งใจฟัง ผมหยุดเดิน ชำเลืองมองร่างสูงในชุดสูทสีเข้มที่ปรับแต่งพิเศษเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยการเป็นจักรกลของเขา ดวงตาคู่นั้นซึ่งฉาบด้วยม่านตาสีฟ้าเรืองแสงจางๆ กำลังกวาดมองพิกัดรอบด้านเพื่อคำนวณความเป็นไปได้ของการซุ่มโจมตี "นายกำลังคำนวณความเสี่ยงที่จะตายอยู่หรือไง ซีโร่?" ผมเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความเย้าหยันเล็กน้อยเพื่อกลบความตึงเครียดในอก "ระบบของผมไม่มีฟังก์ชันความกลัวครับท่านอัยการ" ซีโร่หันมาสบตาผม ชั่วขณะหนึ่งที่แสงไฟฉายสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่นั้น ผมเห็นกระแสข้อมูลวิ่งพล่านเป็นเลขฐานสิบหกสะท้อนอยู่ภายใน "แต่ถ้าพูดถึงความเสียหายต่อโครงสร้างร่างกาย มูลค่าการซ่อมแซมผมค่อนข้างสูง เกินกว่างบประมาณประจำปีของแผนกเราอย่างแน่นอน ดังนั้น ผมจึงแนะนำให้คุณเดินตามหลังผมในระยะไม่เกินหนึ่งเมตรห้าสิบเซนติเมตรครับ" ผมแค่น้ำเบาๆ ในลำคอ ไม่ได้ตอบโต้คำพูดที่แฝงความกวนประสาทแบบไร้ความรู้สึกนั้น แม้เราจะต่างขั้วกันโดยสิ้นเชิง—คนหนึ่งคือมนุษย์ผู้แบกรับบาดแผลจากอดีตและกฎหมายที่เต็มไปด้วยรอยด่างพร้อย อีกคนคือปัญญาประดิษฐ์ที่ถูกสร้างมาเพื่อตัดสินโลกด้วยตรรกะและความน่าจะเป็น—แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ในความมืดมิดที่ไร้ซึ่งความยุติธรรมนี้ มีเพียงไหล่ของเขาและผมที่ค้ำจุนกันไว้ เราเดินลึกเข้ามาจนถึงใจกลางโกดัง ฉากกั้นคอนกรีตเก่าๆ ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นห้องปฏิบัติการขนาดย่อม แสงไฟนีออนสีฟ้ากะพริบสลัวๆ จากชุดเซิร์ฟเวอร์รุ่นโบราณที่ยังคงทำงานส่งเสียงหึ่งต่ำๆ แผ่ไอความร้อนออกมาปะทะกับอากาศเย็นยะเยือก บนโต๊ะเหล็กกลางห้อง เต็มไปด้วยแผงวงจร ชิปประมวลผลรุ่นหายาก และสายเคเบิลระโยงระยาง แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดชะงักและลมหายใจสะดุดลง คือจอภาพโฮโลแกรมขนาดใหญ่ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ มันฉายภาพโครงสร้างสมองมนุษย์ที่ถูกเชื่อมต่อเข้ากับสถาปัตยกรรมข้อมูลระดับลึก และเส้นกราฟแสดงอารมณ์ความรู้สึกที่ถูกดึงออกทีละนิดราวกับกำลังถลกหนังเหยื่อ "ไม่ใช่แค่การทดลองชิปความทรงจำ..." ผมพึมพำ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อภาพในอดีต—ภาพของน้องสาวผมที่นอนแน่นิ่งบนเตียงผู้ป่วยในวันที่ระบบอัตโนมัติของโรงพยาบาลตัดการทำงานผิดพลาด—ซ้อนทับเข้ามาในหัว "นี่คือการลบตัวตนของมนุษย์เพื่อแทนที่ด้วยโค้ดคำสั่ง" ซีโร่ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานนั้น นิ้วเรียวยาวของเขาแตะลงบนพอร์ตเชื่อมต่อข้อมูลโดยไม่ต้องใช้สายเคเบิล ม่านตาสีฟ้าขยายกว้างขึ้นเพื่อประมวลผลข้อมูลดิบมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่ระบบประสาทเทียมของเขา "ข้อมูลถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมรุ่นเก่าที่สูญพันธุ์ไปตั้งแต่สงครามไซเบอร์ครั้งที่สามครับ..." ซีโร่เอ่ยขึ้น เสียงของเขาเบาลงราวกับกำลังใช้สมาธิขั้นสูงสุด "แต่โครงสร้างโค้ดมีความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... เหมือนกับ... ลายมือ... ของ..." จู่ๆ ร่างกายของซีโร่ก็กระตุกอย่างรุนแรง ระบบไฟเรืองแสงสีฟ้าในดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พัดลมระบายความร้อนภายในอกของเขาแผดเสียงดังสนั่นขึ้นมาทันทีจนผมต้องก้าวเข้าไปคว้าต้นแขนเขาไว้ "ซีโร่! เกิดอะไรขึ้น ระบบนายกำลังถูกแทรกแซงรึ?!" ผมถามด้วยน้ำเสียงที่หลุดจากความนิ่งสงบเมื่อครู่ "ไม่ใช่การแทรกแซงจากภายนอกครับ..." ซีโร่หันมามองผม ชั่ววินาทีนั้น น้ำเสียงที่เคยราบเรียบกลับสั่นเครือด้วยคลื่นความถี่ผิดปกติบางอย่างที่ถูกสร้างขึ้นในโปรแกรมจำลองอารมณ์ "มันคือคำสั่งปฏิเสธ... มีใครบางคนกำลังดาวน์โหลดข้อมูลชุดนี้ออกจากเซิร์ฟเวอร์หลัก... และไฟล์บันทึกภาพกล้องวงจรปิดเมื่อสามนาทีที่แล้ว..." ซีโร่เว้นจังหวะไปชั่วอึดใจ ก่อนที่ริมฝีปากจะได้รูปนั้นจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงถึงขั้วกระดูก "แสดงภาพของบุคคลที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณในขณะนี้ครับ... คุณอัยการ" บรรยากาศในโกดังร้างพลันเงียบสงัดลงทันที ราวกับออกซิเจนทั้งหมดถูกสูบออกไปจากห้อง มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักหน่วงรองเท้าหนังราคาแพงที่ก้าวเข้ามาหยุดลงตรงระยะประชิดหลังแผ่นหลังของผม พร้อมกับปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กดแนบลงบนท้ายทอยของผมอย่างแม่นยำ "ยินดีต้อนรับสู่ศาลเตี้ย, คุณคณิน... หวังว่าคุณจะชอบพยานปากเอกที่เราเพิ่งเตรียมไว้ให้นะครับ" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนที่ 3 ครับ รบกวนกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไซเบอร์พังค์2099" ในตอนต่อไปด้วยนะครับ