เหตุการณ์ไม่คาดฝันที่ชั้น 3

กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวที่เคลือบด้วยน้ำมันหมูป่าชั้นดีกำลังลอยฟุ้งตัดกับกลิ่นอับชื้นของหินแกรนิตโบราณในชั้นที่ 3 ของดันเจี้ยนเซนทรัล แต่ทว่า บรรยากาศอันรื่นรมย์จากการผัดข้าวให้ออกมาเม็ดร่วนสวยในกระทะเหล็กหล่อ กลับต้องหยุดชะงักลงเมื่อหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าตรงหน้าของเร็นกะพริบถี่รัวจนเกิดเสียงเตือนรบกวนโสตประสาท "เตือนภัย: ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างพิกัดเชิงพื้นที่... ค่ามานาในอากาศเกิดความผันผวนเกินร้อยละสามร้อย" เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม จากเสียงสังเคราะห์ที่เคยราบเรียบ กลับกลายเป็นเสียงซ่าคล้ายคลื่นวิทยุที่ถูกรบกวน เร็นชะืองักมือที่กำลังถือตะหลิวไม้ไผ่ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว เขาสังเกตเห็นว่ารอยต่อของก้อนหินบนผนังดันเจี้ยนกำลังบิดเบี้ยว ราวกับภาพถ่ายดิจิทัลที่มีความละเอียดต่ำกำลังถูกดึงยืดออกอย่างไร้เหตุผล "ไม่ใช่ฝีมือของมอนสเตอร์ทั่วไปแน่ๆ" เร็นพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสุขุม เยือกเย็น แม้สถานการณ์รอบตัวจะเริ่มสั่นคลอน เอลาร่าที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้ลังหนึ่งเพื่อรอชิมข้าวผัดไข่สูตรพิเศษ วางช้อนกระเบื้องลงบนโต๊ะไม้พับอย่างนุ่มนวล แต่แววตาคู่สวยของเธอกลับไหววูบด้วยความเคร่งเครียดที่เร็นไม่เคยเห็นมาก่อน อดีตผู้ดูแลระบบดันเจี้ยนกวาดสายตาไปยังเพดานถ้ำที่เริ่มมีรอยปริแตกเป็นสีม่วงเข้ม "ระบบพยายามรีบูตตัวเอง... ไม่สิ มันไม่ใช่การรีบูตตามรอบปกติ" เอลาร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกังวล "มีบางอย่างจากนอกระบบพยายามแทรกแซงโค้ดหลักของดันเจี้ยนชั้นที่ 3 เร็น ระวังตัวด้วย มิติบริเวณนี้กำลังจะพังทลายลงในไม่กี่วินาทีนี้" ในฐานะฮันเตอร์สายสนับสนุนที่ใช้สกิลปรุงอาหารเป็นอาวุธ เร็นรู้ดีว่าวัตถุดิบทุกชนิดในดันเจี้ยนแห่งนี้ขึ้นอยู่กับเสถียรภาพของมานา หากระบบเกิดอาการบัคและยุบตัวลง สิ่งที่จะหายไปไม่ใช่แค่โครงสร้างของห้องโถง แต่หมายถึงตัวตนของพวกเขาที่จะถูกลบออกจากสารบบของดันเจี้ยนด้วยเช่นกัน ปัง! เสียงระเบิดก้องกังวานมาจากโถงทางเดินด้านหลัง พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนลังไม้เกือบล้มคว่ำ เร็นไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาคว้ากระทะเหล็กหล่อที่ยังมีข้าวผัดไข่ร้อนๆ ส่งควันฉุย สะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียวเพื่อเก็บมันลงในช่องเก็บของไอเทม ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนของเอลาร่าให้หลบพ้นจากเศษหินที่ร่วงหล่นลงมาจากเพดาน "เกือบไป..." เร็นพ่นลมหายใจออกมาช้าๆ ขณะที่พวกเขาพากันหลบอยู่หลังแนวเสาหินขนาดใหญ่ "ขอบคุณสำหรับความใส่ใจนะพ่อค้าเร็น แต่ดูเหมือนปัญหาที่เราต้องแก้ตอนนี้จะไม่ใช่เรื่องปากท้องเสียแล้วล่ะ" เอลาร่ายิ้มมุมปากเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด เธอก็ยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นเอาไว้ได้ เร็นไม่ตอบคำถาม แต่สายตาของเขาจ้องมองไปยังหน้าจอระบบที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนยาวเหยียดไหลผ่านรัวๆ จนแทบอ่านไม่ทัน แต่มีบรรทัดหนึ่งที่ดึงดูดสมาธิทั้งหมดของเขาเอาไว้ [แจ้งเตือนระบบ: เกิดข้อผิดพลาดระดับวิกฤต (System Error 404) - พื้นที่ชั้น 3 ถูกตัดขาดจากฐานข้อมูลหลัก] [ผลกระทบ: มอนสเตอร์ทั้งหมดในชั้นนี้หลุดจากการควบคุม และกำลังกลายพันธุ์เป็น "ร่างพكسิกัลไร้รูปแบบ"] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "เอาชีวิตรอดจากความโกลาหลของระบบ และค้นหาจุดเชื่อมต่อลับก่อนที่เวลาจะหมดลง (09:59)"] เร็นหรี่ตาลงเล็กน้อย เขามองหน้าจอระบบสลับกับรอยแยกมิติสีม่วงที่กำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความโกลาหลนี้ เขากลับมองเห็นลู่ทางบางอย่างที่ซ่อนอยู่ ข้าวผัดไข่ที่เขาเพิ่งทำเสร็จไปหมาดๆ ยังคงเก็บความร้อนไว้ได้ดีในช่องไอเทม และบางที... ความร้อนจากอาหารจานนี้ อาจเป็นสิ่งเดียวที่มีอุณหภูมิคงที่พอที่จะใช้เป็นจุดอ้างอิงในการรีเซ็ตโค้ดที่เสียหายได้ เอลาร่าหันมามองเร็นที่กำลังยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีความหมาย เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ "อย่าบอกนะว่าคุณคิดจะ..." "ใช่ครับอาจารย์" เร็นตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง ดวงตาเป็นประกายด้วยความท้าทาย "ในเมื่อระบบมันรวนนัก เราก็แค่ต้องปรุงแต่งมันใหม่ด้วยวิธีของเราเอง" สิ้นคำพูดของเร็น แสงสว่างวาบสีทองอร่ามก็พุ่งทะยานออกมาจากช่องเก็บของไอเทม พร้อมๆกับแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ที่ทำให้พื้นดินแยกออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นเงาดำทมิฬขนาดยักษ์ที่กำลังลืมตาตื่นขึ้นมาจากใจกลางความผิดพลาดของระบบ และก้าวเท้าเข้าสู่พื้นที่ที่พวกเขาอยู่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเปิดเตาไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ