ข้อเสนอจากอาจารย์สาว

เสียงเกรียงเหล็กกระทบกับผิวหน้ากระทะเหล็กหล่อดัง *แกร็ก... แกร็ก...* เป็นจังหวะจะโคน ท่ามกลางความมืดสลัวของชั้นที่สามแห่งดันเจี้ยนรกร้าง กลิ่นหอมฉุยของกระเทียมเจียวผสมผสานกับไขมันสัตว์อสูรระดับสูงลอยคละคลุ้ง ตัดกับกลิ่นอับชื้นของซากอิฐหักพังได้อย่างน่าประหลาด เร็นยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเตาฟืนพกพา ดวงตาคมกริบจดจ้องไปยังเม็ดข้าวสวยที่เรียงตัวสวยงาม เมล็ดต่อเมล็ดเคลือบด้วยน้ำมันทองคำจากการเจียวเบคอนของ ‘ฮอร์นบูล’ สัตว์อสูรเขาเดี่ยวที่เพิ่งถูกจัดการไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ในฐานะฮันเตอร์สายสนับสนุนที่ถูกมองว่าเป็น ‘เศษสวะ’ ของกิลด์ การยืนทำอาหารท่ามกลางดงมอนสเตอร์อาจดูเหมือนการฆ่าตัวตายในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับเขานี่คือสมรภูมิรบ และกระทะใบนี้คืออาวุธคู่กาย "เจ้ากำลังทำลายโครงสร้างมานาของข้าว" เสียงเรียบราบแต่แฝงไปด้วยอำนาจลึกลับดังขึ้นจากมุมมืดของซากเสาหิน เอลาร่า อาจารย์สาวผู้สวมชุดคลุมนักเวทสีเทาเข้มทรุดกายพิงผนัง ดวงตาสีอัมพันของเธอกวาดมองทุกการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มราวกับกำลังอ่านตำราโบราณ เร็นหยุดมือลงชั่วขณะ เขาไม่หันไปมองทันที แต่ใช้หูฟังเสียงสะท้อนของมานารอบตัวที่เริ่มปั่นป่วนจากการควบคุมของหญิงสาว "ผมกำลังผัดให้ความร้อนกระจายตัวอย่างสมดุลนะครับ ถ้าเร่งไฟมากกว่านี้ ข้าวจะสูญเสียความชุ่มชื้น" "เจ้ามองเห็นแค่ระดับกายภาพ" เอลาร่าก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงาดมืด รองเท้าบูทหนังส่งเสียงกระทบพื้นหินก้องกังวาน นางยื่นนิ้วเรียวยาวออกไปแตะที่ขอบกระทะเหล็กเบาๆ "ข้าวในดันเจี้ยนระดับสามไม่ได้เติบโตด้วยน้ำและดิน แต่มันดูดซับมานาธาตุไฟและดินมาเป็นเวลาหลายร้อยปี หากเจ้าไม่สลายโครงสร้างมานาที่อัดแน่นอยู่ภายในเสียก่อน เมื่อมันเข้าสู่ร่างกายของมนุษย์ พลังงานดิบเหล่านั้นจะฉีกกระชากเส้นลมปราณของเจ้าจนแหลกละเอียด... เหมือนที่กิลด์เฟลมฮาร์พกำลังทำกับเจ้าในตอนนี้" ประโยคสุดท้ายทำให้เร็นชะงัก เกรียงในมือหยุดนิ่งสนิท เขารู้ดีว่าเอลาร่าพูดความจริง โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความพยายามเพียงอย่างเดียว แต่ขับเคลื่อนด้วย ‘ระบบ’ และ ‘กฎเกณฑ์’ ที่โหดร้าย ฮันเตอร์ที่ไร้พลังโจมตีโดยตรงอย่างเขา ทำได้เพียงเป็นเบี้ยล่างรับเศษเงินจากกิลด์ใหญ่ ทว่า ตั้งแต่ที่เขาปลุกสกิลลับ [เชฟกระทะเหล็กแห่งบรรพกาล] ขึ้นมา โลกทัศน์ของเขาก็เปลี่ยนไป "ท่านหมายความว่า..." เร็นหันกลับมาสบตากับอาจารย์สาว "ข้าจะสอนวิชาความลับให้เจ้า" เอลาร่ายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งปรากฏบนใบหน้าเรียบเฉยนั้น "วิชาที่ถูกลืมเลือนไปพร้อมกับการล่มสลายของหอคอยนักปรุงยาโบราณ—*วิชาหลอมรวมมานาผ่านเปลวเพลิงทมิฬ* แต่มันมีราคาที่ต้องจ่าย เร็น เจ้าพร้อมที่จะแบกรับภาระที่หนักหน่วงกว่าการเป็นแค่พ่อค้าหาเช้ากินค่ำในดันเจี้ยนนี้แล้วหรือยัง" รอบตัวของพวกเขาทั้งสองเริ่มมีละอองแสงสีทองและสีม่วงเข้มพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเอลาร่า บ่งบอกว่าตัวตนที่แท้จริงของเธอนั้นไม่ใช่แค่นักเวทเร่ร่อนธรรมดาอย่างแน่นอน ระบบแจ้งเตือนในหัวของเร็นส่งเสียงเตือนรัวเรี่ยว [ติ๊ง! ค้นพบเงื่อนไขลับ: ได้รับการถ่ายทอดวิชาจาก ‘ผู้ดูแลระบบเนตรทิพย์ (สถานะ: ผู้วผนึก)’] [คำเตือน: การรับมรดกนี้นำมาซึ่งภัยพิบัติจากองค์กรลับเบื้องบน ท่านต้องการยอมรับข้อเสนอหรือไม่?] เร็นไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย ริมฝีปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายด้วยความท้าทาย เขาตักข้าวผัดคำแรกขึ้นมาด้วยเกรียงเหล็ก กลิ่นหอมกรุ่นพวยพุ่งทะลุทะลวงม่านพลังงานที่เอลาร่าสร้างขึ้น "ถ้าหากการเป็นฮันเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่หมายถึงการก้มหัวให้คนอื่น... ผมยอมเป็นพ่อค้าที่ทำอาหารอร่อยให้โลกใบนี้พินาศดีกว่าครับ" เร็นยื่นช้อนที่บรรจุข้าวผัดร้อนๆ ไปตรงหน้าอาจารย์สาว "ก่อนจะเริ่มเรียนบทเรียนแรก... เชิญท่านชิมฝีมือผมก่อนว่าผ่านเกณฑ์ของอาจารย์หรือเปล่า" เอลาร่าชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาสีอัมพันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองดูเมล็ดข้าวที่สั่นไหวด้วยออร่ามานาบริสุทธิ์ นางค่อยๆ อ้าปากรับข้าวผัดคำนั้นเข้าไป ทันทีที่สัมผัสโดนปลายลิ้น แรงระเบิดของรสชาติและมานาบริสุทธิ์ก็พวยพุ่งขึ้นสู่สมองจนร่างของเอลาร่าสั่นสะท้าน [ติ๊ง! อาจารย์สาว ‘เอลาร่า’ พึงพอใจระดับสูงสุด! ปลดล็อกทักษะสายลับ: ‘เนตรเพลิงทมิฬ’ และปลดล็อกพื้นที่ลับชั้นที่ 4!] [ประกาศจากระบบดันเจี้ยน: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก... กำลังเริ่มกระบวนการล้างบาง...!] เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องลงมาจากเพดานถ้ำ พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของบอสลับระดับ SSS ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลนับพันปี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเปิดเตาไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ