กับดักในชามซุป

“รสชาติของความแค้นนี่... ออกจะเฝื่อนคอไปหน่อยนะครับ สำหรับลูกค้าที่สั่งซุปเห็ดมรกตถ้วยนี้” ผมวางกระบวยไม้ลงบนขอบหม้อเหล็กหล่อ เสียงกระทบของมันดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องโถงของดันเจี้ยนชั้นที่ 12 สายตาของผมจดจ้องไปยังชายฉกรรจ์ในชุดเกราะหนังสีเทาหม่นที่นั่งอยู่ตรงหน้าเข็มขัดของเขามีตราสัญลักษณ์ของ 'กิลด์เขี้ยวโลหิต' สลักอยู่ ทว่านิ้วที่สั่นเทาของเขากลับกำลังกุมช้อนเงินที่หมองคล้ำลงอย่างผิดสังเกต เอลาร่าที่นั่งอยู่ข้างผมวางหนังสือเล่มเก่าในมือลงช้าๆ นัยน์ตาสีครามของเธอวาวโรจน์ด้วยประกายคมกริบ เธอไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงแค่นั่งประสานมือไว้ใต้คาง บรรยากาศรอบตัวเราเปลี่ยนไปราวกับถูกดึงเข้าสู่เขตแดนไร้เสียง “คุณพูดอะไรของคุณ พ่อค้า?” ชายคนนั้นแค่นยิ้ม แต่เม็ดเหงื่อกลับซึมออกมาตามไรผม “ผมแค่มาหาอะไรอุ่นๆ ทานก่อนลงไปปราบมอนสเตอร์ชั้นลึก” “กิลด์เขี้ยวโลหิตขึ้นชื่อเรื่องความรอบคอบ” ผมขยับตัวเข้าใกล้ชามซุป กลิ่นหอมของน้ำสต็อกที่เคี่ยวจากกระดูกมังกรดินยังคงฟุ้งกระจาย แต่หากสูดดมให้ลึกพอ กลิ่นกำมะถันจางๆ จะแทรกผ่านออกมา “แต่พวกเขาไม่เคยส่งฮันเตอร์ระดับ B ที่มีเหงื่อออกมากผิดปกติมานั่งกินซุปราคาถูกในร้านริมทางแบบนี้หรอก จริงไหมครับ?” ผมหยิบช้อนสะอาดขึ้นมาจุ่มลงไปในซุป แล้วยื่นไปใกล้แสงจากตะเกียงเวทมนตร์ สิ่งที่เห็นคือปฏิกิริยาเคมีที่น่าสะพรึงกลัว ฟองอากาศขนาดจิ๋วผุดขึ้นมาเป็นจังหวะ และสีของน้ำซุปที่ควรจะเป็นสีเขียวมรกตกลับเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำในทันที “พิษดอกมรณะเหมันต์... ออกฤทธิ์ช้าในอุณหภูมิห้อง แต่จะทำงานฉับพลันเมื่อปะทะกับอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้น” ผมสรุปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “คุณต้องการให้ผมตายในร้านของตัวเอง เพื่อที่จะได้ไม่ต้องจ่ายค่าอาหารงั้นหรือครับ? หรือว่านี่คือคำสั่งจากใครบางคนที่กลัวว่าความลับเรื่อง 'ระบบ' ของผมจะถูกเปิดเผย?” ชายคนนั้นหน้าถอดสี เขาตบโต๊ะจนจานชามสั่นสะเทือน ก่อนจะชักมีดสั้นอาบยาพิษออกมาจากแขนเสื้อ เอลาร่าเพียงแค่กระดิกนิ้วเบาๆ สายลมเย็นเยียบสายหนึ่งพัดวูบเข้าปะทะร่างของชายผู้นั้นจนเขากระเด็นไปติดผนังหิน “คนของกิลด์พวกนี้ ใจร้อนเสมอเลยนะ” เอลาร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เร็น... คุณจะจัดการอย่างไรกับวัตถุดิบชั้นเลวชิ้นนี้ดี?” ผมถอนหายใจยาว พลางหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาเช็ดคราบซุปที่กระเด็นโดนเคาน์เตอร์ “การทำอาหารคือการเยียวยา แต่เมื่อวัตถุดิบเน่าเสียจนกู้คืนไม่ได้... เราก็ต้องกำจัดมันทิ้งตามกฎของครัว” ผมเดินเข้าไปหาชายคนนั้นที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายหนี ระบบในหัวของผมเริ่มทำงานแจ้งเตือนรัวเร็ว [แจ้งเตือน: ตรวจพบทักษะพิเศษ 'วิเคราะห์วัตถุดิบขั้นสูง' - เป้าหมายมีสถานะเป็น 'ศัตรูแฝง' ภายใต้พันธสัญญาของ 'ผู้บงการเงา'] [คำเตือน: หากสังหารตอนนี้ จะส่งผลต่อค่าสถานะ 'ชื่อเสียง' ในตลาดมืด แต่จะปลดล็อกเงื่อนไข 'ผู้ปกครองดันเจี้ยนชั้นต้น'] ผมมองเข้าไปในดวงตาของชายผู้นั้น “ใครส่งคุณมา?” “ข้า... ข้าไม่บอกเจ้าหรอก! อีกไม่นาน กิลด์จะส่งคนที่เก่งกว่าข้ามาอีกนับร้อย! ร้านอาหารเฮงซวยนี่จะกลายเป็นหลุมศพของเจ้า!” ผมแย้มยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้เขาเย็นสันหลังวาบ “ขอบคุณสำหรับข้อมูลนะครับ” ผมก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เตาปรุงอาหารแบบพกพาของผมก็ปะทุเปลวไฟสีฟ้าครามออกมา ลำแสงแห่งความร้อนพุ่งตรงไปยังวัตถุดิบที่ปนเปื้อนพิษในชามซุปเมื่อครู่ ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าใส่ร่างของชายตรงหน้า เปลี่ยนสารพิษในร่างของเขาให้กลายเป็นพลังงานความร้อนที่เผาไหม้ทุกอย่างจนสิ้นซาก เอลาร่าลุกขึ้นยืน เธอเดินเข้ามาใกล้ผมจนได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอ “เขาเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง แต่คนที่อยู่เบื้องหลังน่าจะเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว” “ผมทราบแล้วครับ” ผมมองไปยังความมืดมิดในส่วนลึกของดันเจี้ยน “การทำธุรกิจในที่แบบนี้ มันก็ต้องมีการแลกเปลี่ยนกันบ้าง... ถ้าเขาอยากให้ผมเปิดฉากสงคราม ผมก็พร้อมที่จะเสิร์ฟเมนูมื้อสุดท้ายให้กับทุกคนที่กล้าก้าวเข้ามาในร้าน” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นอย่างผิดปกติทำให้ผมต้องหยุดชะงัก [ประกาศจากระบบดันเจี้ยน: ตรวจพบผู้บงการระดับ SSS กำลังเข้ามาสู่เขตรัศมี 50 เมตรจากร้านอาหาร] [ภารกิจลับ: 'มื้ออาหารแห่งราชา' - ท่านต้องต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญด้วยอาหารที่สามารถสยบความกระหายได้ มิเช่นนั้น... ดันเจี้ยนชั้นที่ 12 จะพังทลายลง] ประตูไม้หน้าร้านถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่ไอสังหารรุนแรงจนตะเกียงเวทมนตร์ในร้านดับวูบลงเหลือเพียงแสงจากเปลวไฟในเตาของผมเท่านั้น บุคคลปริศนาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ก่อนจะวางเหรียญตรากิลด์สีทองคำแท้ลงบนโต๊ะ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจของผมเต้นผิดจังหวะ "พ่อค้า... ข้าได้ยินมาว่าที่นี่มีข้าวผัดไข่ที่สามารถเปลี่ยนโชคชะตาของฮันเตอร์ได้... หวังว่าสูตรของเจ้าจะคุ้มค่ากับชีวิตที่เจ้าต้องแลกนะ" ผมมองไปยังมือที่สั่นเทาเล็กน้อยของบุคคลนั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสายตาที่ผ่านการฆ่าฟันมานับไม่ถ้วน และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ผมก็นึกออกว่าคนผู้นี้คือใคร... คนที่น่าจะเป็นจุดจบของเรื่องราวทั้งหมดในตอนที่ 45 ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเปิดเตาไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ