สูตรลับความอร่อยที่มาพร้อมเลเวล

กลิ่นหอมฉุยของไข่ไก่ตีฟูที่กระทบกับน้ำมันร้อนจัดในกระทะเหล็กหล่อชั้นดี คือเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดในชั้นที่สี่ของดันเจี้ยนแห่งนี้ "ถ้าข้าวก้นกระทะไหม้ไปอีกมิลลิเมตรเดียว พลังเวทมนตร์ที่กักเก็บในไข่แดงจะระเหยหายไปเก้าเปอร์เซ็นต์ทันที... เร็น เจ้ากำลังทำลายวัตถุดิบระดับแรร์ด้วยความมักง่ายแบบนั้นไม่ได้นะ" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นจากมุมห้องพักแรมชั่วคราว เอลาร่า อาจารย์สาวลึกลับผู้สวมผ้าคลุมสีเข้ม นั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้เก่าๆ สายตาคมกริบของเธอกวาดมองทุกการเคลื่อนไหวของข้อมือผมราวกับกำลังตรวจสอบชิ้นส่วนกลไกนาฬิกาโบราณ มือบางข้างหนึ่งถือแก้วชาสมุนไพรที่ยังคงมีไอความร้อนคุกรุ่น ผม—เร็น ฮันเตอร์สายสนับสนุนที่คนอื่นมองว่าเป็นได้แค่ตัวถ่วง—ไม่ได้หันไปมองหน้าเธอทันที แต่เลือกที่จะใช้ตะหลิวไม้ไผ่ตวัดข้าวสวยที่แช่เย็นจนเมล็ดร่วนซุยให้คลุกเคล้ากับไข่สีทองอร่ามอย่างแม่นยำ ทุกท่วงท่าถูกคำนวณด้วยระบบตรรกะและสัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกฝนมานับร้อยครั้งในสมรภูมิครัว "อาจารย์ครับ วัตถุดิบชิ้นนี้ไม่ใช่เนื้อราชาออร์คที่ต้องใช้ไฟแรงเพื่อเค้นมานาออกมาตรงๆ แต่นี่คือ 'ข้าวผัดไข่ราชาภูเขาไฟ' ที่ต้องการความนุ่มนวลและการถ่ายเทความร้อนแบบค่อยเป็นค่อยไปต่างหากล่ะครับ" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก พลางสะบัดข้อมือครั้งสุดท้ายจนเม็ดข้าวลอยคว้างกลางอากาศก่อนจะตกลงสู่กระทะโดยไม่มีเม็ดไหนกระเด็นหลุดรอดออกไปเลยสักเม็ด ฟรึ่บ! เปลวไฟสีฟ้าครามจากเตาเวทมนตร์พุ่งพรวดขึ้นมารับจังหวะพอดี กลิ่นหอมของต้นหอมซอยที่โรยลงไปในวินาทีสุดท้ายเตะเข้าจมูกอย่างจัง จนแม้แต่เอลารต่าที่มักจะวางท่าทางเย่อหยิ่งและลึกลับอยู่เสมอยังต้องขยับจมูกสูดกลิ่นเข้าปอดลึกโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่แค่การทำอาหารประทังชีวิต แต่มันคือกระบวนการอัปเกรดสถานะที่ระบบดันเจี้ยนซ่อนเอาไว้ ในโลกที่ฮันเตอร์ต้องดิ้นรนต่อสู้กับมอนสเตอร์กระหายเลือดเพื่อแลกกับค่าประสบการณ์ การอัปเลเวลมักมาพร้อมกับหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ แต่สำหรับผม "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" การกินอาหารที่ปรุงด้วยวัตถุดิบมอนสเตอร์และสูตรลับเฉพาะ คือทางลัดที่ทรงพลังที่สุดในการก้าวกระโดดข้ามขีดจำกัดของร่างกาย ผมตักข้าวผัดไข่สีทองอร่ามลงในจานกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต เมล็ดข้าวแต่ละเม็ดเคลือบด้วยไข่แดงจนเป็นเงางามราวกับอัญมณีสีอำพัน ไอร้อนที่ลอยกรุ่นขึ้นมาพร้อมกับละอองมานาสีฟ้าจางๆ บ่งบอกว่าปฏิกิริยาทางเวทมนตร์ภายในอาหารจานนี้สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ [ติ๊ง! ตรวจพบอาหารระดับตำนาน: 'ข้าวผัดไข่ราชันย์สุริยา'] [คุณสมบัติพิเศษ: เพิ่มค่าพลังโจมตีทางกายภาพ +35%, ความเร็วในการเคลื่อนที่ +20%, และต้านทานธาตุไฟระดับกลาง เป็นเวลา 120 นาที] [คำเตือนจากระบบ: ผู้บริโภคที่มีมานาต่ำกว่าเกณฑ์อาจมีอาการตัวลอยชั่วขณะ โปรดรับประทานด้วยความระมัดระวัง] หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ เอลาร่าลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะไม้ด้วยฝีเท้าที่ไร้เสียง ดวงตาสสีนิลคู่นั้นจ้องมองจานข้าวผัดตรงหน้าด้วยประกายความอยากรู้อยากเห็นที่ปิดไม่มิด แม้เธอจะอ้างว่าเป็นเพียงนักชิมที่ผ่านมาเจอ แต่ความรู้เรื่องโครงสร้างมานาของเธอนั้นลึกซึ้งเสียจนน่ากลัว "ไม่เลว... กลิ่นอายของมานาที่สะสมอยู่ในเมล็ดข้าวถูกผนึกไว้อย่างแน่นหนาด้วยชั้นไข่เจียวบางกรอบ เจ้ามนุษย์ มือของเจ้าพัฒนาเร็วกว่าที่ฉันประเมินไว้เสียอีกนะ" เอลาร่าเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบช้อนเงินที่วางอยู่ข้างจานอย่างรวดเร็ว "เชิญครับอาจารย์ หวังว่ามันจะถูกปากนักชิมผู้เลือกมากอย่างท่าน" ผมผายมือพลางรินน้ำชาสมุนไพรใส่ถ้วยให้เธอ เอลาร่าตักข้าวผัดคำเล็กๆ เข้าปาก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ปล่อยให้รสชาติละมุนลิ้นและความกรุบกรอบของเมล็ดข้าวที่ผสานกับพลังงานความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ปฏิกิริยาของร่างกายเธอตอบสนองทันที—ออร่าสีทองจางๆ เปล่งประกายรอบตัวเธอชั่วแวบหนึ่ง ก่อนที่เส้นผมสีเงินสลวยจะพริ้วไหวตามคลื่นพลังมานาที่ถูกปลดปล่อยออกมา "รสชาตินี้..." เอลาร่าวางช้อนลงช้าๆ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย "มันทำให้ฉันนึกถึงยุคสมัยที่มานายังบริสุทธิ์กว่านี้... เร็น เจ้าไปเอาสูตรการควบคุมความร้อนแบบนี้มาจากไหนกันแน่?" "ความลับของพ่อค้าครับ" ผมยิ้มกริ่ม พลางตักส่วนของตัวเองเข้าปากบ้าง รสชาติกลมกล่อมและความอุ่นที่แล่นพล่านไปทั่วกระเพาะอาหารทำให้กล้ามเนื้อที่ตึงเครียดจากการต่อสู้เมื่อวานผ่อนคลายลงในพริบตา ค่าสเตตัสในหน้าต่างระบบของผมพุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเหนื่อยล้าหายเป็นปลิดทิ้ง ราวกับร่างกายเพิ่งได้รับการรีเซ็ตใหม่ทั้งหมด แต่นี่ยังไม่ใช่เป้าหมายทั้งหมดของวันนี้ การที่พวกเราสามารถทำอาหารเพิ่มสเตตัสระดับสูงได้ในชั้นที่สี่ หมายความว่าเราพร้อมแล้วสำหรับการเผชิญหน้ากับ "รังของราชินีแมงมุมทมิฬ" มอนสเตอร์ประจำชั้นที่ขึ้นชื่อเรื่องพิษกรดละลายเหล็กและใยเวทมนตร์ที่ตัดไม่ขาด "พักผ่อนพอหรือยังครับอาจารย์" ผมเก็บจานชามเข้าสู่ช่องเก็บของมิติอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหยิบดาบสั้นที่ดัดแปลงมาจากก้ามของปูหินดันเจี้ยนขึ้นมาตรวจสอบความคม "อีกสิบนาที ประตูเชื่อมต่อไปยังชั้นที่ห้าจะเปิดออก และถ้าข้อมูลของผมไม่ผิดพลาด อาหารจานเมื่อครู่จะช่วยให้เราทนพิษของราชินีแมงมุมได้นานขึ้นอย่างน้อยสามสิบเปอร์เซ็นต์" เอลาร่ามองหน้าผมนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีแค่ความเย่อหยิ่งเหมือนเคย แต่แฝงไปด้วยความยอมรับในตัวลูกศิษย์คนนี้อย่างเต็มเปี่ยม "เจ้าเป็นคนรอบคอบเกินกว่าจะเป็นแค่พ่อค้าเร่ร่อนนะ เร็น... บางที เบื้องหลังรอยยิ้มการค้าของเจ้า อาจจะมีเป้าหมายที่ใหญ่กว่าการเปิดร้านอาหารในดันเจี้ยนซ่อนอยู่สินะ?" "ผมก็แค่พ่อค้าที่อยากเห็นลูกค้าทานอาหารแล้วมีความสุข... และมีชีวิตรอดกลับออกไปนับเงินเท่านั้นเองครับ" ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ ทว่า ในวินาทีที่ผมกำลังจะหันไปหยิบกระเป๋าเดินทาง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่คุ้นเคยก็ไม่ได้ดังขึ้นจากหน้าต่างสีฟ้าเดิม แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในหัวของผมโดยตรง—เสียงที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต [แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบหลัก!] [ตรวจพบการแทรกแซงพื้นที่จากสิ่งมีชีวิตนอกเหนือจากฐานข้อมูลดันเจี้ยนชั้นที่ 4] [เป้าหมาย: กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้จุดพำนักของคุณในระยะ 50 เมตร] [คำเตือนระดับ SSS: สิ่งนั้นไม่ใช่ 'มอนสเตอร์' แต่เป็น 'ผู้เก็บกวาด' จากรอยแยกมิติที่ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นอายของ 'ข้าวผัดไข่ราชันย์สุริยา'] บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที อุณหภูมิในห้องพักแรมลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นอายความตายที่ไม่อาจเทียบได้กับมอนสเตอร์ตัวใดที่เคยเจอมา กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดประตูไม้เก่าๆ อย่างช้าๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเปิดเตาไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ