กิลด์เจ้าถิ่นไม่ปลื้ม

"ถ้าคิดจะตั้งเตาขายของเขตนี้ อย่างน้อยก็ต้องรู้ว่าใครเป็นคนคุมโซน... เจ้าหนู" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนกรวดขัดสีกันดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างมหึมาของชายฉกรรจ์ในชุดเกราะหนังเสริมแผ่นเหล็กกล้าที่ก้าวเข้ามาขวางหน้าร้านรถเข็นไม้สนเวทมนตร์ของผม กลิ่นอายความรุนแรงระดับฮันเตอร์แรงก์ C แผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวกระเพื่อมไหว แรงกดดันระดับนี้คงทำให้เด็กใหม่ทั่วไปเข่าอ่อนล้มพับไปแล้ว แต่สำหรับผม—เร็น ผู้ผ่านการรับมือกับความร้อนระอุของกระทะเหล็กกล้าและอุณหภูมิระดับหลอมละลายในดันเจี้ยนชั้นลึกมาแล้ว—มันเป็นเพียงแค่เสียงรบกวนเบาๆ ระหว่างการเตรียมวัตถุดิบเท่านั้น ผมยังคงก้มหน้าขยับตะหลิวในมืออย่างใจเย็น เม็ดข้าวหอมมะลิชั้นดีที่เคลือบด้วยไข่ไก่สีทองอร่ามกระทบกับผิวกระทะเหล็กจนเกิดเสียง *ซ่า* ดังสนั่น กลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมเจียวและน้ำปลาชั้นดีลอยวนไปทั่วตรอกมืดของชั้นที่ 4 ในดันเจี้ยนแห่งนี้ มันคือกลิ่นที่ทรงพลังเสียจนฮันเตอร์ร่างยักษ์ผู้มาเยือนถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว นี่คือ "กิลด์โล่เหล็กเพลิง" กิลด์ท้องถิ่นผู้ผูกขาดการค้าขายและการเก็บเกี่ยววัตถุดิบในเขตนี้มานานหลายปี พวกเขาคือกาฝากที่คอยรีดไถภาษีคุ้มครองจากพ่อค้าเร่และฮันเตอร์อิสระ และวันนี้ เป้าหมายของพวกมันก็คือการมาเคาะกะลาเพื่อทวงส่วนแบ่งจาก "ข้าวผัดไข่" จานแรกที่สร้างชื่อเสียงให้ผมในดันเจี้ยน "ร้านนี้เปิดถูกต้องตามกฎของสมาคมฮันเตอร์ทุกประการครับ ค่าธรรมเนียมพื้นที่ก็จ่ายผ่านระบบกลางเรียบร้อยแล้ว" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาของผมหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ ชายคนนั้นมีรอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่กกหูลงมาถึงคอ ชื่อของเขาคือ 'บารอน' รองหัวหน้าหน่วยกวาดล้างของกิลด์โล่เหล็กเพลิง ฮันเตอร์สายแทงค์ผู้มีความสามารถในการสร้างบาตรักษาระยะประชิด บารอนแค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองไปที่ป้ายหน้าร้านไม้กระดานเก่าๆ ที่เขียนด้วยลายมือว่า *'ข้าวผัดไข่ล้างบางดันเจี้ยน ราคา 500 Gold'* ก่อนจะเลื่อนสายตามาจ้องมองผมด้วยแววตารังเกียจ "กฎสมาคมอะไรนั่น ใช้ไม่ได้ผลในเขตแดนของกิลด์เราหรอกนะเจ้าหนู... ที่นี่ ถ้าแกอยากจะตักตวงผลประโยชน์ แกต้องส่งส่วยให้หัวหน้าของเรา 70% จากรายได้ทั้งหมด ไม่เช่นนั้น... รถเข็นคันนี้อาจจะอุบัติเหตุพังเสียหายจนไม่มีวันซ่อมได้อีกเลยก็ได้" บารอนขู่พร้อมกับเอื้อมมือหนาหมายจะคว้าจับขอบกระทะเหล็กของผม ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่หนักแน่นดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง "มือสกปรกแบบนั้น... คิดจะเอามาแตะต้องกระทะที่ผ่านการปรุงด้วยศาสตร์แห่งสมดุลเชียวหรือครับ?" เอลาร่าก้าวออกมาจากเงาของเสาหินเวทมนตร์ ร่างเพรียวบางในชุดคลุมสีดำสนิทขยับตัวอย่างสง่างาม ใบหน้าใต้ฮู้ดยังคงเรียบเฉย แต่นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่นั้นกลับสะท้อนประกายความเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เธอยกมือขึ้นเรียบๆ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงที่ด้ามไม้เท้าสีนิล ปลดปล่อยคลื่นพลังงานเวทมนตร์กดดันระดับ High-Class ออกมาเพียงชั่วพริบตาเดียว แรงกดดันนั้นรุนแรงเสียจนบารอนและสมุนอีกสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับผอยหลังไปคนละก้าว ใบหน้าซีดเผือกด้วยความตื่นตระหนก "เวทมนตร์ระดับนี้... แกเป็นใครกันแน่!" บารอนกัดฟันกรอด พยายามฝืนยืนหยัดต้านทานแรงกดดันเวทที่เอลาร่าแผ่ออกมา เขารู้สึกได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ฮันเตอร์ธรรมดา รัศมีพลังของเธอนั้นเหนือกว่าหัวหน้ากิลด์ของเขาเสียด้วยซ้ำ "ฉันเป็นแค่... ลูกค้าประจำที่ไม่อยากเห็นอาหารมื้อสำคัญต้องเสียรสชาติเพราะพวกสุนัขจรจัดมารบกวนก็เท่านั้น" เอลาร่าตอบด้วยน้ำเสียงเรียบราบ แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของอีกฝ่าย ผมแย้มยิ้มบางๆ ออกมา มือซ้ายยังคงถือกระทะ มือขวาควงตะหลิวด้วยความชำนาญ พลังงานมานาที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายถูกดึงมาผสานกับทักษะ *'วิเคราะห์วัตถุดิบขั้นสูง (Advanced Ingredient Analysis)'* หน้าต่างระบบโปร่งใสสีฟ้าปรากฏขึ้นในสายตาของผมทันที ข้อมูลของบารอนและพวกพ้องถูกเปิดเผยออกมาราวกับเปิดหนังสืออ่าน [เป้าหมาย: บารอน (ฮันเตอร์แรงก์ C สายแทงค์)] [จุดอ่อน: กล้ามเนื้อต้นขาขวาเคยได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับมอนสเตอร์ระดับ A, ความต้านทานเวทมนตร์ต่ำ, ธาตุประจำตัว: ดิน] [สถานะจิตใจ: หวาดกลัว, กำลังสูญเสียความมั่นใจเนื่องจากแรงกดดันของเอลาร่า] ยอดเยี่ยม... ข้อมูลครบถ้วนสมบูรณ์ การจะจัดการกับอันธพาลพวกนี้โดยไม่จำเป็นต้องใช้กำลังรุนแรง จึงเป็นเรื่องที่ง่ายดายเสียยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ "คุณบารอนครับ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ชวนให้รู้สึกเสียวสันหลัง "ก่อนที่ท่านจะตัดสินใจทำลายรถเข็นคันนี้ ผมอยากให้ท่านลองชิม 'ข้าวผัดไข่สยบปฐพี' จานนี้ดูก่อน... ถ้าท่านชิมแล้วยังคิดว่าร้านเราไม่มีค่าพอจะตั้งอยู่ในเขตนี้ ผมยินดีจะปิดร้านและมอบเงินทั้งหมดให้ท่านฟรีๆ โดยไม่มีเงื่อนไข" บารอนขมวดคิ้วแน่น เขาสองจิตสองใจระหว่างการใช้กำลังพังร้านเพื่อรักษาหน้า กับคำท้าที่ดูมีเลศนัยนี้ แต่กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวผัดไข่ที่ลอยเตะจมูก ประกอบกับความหิวกระหายที่ถูกกระตุ้นด้วยมานาในอาหาร ทำให้ต่อมรับรสของเขาทำงานอย่างบ้าคลั่ง "ก็ได้! ถ้ารสชาติมันห่วยแตก แกเตรียมตัวเก็บซากตัวเองออกจากดันเจี้ยนนี้ได้เลย!" บารอนตบโต๊ะเสียงดัง พร้อมกับคว้าช้อนที่ผมยื่นให้ไปตักข้าวผัดไข่เข้าปากคำโต *กึก...* ร่างของบารอนแข็งค้างไปในทันที เมล็ดข้าวที่ร่วนซุยแต่มีความเหนียวนุ่มกำลังแตกตัวในช่องปาก ปลดปล่อยรสชาติกลมกล่อมของไข่ที่เคลือบเมล็ดข้าวทุกเม็ดอย่างสมบูรณ์แบบ ผสมผสานกับรสเผ็ดร้อนอ่อนๆ ของพริกไทยดำดันเจี้ยนและกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวที่คั่วจนกรอบกำลังดี พลังงานมานาอุ่นซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่าง ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บเรื้อรังที่ต้นขาขวาของเขาให้หายเป็นปลิดทิ้งในเสี้ยววินาที นี่คือผลลัพธ์ของสกิล *'ยกระดับรสชาติ (Taste Elevation)'* ที่ผสานเข้ากับวัตถุดิบระดับดันเจี้ยน มันไม่ได้เป็นเพียงแค่อาหาร แต่เป็นยาฟื้นพลังชั้นยอดที่ทรงประสิทธิภาพยิ่งกว่าโพชั่นระดับสูงเสียอีก! "นี่มัน... รสชาตินี้..." บารอนเบิกตากว้าง มองจานข้าวผัดในมือสลับกับใบหน้าของผมด้วยความตะลึงงัน ความโกรธเกรี้ยวและความหยิ่งทะนงเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวต่อฝีมืออันไร้ขีดจำกัดของพ่อค้าหนุ่มคนนี้ ผมแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตร ปิดฝากระทะเหล็กเสียงดัง *กริ๊ง* พร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทรงพลัง "อร่อยไหมครับ? ทีนี้... เรามาคุยเรื่อง 'สัญญาธุรกิจ' ระยะยาวกันดีกว่า ว่าท่านสนใจจะเปลี่ยนจาก 'การเก็บค่าคุ้มครอง' มาเป็น 'การลงทุนซื้อสิทธิพิเศษในการจัดส่งข้าวผัดไข่ให้ลูกน้องในกิลด์ของท่านทุกวัน' ดีไหมครับ?" บรรยากาศในตรอกมืดเงียบกริบลงทันที สมุนเบื้องหลังของบารอนต่างอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง ขณะที่เอลาร่ายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงพอใจกับแผนการค้าของผม ทว่า ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะลงตัวด้วยผลกำไรอันงดงามนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่ไม่ได้ดังมานานก็แผดเสียงก้องกังวานขึ้นในหัวของผม—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติ แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยสีแดงฉาน [⚠️ WARNING: ตรวจพบความผิดปกติของมานาในดันเจี้ยนชั้นที่ 4] [⚠️ ALERT: สิ่งมีชีวิตระดับ 'ภัยพิบัติ' กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่พิกัดร้านค้าของคุณในระยะ 300 เมตร] [⚠️ SYSTEM ERROR: เจ้าหน้าที่ดูแลระบบฉุกเฉินหมายเลข 00-A กำลังถูกแทนที่ด้วยคำสั่งบังคับจาก 'ผู้ควบคุมเงา'—] ข้อความบนหน้าต่างระบบตัดขาดหายไปพร้อมกับประกายไฟสีดำที่ปะทุขึ้นกลางอากาศ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เสียงคำรามต่ำทุบกระแทกทะลุกำแพงหินเข้ามาในตรอกแคบๆ พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่เข้มข้นเสียจนหายใจไม่ออก บารอนและสมุนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวขีดสุด เอลาร่าหันขวับไปมองยังทิศทางมืดมิดเบื้องหน้า สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน และในความมืดนั้นเอง ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาคู่หนึ่งก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเปิดเตาไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ