เมื่อวัตถุดิบอยากเป็นพนักงาน

เสียงกรีดร้องของกอบลินเพลิงเกรด C ดังสะท้อนก้องผนังหินปูนชื้นแฉะของดันเจี้ยนชั้นที่สี่ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไหม้ของขนสัตว์ฟุ้งกระจายจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเร็นในเวลานี้ หาใช่ความตายของศัตรูไม่ แต่เป็นความเร็วในการสับเนื้อของมันต่างหาก "เจ้าหมอนั่น... ถือมีดสั้นเล่มเดียวแต่กลับเลาะกระดูกสันหลังออกได้ภายในสามวินาที สมเป็นมอนสเตอร์ระดับแรงงานชั้นดีครับ" เร็นพึมพำเบาๆ พร้อมกับจดบันทึกลงในสมุดปกหนังสีดำด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาคีบตะเกียบชิมน้ำซุปกระดูกเคี่ยวที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงกว้าง ซึ่งบัดนี้ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นห้องครัวชั่วคราว ท่ามกลางซากศพของเหล่ามอนสเตอร์ที่นอนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ตรงหน้าเขาคือ 'โบร็ค' ออร์คกลายพันธุ์ร่างยักษ์ที่มีเขี้ยวยาวโง้ง สวมผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตา—ซึ่งดูขัดกับรูปร่างหน้าตาอันดุร้ายยิ่งนัก มันกำลังยืนอยู่หน้าเขียงไม้ขนาดใหญ่ ใช้มีดอีโต้สับหัวหอมใหญ่อย่างคล่องแคล่ว เสียง 'ฉับๆๆ' ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับมือโปรในภัตตาคารห้าดาว "นายท่านเร็น... ข้าน้อยหั่นหัวหอมเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ จะให้เอาไปผัดกับน้ำมันหอยเลยหรือไม่ขอรับ" โบร็คเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงน้อมน้อม ดวงตาสดใสเป็นประกายระยิบระยับด้วยความศรัทธาเต็มเปี่ยม ผิดกับตอนที่มันถือกระบองหนามพุ่งเข้ามาหมายจะทุบหัวเร็นเมื่อสามชั่วโมงก่อนลิบลับ ทั้งหมดนี้เป็นผลมาจาก 'สัญญาจ้างแรงงานดันเจี้ยน' ทักษะพิเศษระดับ EX ที่เร็นเพิ่งปลดล็อกได้จากการทำข้าวผัดไข่สูตรลับทะลวงจิตวิญญาณ มันไม่ได้มีไว้แค่สยบมอนสเตอร์ด้วยท้อง แต่เป็นการผูกพันธะสัญญาทางวิญญาณ เปลี่ยนคู่ต่อสู้ให้กลายเป็น 'ลูกจ้าง' ที่มีสิทธิ์สวัสดิการและเงินเดือน (จ่ายเป็นชิ้นส่วนมอนสเตอร์เรืองแสง) อย่างถูกกฎหมายของระบบ "ยังก่อนโบร็ค รอน้ำมันในกระทะเหล็กหล่อเดือดได้ที่เสียก่อน ไฟต้องแรงระดับเปลวเพลิงสีฟ้า มิฉะนั้นความหวานของหัวหอมจะหายไป การทำข้าวผัดไข่ให้เม็ดข้าวเคลือบไข่ทองคำนั้น ความร้อนคือหัวใจสำคัญครับ" เร็นเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด สายตาคมกริบมองสำรวจความเรียบร้อยรอบห้องครัว บริเวณมุมห้อง เอลาร่ายืนกอดอกพิงเสาหิน มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มบางๆ บนเรียวปาก นัยน์ตาสสีเพลิงของเธอสะท้อนประกายความขบขันระคนแปลกใจ "เจ้าทำให้มอนสเตอร์ระดับบอสย่อยมาเป็นลูกมือเตรียมวัตถุดิบได้... รู้ตัวไหมว่ากฎเกณฑ์ของดันเจี้ยนกำลังถูกเจาะรูพรุนยิ่งกว่าชีสสวิสแล้วนะ เร็น" อาจารย์สาวลึกลับเอ่ยแซح น้ำเสียงเจือความทึ่ง "ถ้ากิลด์ฮันเตอร์มาเห็นภาพนี้เข้า พวกเขาคงช็อกจนกระอักเลือดตายไปครึ่งสมาคมแน่" "พวกเขาควรจะขอบคุณผมด้วยซ้ำครับอาจารย์ การกวาดล้างดันเจี้ยนด้วยวิธีเดิมๆ ที่ใช้กำลังเข้าหักหาญ นอกจากจะเปลืองพลังงานแล้ว ยังทำลายรสชาติของวัตถุดิบป่นปี้หมด การคัดเลือกมอนสเตอร์ที่มีทักษะเฉพาะตัวมาช่วยงานครัว คือวิวัฒนาการขั้นสูงสุดของการเป็นฮันเตอร์ยุคใหม่ต่างหากล่ะครับ" เร็นตอบอย่างใจเย็น พร้อมกับพลิกดูหน้าจอสถานะโฮโลแกรมสีฟ้าที่ลอยอยู่กลางอากาศ [ระบบบริหารจัดการร้านอาหารในดันเจี้ยน (Dungeon Restaurant Management System)] - ระดับร้าน: ท้องถิ่น (1 ดาว) - พนักงานปัจจุบัน: 1. โบร็ค (ออร์คกลายพันธุ์) - ตำแหน่ง: พนักงานเตรียมวัตถุดิบและสับเนื้อ (ความภักดี: 92%) 2. ปิก้า (ภูติน้อยพงไพร) - ตำแหน่ง: ผู้ควบคุมอุณหภูมิไฟและคัด (ว่าง 1 ตำแหน่งสำหรับหัวหน้าพ่อครัวกะกลางคืน) - ยอดขายประจำวัน: 450 เหรียญทองแดง - ภารกิจพิเศษ: [เตรียมวัตถุดิบต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ] (เวลาที่เหลือ: 00:15:32) เร็นหรี่ตาลงเมื่ออ่านถึงภารกิจพิเศษบรรทัดสุดท้าย แขกไม่ได้รับเชิญ? ในดันเจี้ยนชั้นที่สี่นี้นอกเหนือจากมอนสเตอร์แล้ว ก็มีเพียง... "ปิก้า!" เร็นตวาดเรียกภูติน้อยปีกใสที่กำลังนอนงีบอยู่บนถังแป้ง "จ้าๆๆ นายท่าน เรียกทำไมเล่า!" ภูติน้อยสะดุ้งโหยงบินดุ๊กดิ๊กมาตรงหน้า "ตรวจสอบแรงสั่นสะเทือนบริเวณอุโมงค์ทิศเหนือ ความถี่แบบนี้... ไม่ใช่มอนสเตอร์เดินดินแน่" เร็นสั่งการทันที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยไหวพริบอันเฉียบคม ปิก้าหลับตาลงส่งกระแสจิตแผ่ขยายออกไปผ่านรากไม้ใต้ดิน ไม่ถึงสามวินาทีใบหน้าเล็กๆ นั้นก็ซีดเผือก "นะ... นายท่าน แย่แล้ว! ฮันเตอร์ทีมสำรวจระดับ A 'เงาอัสนี' กำลังบุกเข้ามาทางอุโมงค์ทิศเหนือ พวกเขากำลังตามล่ามอนสเตอร์ระดับราชาเพื่อเอาแก่นพลังงาน และเป้าหมายต่อไปของพวกมันก็คือ... ห้องครัวของเรา!" โบร็คคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาสองข้างวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "พวกมนุษย์โลภมากพวกนั้นอีกแล้วหรือขอรับ! ข้าจะออกไปบดขยี้พวกมันให้แบนคาค้อนเอง!" "ช้าก่อนโบร็ค" เร็นยกมือห้าม น้ำเสียงยังคงเยือกเย็นแม้สถานการณ์จะเริ่มตึงเครียด "การใช้กำลังแก้ปัญหาเป็นวิธีของพวกไร้รบ เราเปิดร้านอาหารในดันเจี้ยนนะ ไม่ใช่สนามประลอง... อีกอย่าง วัตถุดิบชั้นดีกำลังเดินมาหาเราถึงที่แล้ว ทำไมเราต้องไล่พวกเขาด้วยล่ะครับ" เอลาร่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "โอ้? เจ้าเด็กนี่... เริ่มคิดแผนการค้ากำไรเกินควรอีกแล้วสินะ บอกมาซิ ว่าเจ้าจะทำอะไรกับฮันเตอร์ระดับ A เหล่านั้น" เร็นหยิบผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทขึ้นมาสวมทับเสื้อเกราะนักผจญภัย รอยยิ้มมั่นใจปรากฏบนใบหน้าคมคาย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยสัญชาตญาณของนักธุรกิจผู้กุมชัยชนะเหนือกระดานหมาก "เราจะต้อนรับพวกเขาด้วยเมนูพิเศษ... 'ข้าวผัดไข่มังกรเพลิงพิโรธ' ที่จะทำให้ฮันเตอร์ผู้หยิ่งยโสพวกนั้น ยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินสดจนหมดตัว เพื่อแลกกับการได้มาสมัครเป็นพนักงานล้างจานในร้านของเรายังไงล่ะครับ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับแรงระเบิดมหาศาลก็ดังสนั่นหวั่นไหว ประตูหินยักษ์หน้าห้องครัวถูกพังทลายลงด้วยเวทมนตร์สายฟ้าสีคราม ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเงาร่างของนักรบในชุดเกราะเวทมนตร์ชั้นยอดสามคนก้าวเข้ามาพร้อมจิตสังหารที่แผ่พุ่งรุนแรง แต่ก่อนที่คมดาบเล่มแรกจะพุ่งเข้าประชิดตัว เร็นกลับตักข้าวผัดไข่สีทองอร่ามขึ้นจากกระทะร้อนๆ กลิ่นหอมเย้ายวนใจของเนยภูเขาและไข่ไก่เกรดพรีเมียมก็พวยพุ่งทะลักเข้าจมูกของแขกผู้มาเยือนทั้งสามคนทันที จนท่วงท่าการต่อสู้ที่เตรียมไว้ต้องชะงักกึกโดยอัตโนมัติ ฮันเตอร์หนุ่มผู้เป็นหัวหน้าทีมสูดดมกลิ่นอายนั้นเข้าไปเต็มปอด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด **[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบเป้าหมายระดับสูงต้องการสมัครงานโดยไม่รู้ตัว ความดันโลหิตและน้ำย่อยในกระเพาะของแขกผู้มาเยือนพุ่งสูงถึงขีดจำกัด เตรียมรับมือกับการเปิดประมูลโต๊ะอาหารมื้อแรกในราคา 10,000 เหรียญทอง]** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเปิดเตาไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ