ความจริงเกี่ยวกับระบบฮันเตอร์

คราบเขม่าสีดำบนก้นกระทะเหล็กหล่อส่งเสียง *ฉ่า* เบา ๆ ยามที่หยดน้ำมันหมูอุ่น ๆ ไหลผ่านรอยร้าวบนผิวโลหะ เร็นหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อโฟกัสกับควันสีขาวบางเบาที่ลอยขึ้นมาจากข้าวสวยเสถียรข้ามคืน เมล็ดข้าวทุกเม็ดเคลือบด้วยไข่ไก่สีทองอร่ามผ่านการสะบัดข้อมือเพียงสามครั้ง แต่โสตประสาทของเขากลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและซอสถั่วเหลืองที่กำลังคละคลุ้งในชั้นที่สี่ของดันเจี้ยนเบอร์ยี่สิบสอง สายตาของเขาจับจ้องไปยังเงาสะท้อนบนผิวเนื้อปลาแซลมอนย่างในจานกระเบื้องเคลือบตรงหน้า เงาร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีเทาเข้มกำลังนั่งไขว่ห้าง ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบา ๆ เป็นจังหวะบนโต๊ะไม้สนที่มีคราบน้ำมันเกรอะกรัง "เจ้ากำลังใช้ไฟแรงเกินไปครึ่งส่วนนะ เร็น" เสียงหวานใสทว่าราบเรียบรากับผิวน้ำในบึงลึกเอ่ยขึ้น เอลาร่าไม่ได้มองหน้าเขา นางกำลังใช้ตะเกียบไม้ไผ่เขี่ยชิ้นเนื้อปลาเพื่อสำรวจโครงสร้างกล้ามเนื้อของมอนสเตอร์ระดับบอสที่ถูกแล่จนบางเฉียบ ดวงตาคู่สวยคู่นั้นสะท้อนแสงสีฟ้าจาง ๆ จากหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัวนางโดยที่ฮันเตอร์ทั่วไปไม่มีทางมองเห็น เร็นวางตะหลิวลงบนขอบกระทะ เสียงเหล็กกระทบกันดัง *กริ๊ง* เบา ๆ เขาดึงผ้ากันเปื้อนสีมอขึ้นมาเช็ดมืออย่างใจเย็น "ถ้าใช้ไฟอ่อนกว่านี้ ไขมันจากเกล็ดของ 'ราชันย์อสรพิษเพลิง' จะไม่ละลายแทรกซึมเข้าไปในแกนกลางของเม็ดข้าวครับ อาจารย์เอลาร่า... หรือว่าท่านมีทฤษฎีอื่นเกี่ยวกับความร้อนที่เหนือกว่าตำราของสมาคมฮันเตอร์?" เอลาร่ายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา มันเป็นรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมกระดานที่เดิมพันด้วยความเป็นความตายของมนุษยชาติ "ตำราของสมาคมฮันเตอร์งั้นหรือ?" นางหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบเตาไฟลดฮวบลงทันที "พวกสภาสูงที่นั่งจิบไวน์อยู่บนตึกสูงระฟ้าในเมืองหลวง เข้าใจอะไรเกี่ยวกับ 'ระบบ' จริง ๆ บ้างล่ะ... พวกเขาคิดว่าดันเจี้ยนคือเหมืองแร่ พวกเขาคิดว่ามอนสเตอร์คือศัตรู และพวกเขาคิดว่า 'พลังเลเวล' ที่เจ้าได้รับหลังฆ่าอสูร คือพรจากสวรรค์" เร็นหรี่ตาลง การเคลื่อนไหวของเขานิ่งสนิท ราวกับนักล่าที่กำลังรอจังหวะเหยื่อก้าวเข้าสู่เขตอาคม "แล้วความจริงคืออะไรล่ะครับ?" เร็นถามเสียงเรียบ เขารินชาสมุนไพรใส่จอกดินเผاแล้วดันไปตรงหน้าหญิงสาว "เท่าที่ผมสังเกตจากการทำอาหารมาห้าร้อยจานในดันเจี้ยนนี้... ทุกครั้งที่ผมฆ่ามอนสเตอร์และปรุงมัน ระบบไม่ได้แค่มอบค่าประสบการณ์ แต่มันกำลัง 'ย่อยสลาย' โครงสร้างเวทมนตร์ของพวกมันให้กลายเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์พอที่ร่างกายมนุษย์จะดูดซึมได้โดยไม่เกิดอาการธาตุไฟแทรกซ้อน" เอลาร่าชะงักไปชั่วครู่ ปลายนิ้วที่กำลังเคาะโต๊ะหยุดลง นางเงยหน้าขึ้นสบตาฮันเตอร์หนุ่ม แววตาคู่นั้นฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความชื่นชมที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด "เจ้าฉลาดเกินไป เร็น... นี่แหละคือเหตุผลที่ข้าเลือกหยุดเดินในฐานะผู้ดูแลระบบ แล้วยอมกลายสภาพมาเป็นแค่ 'นักชิม' ที่ลิ้มรสชาติความพินาศของโลกใบนี้" เอลาร่ายื่นมือเรียวบางออกไปแตะกลางอากาศ หน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงนับร้อยหน้าต่างที่ดีดตัวขึ้นมาพร้อมกัน กลายเป็นแผนภาพสามมิติขนาดใหญ่ที่ฉายภาพโครงสร้างของโลกทั้งใบ โลกที่ถูกถักทอขึ้นด้วยเส้นใยสีแดงและสีดำขนาดยักษ์ ราวกับใยแมงมุมที่ครอบงำดวงดาวไว้ทั้งดวง "ระบบฮันเตอร์ ไม่ใช่ระบบพัฒนาตัวละคร..." เอลาร่ากระซิบ เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความกดดันที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน "แต่มันคือ 'ระบบย่อยอาหาร' ของดันเจี้ยน" เร็นนิ่งงันไปชั่วอึดใจ สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว ระบบ World-building ในหัวของเขาถูกจัดระเบียบใหม่ในเสี้ยววินาที "หมายความว่า..." เร็นทวนคำ น้ำเสียงยังคงความเยือกเย็น แต่นัยน์ตากลับไหววูบ "มนุษย์ที่เลเวลอัปจากการฆ่ามอนสเตอร์... แท้จริงแล้วกำลังทำอะไรอยู่?" "พวกเราไม่ได้กำลังแข็งแกร่งขึ้น..." เอลาร่าแค่น The เสียงหัวเราะเยาะหยันโชคชะตา "พวกเรากำลัง 'ถูกหมักบ่ม' ต่างหาก! ดันเจี้ยนไม่ใช่คุกใต้ดิน แต่มันคือกระเพาะอาหารขนาดยักษ์ของสิ่งมีชีวิตระดับจักรวาลที่หลับใหลอยู่ใต้เปลือกโลก มอนสเตอร์คือเอนไซม์และภูมิคุ้มกัน ส่วนฮันเตอร์อย่างพวกเรา... คือส่วนผสมที่ถูกส่งเข้ามาเพื่อให้รสชาติของโลกใบนี้กลมกล่อมขึ้น ก่อนที่ 'ผู้บริโภคตัวจริง' จะตื่นขึ้นมาเสวยอาหารมื้อใหญ่!" บรรยากาศในร้านอาหารชั่วคราวเงียบกริบจนได้ยินเสียงน้ำมันเดือดปุด ๆ ในกระทะ เร็นไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น มือขวาของเขายังคงถือทัพพีไม้ไว้มั่น เขาก้มมองจานข้าวผัดไข่ตรงหน้า สีเหลืองทองของไข่และเม็ดข้าวเรียงตัวสวยงามราวกับผลงานศิลปะชั้นยอด ถ้าโลกนี้คือกระเพาะอาหาร และมนุษย์คือวัตถุดิบ... เร็นเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็นและท้าทาย "ถ้าอย่างนั้น..." เร็นเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "ในฐานะที่ผมเป็นพ่อครัว... ผมคงต้องบอกว่า 'รสชาติ' ของมนุษยชาติตอนนี้ มันจืดชืดเกินกว่าจะเสิร์ฟให้ใครกินแล้วล่ะครับ" เอลาร่าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย นางมองชายหนุ่มผู้มีรอยเปื้อนคราบเขม่าที่แก้ม แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคม ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ชั้นที่ยสิบสองก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานหินย้อย เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สะเทือนไปถึงไขกระดูกดังขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ความกดอากาศพุ่งสูงขึ้นจนแก้วหูแทบปริแตก หน้าต่างระบบสีแดงฉานดีดเด้งขึ้นมาตรงหน้าเร็นด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงเตือนระรัวแสบแก้วหู *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS!]* *[ตรวจพบการตื่น 0.1% ของ 'ผู้บริโภคแห่งห้วงลึก' - บอสลับประจำดันเจี้ยนชั้นที่ 100 กำลังลืมตาตื่นก่อนกำหนด เนื่องจากความเปลี่ยนแปลงของโครงสร้างพลังงานอาหาร]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกปลดล็อก: พ่อครัวดันเจี้ยน 'เร็น' ได้รับสิทธิ์ในการปรุง 'อาหารมื้อสุดท้าย' เพื่อตัดสินชะตากรรมของโลก]* เอลาร่าผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นซีดเผือดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นางหันมามองเร็นด้วยความตกตะลึง "เร็น... มันตื่นเร็วกว่ากำหนดสามร้อยปี! พลังของมันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะ..." เร็นยกมือขึ้นห้ามคำพูดของอาจารย์สาว เขาตักข้าวผัดไข่คำสุดท้ายเข้าปาก เคี้ยวอย่างช้า ๆ และพิจารณารสชาติด้วยความสุขุมรอบคอบ ก่อนจะวางจานลงบนโต๊ะเสียงดัง *ปัง* ดวงตาของฮันเตอร์เชฟกระทะร้อนเปล่งประกายคมกล้าท่ามกลางความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ก็บอกแล้วไงครับอาจารย์..." เร็นคว้ากระทะเหล็กหล่อคู่ใจขึ้นมา คราบเขม่าไฟลุกโชนขึ้นรอบกายกลายเป็นเปลวเพลิงสีฟ้าบริสุทธิ์ "ถ้ามันอยากกินนัก ผมก็จะทำให้มันรู้ซึ้งว่า... อาหารที่อร่อยที่สุดในจักรวาลนี้ มันเผ็ดร้อนจนแผดเผาแม้กระทั่งกระạเพาะของพระเจ้าได้ยังไง!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนรสชาติความมันส์นี้ด้วยกันนะครับ!