ดันเจี้ยนเกิดการเปลี่ยนแปลง

อุณหภูมิภายในชั้นที่เจ็ดของดันเจี้ยนอาซาฮีไม่ได้ลดลงตามหลักอุณหพลศาสตร์ทั่วไป แต่มันพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล จนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน "ก็บอกแล้วไงครับอาจารย์..." เร็นคว้ากระทะเหล็กหล่อคู่ใจขึ้นมา คราบเขม่าไฟลุกโชนขึ้นรอบกายกลายเป็นเปลวเพลิงสีฟ้าบริสุทธิ์ "ถ้ามันอยากกินนัก ผมก็จะทำให้มันรู้ซึ้งว่า... อาหารที่อร่อยที่สุดในจักรวาลนี้ มันเผ็ดร้อนจนแผดเผาแม้กระทั่งกระเพาะของพระเจ้าได้ยังไง!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของเร็นสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอัคคี พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าวเป็นลายงา ละอองมานาสีแดงฉานลอยเคว้งคว้างในอากาศราวกับฝนดาวตกขนาดย่อม เปลวเพลิงสีฟ้าที่ล้อมรอบตัวเขาไม่ได้ให้ความรู้สึกหนาวเหน็บ ตรงกันข้าม มันคือความร้อนระอุระดับที่สามารถหลอมละลายแร่ไมธริลให้กลายเป็นหยดน้ำได้ภายในพริบตาเดียว เอลาร่าก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว นัยน์ตาสีมรกตของอาจารย์สาวลึกลับหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่คางขณะมองแผ่นหลังของลูกศิษย์หนุ่ม แรงดันมานาที่แผ่ออกมาจากร่างของเร็นในตอนนี้ vượtพ้นขีดจำกัดของฮันเตอร์ระดับ C ไปไกลโขแล้ว มันเทียบเท่ากับฮันเตอร์ระดับ A ขั้นสูง หรืออาจจะ... สูงกว่านั้น "ระวังตัวด้วยนะเร็น ค่าความเสถียรของเกตในชั้นนี้ร่วงลงต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานมาสามนาทีแล้ว" เสียงหวานใสแต่เจือความเคร่งเครียดเอ่ยเตือน "ระบบนิเวศของดันเจี้ยนไม่ได้กำลังรีเซ็ต... แต่มันกำลัง 'วิวัฒนาการ' ต่างหาก" ปัง! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน ผนังหินด้านทิศตะวันออกระเบิดออกเป็นจุล เศษหินและฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วทัศนียภาพ ทว่าสิ่งที่ก้าวออกมาจากม่านควันนั้นไม่ใช่ก็อบลินเพลิงหรือออร์คโลกันตร์ที่พวกเขาคุ้นเคย มันคืออสูรกายร่างยักษ์ที่มีสัดส่วนบิดเบี้ยว ผิวหนังปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟเป็นประกายวาววับ ดวงตาสีทองคู่โตจ้องมองมาที่เร็นและเอลาร่าด้วยความกระหายเลือด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบมอนสเตอร์กลายพันธุ์ ระดับความยาก 'ภัยพิบัติ' - ราชันย์อัคคีทมิฬ ปรากฏตัว] [คำเตือน: โครงสร้างดันเจี้ยนชั้นที่ 7 กำลังเปลี่ยนผ่านสู่ 'เขตสังหารพิเศษ' อัตราการฟื้นฟูมานาของท่านลดลง 50%] หน้าจอสีฟ้าโปร่งใสเด้งขึ้นมาตรงหน้าเร็นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่รัวกระหน่ำจนน่ารำคาญ แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ ดวงตาคมกริบมองสำรวจสรีระของเจ้าออนสเตอ.ร์ตัวยักษ์อย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับพ่อค้ากำลังประเมินคุณภาพเนื้อวัวเกรด A ในตลาดสด "เกล็ดหนาปานนั้น ไขมันแทรกตามกล้ามเนื้อส่วนอกน่าจะแน่นพอสมควร..." เร็นพึมพำเบาๆ มือขวาควงกระทะเหล็กหล่อหมุนวนกลางอากาศสามรอบอย่างคล่องแคล่ว "เนื้อส่วนนั้นถ้าเอามาทำข้าวผัดกระเทียมพริกไทยดำ คงให้สัมผัสที่กรอบนอกนุ่มในและเคี้ยวเพลินพิลึก" "นี่นายยังมีอารมณ์มาวิเคราะห์เรื่องทำอาหารอยู่อีกเหรอ!" เอลาร่าส่งเสียงดุแกมระอา แม้ริมฝีปากจะแย้มยิ้มบางๆ อย่างนึกขันในความเจ้าสำราญของลูกศิษย์คนนี้ มือเรียววาดออกไปเบื้องหน้า ม่านพลังเวทสีทองอร่ามถูกกางออกเพื่อสกัดกั้นคลื่นความร้อนที่แผดเผาเข้ามา ราชันย์อัคคีทมิฬคำรามลั่น มันอ้าปากกว้าง พ่นลูกไฟสีดำทมิฬขนาดมหึมาพุ่งตรงมาที่พวกเขาทั้งสองด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่ากระสุนปืนใหญ่ "ถอยไปก่อนครับอาจารย์..." เร็นก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้า น้ำหนักตัวถ่ายเทลงบนฝ่าเท้าอย่างมั่นคง สติสัมปชัญญะพุ่งถึงขีดสุด ทักษะ [สายตาพ่อค้ากระทะเหล็ก] ทำงานอัตโนมัติ ทุกการเคลื่อนไหวของลูกไฟทมิฬถูกชะลอความเร็วลงในสายตาของเขา เหลือเพียงวิถีโค้งและจุดอ่อนตรงใจกลางพลังงาน พรึบ! เร็นพุ่งตัวสวนทางกับลูกไฟมหึมา เปลวเพลิงสีฟ้าในมือแผ่ขยายออกเป็นโล่พลังงานรูปทรงกระทะ เคลือบด้วยชั้นมานารสชาติเผ็ดร้อนที่ปรุงแต่งขึ้นจากทักษะเฉพาะตัว เมื่อลูกไฟสีดำปะทะเข้ากับโล่กระทะเหล็ก แรงระเบิดมหาศาลก็สะท้อนกลับไปรอบทิศทางจนพื้นหินหลอมละลายกลายเป็นลาวา ชายหนุ่มไม่รอช้า อาศัยจังหวะที่มอนสเตอร์กำลังเสียหลักจากการสะท้อนพลัง พุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ ร่างกายลอยเคว้งอยู่เหนือหัวของราชันย์อัคคีทมิฬ กระทะเหล็กหล่อในมือถูกเงื้อขึ้นสูงจนสุดแขน "รับไปซะ... ข้าวผัดไข่สูตรพิเศษสะท้านโลกันตร์!" เร็นเหวี่ยงกระทะฟาดลงไปที่กลางกระหม่อมของราชันย์อัคคีทมิฬเต็มแรง! ตูมมมมมม! แรงกระแทกมหาศาลสร้างคลื่นกระแทกรูปวงแหวนแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างนับร้อยเมตร พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว แต่สิ่งที่น่าเหลือเชื่อที่สุดไม่ใช่พลังทำลายล้างนั้น... แต่เป็นกลิ่นหอมของเนยแท้กระทะร้อน ข้าวหอมมะลิเม็ดเรียงสวยที่ถูกคั่วจนหอมกรุ่น และกลิ่นอายของไข่เจียวฟูฟ่องที่ผสมผสานเข้ากับกลิ่นอายมานาอันรุนแรงอย่างลงตัว กลิ่นหอมนั้นฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งชั้นดันเจี้ยน จนกระทั่งราชันย์อัคคีทมิฬที่ดุร้ายถึงกับชะงัก ดวงตาสีทองกะพริบปริบๆ ความกระหายเลือดในแววตาถูกแทนที่ด้วยความงุนงง และ... น้ำลายที่เริ่มไหลย้อยออกมาจากมุมปากของมัน เอลาร่ามองภาพนั้นด้วยความทึ่งปนอึ้ง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "นี่นาย... ใช้กลิ่นอาหารสะกดจิตมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติเชียวเหรอ?" "อาหารที่ดีไม่ได้มีไว้แค่ฆ่าฟันครับอาจารย์..." เร็นลงมายืนถึงพื้นอย่างนุ่มนวล จัดปกเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ด้วยท่าทีสุขุม รอยยิ้มมั่นใจปรากฏบนใบหน้าคมคาย "แต่มันมีไว้เพื่อสยบจิตใจที่พยศต่างหาก" ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะได้พักหายใจหายคอ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่สีฟ้าแบบเดิม... มันเป็นสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ น่ากลัว พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของเร็นสะดุดกุน [ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบความผิดปกติในแกนกลางดันเจี้ยนชั้นที่ 7-10] [ระบบล็อกเป้าหมายถูกยกเลิก กำลังปลดปล่อย 'ดันเจี้ยนบอส' ตัวจริงที่ถูกผนึกไว้...] [คำเตือนสูงสุด: ผู้เล่น 'เร็น' และ 'เอลาร่า' ได้ก้าวล้ำเข้าสู่เขตหวงห้ามระดับมหาภิบัติ... และดูเหมือนว่า มีใครบางคนกำลังรอต้อนรับพวกคุณอยู่เบื้องหลังประตูบานนั้น] เอลาร่าหน้าถอดสีทันที เธอรีบคว้าแขนเสื้อของเร็นไว้แน่น นัยน์ตาสีมรกตเบิกกว้างด้วยความตกใจขีดสุด "เร็น... นั่นมันไม่ใช่สัญญาณของการวิวัฒนาการปกติแล้ว เสียงนั่น... มันคือเสียงของ 'ผู้ดูแลระบบยุคโบราณ' ที่สาบสูญไปเมื่อพันปีก่อน!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยในดันเจี้ยนไปกับผมนะครับ