การเดินทางของสองเรา

"กลิ่นอายแบบนี้... ไม่ใช่กลิ่นของมอนสเตอร์ตามธรรมชาติในชั้นที่สิบสี่อย่างแน่นอนครับ" เร็นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองไปรอบห้องโถงหินออบซิเดียนที่บัดนี้ถูกปกคลองด้วยความเงียบงันผิดปกติ ไอความร้อนจากเตาแม่เหล็กไฟฟ้าพลังมานาที่เพิ่งใช้ทอดไข่เจียวสมุนไพรเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ แต่บรรยากาศโดยรอบกลับลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว เอลาร่าที่กำลังใช้กระดาษทิชชูเช็ดมุมปากอย่างใจเย็น ชะงักมือเล็กน้อย ดวงตาสีอเทอร์เนลคู่สวยกวาดมองไปยังรอยแยกมิติกลางห้องโถงที่กำลังขยายตัวด้วยอัตราเร่งคงที่ รอยร้าวสีม่วงเข้มราวกับอัญchedแตกสลายแผ่รังสีความกดดันระดับที่ทำให้แม้แต่นักผจญภัยแรงก์ A ยังต้องเข่าอ่อน "ระวังตัวด้วย เร็น... นั่นไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบทั่วไป" เสียงหวานทุ้มของอาจารย์สาวเอ่ยเตือน น้ำเสียงของเธอนั้นไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความระแวดระวังที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น "รอยแยกนั้นถูกบิดเบือนด้วยเจตจำนงภายนอก... มีบางอย่างกำลังใช้ประตูมิติของชั้นที่สิบห้าเป็นสะพานเชื่อมลักลอบข้ามเขตแดน" ครืนนน—! เสียงคำรามต่ำทึบดังสะเทือนมาจากห้วงมิติ แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ ทำให้เครื่องครัวสแตนเลสบนโต๊ะทำงานสั่นระรัว น้ำซุปกระดูกมังกรที่เคี่ยวไว้ในหม้อกระเพื่อมเป็นวงคลื่น เร็นขยับตัวเข้าไปยืนขนาบข้างเอลาร่าโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มแผ่ไออุ่นปกป้องกลายๆ แม้ในสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ เขากลับไม่ลืมที่จะคว้ากระบวยสแตนเลสคู่ใจขึ้นมาถือไว้แทนอาดาแมนเทียมเวทมนตร์ สำหรับ 'พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน' แล้ว ทุกสิ่งรอบตัวสามารถแปลสภาพเป็นวัตถุดิบและเครื่องมือเอาตัวรอดได้เสมอ "ดูเหมือนว่ามื้อค่ำของเราจะต้องเลื่อนออกไปสินะครับ อาจารย์" เร็นเหลือบมองหญิงสาวด้านข้าง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยในแบบที่มักจะทำให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้แต่ก็อุ่นใจในเวลาเดียวกัน "แต่ก่อนอื่น... ผมว่าเราคงต้องต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยเมนูที่หนักหน่วงเสียหน่อยแล้ว" [คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้ดูแลระบบนิรนาม" - ประตูมิติสู่ดันเจี้ยนลับชั้นที่สิบห้ากำลังเปิดออก] [สิ่งมีชีวิตที่ไม่ปรากฏฝ่าย... กำลังก้าวเท้าเข้ามาในพื้นที่ของคุณ] สิ้นเสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พื้นที่เบื้องหน้าของทั้งคู่ก็สว่างวาบด้วยแสงสีครามอันหนצוล สภาวะแรงโน้มถ่วงในรัศมีสิบเมตรถูกบิดเบี้ยวจนเศษหินลอยเคว้งคว้าง ร่างหนึ่งก้าวพ้นผ่านม่านมิติออกมาอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวที่กระทบพื้นหินกลับสร้างเสียงก้องกังวานราวกับค้อนยักษ์ฟาดลงบนทั่งเหล็ก หมอกควันสีเทาจางลง เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกสวมทับด้วยหน้ากากโลหะลวดลายโบราณที่สลักอักษรเวทมนตร์เรืองแสงสีเลือด ทว่าสิ่งที่ทำให้เร็นต้องหรี่ตาลงแคบคือ 'กลิ่นอาย' ที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น—มันไม่ใช่กลิ่นอายของอสูรกายคลั่ง แต่เป็นกลิ่นอายของ 'ความทรงจำที่ถูกลบเลือน' และเศษเสี้ยวพลังงานระดับผู้สร้าง "นั่นมัน... สถาปัตยกรรมเวทมนตร์ยุคปฐมกาล?" เอลาร่าพึมพำออกมาเบาๆ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ซึ่งเป็นปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากอดีตผู้ดูแลระบบผู้นี้ "เป็นไปไม่ได้... โครงสร้างรหัสแบบนั้นถูกทำลายไปตั้งแต่ยุคสงครามมหาเทพแล้วนี่!" ร่างปริศนาหยุดยืนห่างจากเคาน์เตอร์ร้านอาหารชั่วคราวของเร็นเพียงห้าเมตร ดวงตาสสีแดงฉานภายใต้หน้ากากมองตรงมาที่กระบวยในมือของชายหนุ่ม ก่อนที่ริมฝีปากใต้หน้ากากจะขยับส่งเสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของโลหะ "ฮันเตอร์ผู้ใช้กระทะและวิญญาณแห่งเชฟ... เจ้าคือผู้ที่บุกรุกเขตหวงห้ามของระบบหลักสินะ" เสียงนั้นก้องกังวานในหัวของเร็นและเอลาร่าพร้อมกัน "จงส่งมอบ 'วัตถุดิบต้องห้าม' ชิ้นนั้นมา มิฉะนั้น... โลกใบนี้ทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตใหม่ภายในสามนาทีนี้" เร็นนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ สมองส่วนวิเคราะห์ประมวลผลข้อมูลอย่างรวดเร็ว ตัวเลขเปอร์เซ็นต์พลังงาน อัตราส่วนความเสียหาย และจุดอ่อนทางโครงสร้างเวทมนตร์ไหลผ่านนัยน์ตา เขาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับกัน ชายหนุ่มค่อยๆ ยกกระบวยขึ้นเคาะกับขอบกระทะเหล็กหล้าเบาๆ สองครั้ง เสียง *ก๊องๆ* ใสๆ ดังสะท้อนตัดความตึงเครียดในอากาศได้อย่างน่าประหลาด "รีเซ็ตโลกงั้นเหรอครับ?" เร็นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แต่แววตากลับคมกริบดั่งใบมีดแล่เนื้อปลา "เกรงว่าจะทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ... เพราะว่าวัตถุดิบในร้านของผมวันนี้ เพิ่งจะหมักได้ที่พอดิบพอดีเลยล่ะครับ" เอลาร่าที่ยืนอยู่เคียงข้าง แอบอมยิ้มบางๆ ออกมาท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน เธอขยับกายเข้าไปใกล้เร็นอีกนิดจนไหล่แนบชิดกัน สัมผัสอุ่นซ่านจากร่างของชายหนุ่มส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามา ราวกับจะบอกเป็นนัยว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทั้งสองคนจะก้าวผ่านมันไปด้วยกันในฐานะ 'หุ้นส่วน' และ 'สหายร่วมรบ' ทว่า ในวินาทีที่เร็นก้าวเท้าออกไปข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกระดับ SSS นั้นเอง หน้าจอระบบสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าขัดจังหวะการต่อสู้ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีทองอร่ามที่สั่นระริก [เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: ความสัมพันธ์ระดับ "รู้ใจ" ระหว่างฮันเตอร์เร็นและผู้ดูแลระบบเอลาร่า บรรลุ 100%] [ทักษะเฉพาะตัวขั้นสูงสุด: "กระทะเหล็กผสานจิตวิญญาณปฐมกาล" พร้อมใช้งาน] [คำเตือนจากระบบ: บุคคลที่ยืนอยู่หลังหน้ากากนั้น... แท้จริงแล้วคือตัวตนสำรองของ "เร็น" จากเส้นเวลาคู่ขนานที่ล่มสลาย!] ดวงตาของเร็นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้ายจบ ในขณะที่เงาร่างปริศนาค่อยๆ เอื้อมมือมาปลดหน้ากากโลหะออก เผยให้เห็นใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในเงากระจก... ใบหน้าที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองอย่างไร้ที่ติ! -------------------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับเรานะครับ