เมื่อเชฟต้องสู้

"ถ้าขยับองศาของข้อมือผิดไปแม้แต่เซนติเมตรเดียว อาหารจานนั้นจะไม่เรียกว่าข้าวผัดไข่ แต่จะกลายเป็นเศษซากขยะเปียกที่แม้แต่สุกรกลายพันธุ์ยังเมินหน้าหนีครับ เร็น" เสียงทุ้มกังวานเจือแววเย้าแหย่เล็กน้อยของเอลาร่าดังแทรกผ่านเสียงคำรามต่ำของ 'ออร์คคิงหุ้มเกราะเหล็ก' มอนสเตอร์ระดับบอสชั้นที่สิบสี่ที่กำลังพ่นลมหายใจร้อนผ่าวกลิ่นสนิมและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง พื้นหินปูนใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนทุกครั้งที่มันขยับกรงเล็บมหึมาเข้าประชิด รัศมีแรงกดดันระดับยีนกลายพันธุ์ระดับสูงแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบือนคล้ายคลื่นความร้อนบนถนนยางมะตอย เร็นไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาจดจ่ออยู่กับการสะท้อนแสงไฟสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างระบบโฮโลแกรมลอยตัวที่แสดงข้อมูลสถานะและค่าความร้อนของกระทะเหล็กกล้าคาร์บอนในมือซ้าย ในมือขวาของเขาไม่ได้ถือค้อนสงครามหรือโล่เหล็กหนาเตอะแบบฮันเตอร์แนวหน้าทั่วไป ทว่ามันคือ 'ตะหลิวเหล็กกล้าไร้สนิมเกรดอุตสาหกรรม' ที่ผ่านการตีขึ้นรูปด้วยเวทมนตร์ธาตุไฟขั้นสูง [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบสภาวะวิกฤต - ค่าความคงทนของเกราะออร์คคิงเหลือ 82%] [คำแนะนำจากระบบ: การโจมตีทางกายภาพด้วยแรงกระแทกปกติไม่สามารถทะลวงชั้นเกราะคาร์บอนชีวภาพของเป้าหมายได้ แนะนำให้ใช้กระบวนท่า "ตวัดพลิกกระทะสะท้านปฐพี" ผสานทักษะ "สะบัดข้อมือคั่วไฟแดง" เพื่อสร้างแรงเหวี่ยงมุมอับสายตา] เร็นสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นของดันเจี้ยนผสมกับกลิ่นหอมจางๆ ของต้นหอมซอยที่ติดอยู่ตรงปลายตะหลิวสร้างความสมดุลให้ประสาทสัมผัส เขาไม่ได้มองออร์คคิงเป็นสัตว์ประหลาดที่ต้องกำจัด แต่เขากำลังมองมันเป็น 'วัตถุดิบชิ้นโต' ที่กำลังรอการจัดการเตรียมวัตถุดิบขั้นสุดท้าย "เกะกะน่า..." เร็นพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ตูม! ออร์คคิงไม่รอให้เหยื่อได้จัดระเบียบความคิด มันเหวี่ยงขวานยักษ์หนาหนักฟาดดิ่งลงมาจากเบื้องบน แรงลมจากการเหวี่ยงฉีกกระชากชุดเกราะหนังของเร็นจนเกิดรอยขาดวิ่น พื้นหินแกรนิตแตกละเอียดกระจายกลายเป็นฝุ่นผงในพริบตา ทว่าร่างของเร็นกลับหายวับไปจากจุดเดิมด้วยเทคนิคการเคลื่อนไหวเท้าที่ดัดแปลงมาจากจังหวะการเดินสลับหลบหลีกน้ำมันกระเด็นในครัวร้อน ฟึบ! ร่างของเร็นไถลตัวต่ำลอดผ่านใต้วงแขนมหึมาของบอสอย่างเฉียดฉิว ตะหลิวในมือขวาตวัดกรีดผ่านรอยต่อใต้รักแร้ของออร์คคิง ซึ่งเป็นจุดอ่อนที่ไม่มีเกราะเหล็กปกป้อง ทว่าการโจมตีนั้นไม่ใช่การแทงหรือฟันแบบดาบทั่วไป หากแต่มันคือการ 'เคาะและคั่ว' *เช้ง!* เสียงโลหะกระทบผิวเนื้อดังสนั่นคล้ายเสียงตะหลิวเหล็กกระทบก้นกระทะเหล็กหล่อไฟแรง เม็ดข้าววิญญาณที่ถูกอัดแน่นอยู่บริเวณอุ้งมือซ้ายผ่านทักษะเฉพาะตัวถูกดีดออกด้วยความเร็วสูง ฝังเข้าไปในบาดแผลสดๆ ของออร์คคิงราวกับเม็ดข้าวโพดที่กำลังแตกตัวในกระทะร้อนจัด "โฮกกกกส์!" ออร์คคิงคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด เม็ดข้าววิญญาณเหล่านั้นเริ่มดูดซับพลังงานความร้อนจากอุณหภูมิร่างกายของมันเอง เกิดปฏิกิริยาเคมีเวทมนตร์ภายในกล้ามเนื้อ ทำให้เนื้อบริเวณนั้นสุกกรอบและส่งกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวคั่วเนยโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงบอส เอลาร่าที่ยืนกอดอกพิงผนังเสาศิลาโบราณอย่างสบายใจระเบิดเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา ดวงตาสสีอำพันคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับด้วยความถูกใจ "ยอดเยี่ยมมากเร็น การควบคุมความร้อนและการใช้แรงเหวี่ยงข้อมือเพื่อส่งผ่านพลังงานเวทมนตร์ผ่านเครื่องครัว... นายเริ่มทำให้ฉันนึกถึงเชฟในตำนานยุคโบราณผู้ใช้กระทะเหล็กปราบมอนสเตอร์บรรพกาลแล้วนะ ระวังหน่อย เจ้าตัวใหญ่มันกำลังจะใช้ท่าไม้ตายสะท้อนกลับแล้ว" สิ้นเสียงเตือนของอาจารย์สาว ออร์คคิงสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่ง คลื่นกระแทกสีแดงฉานแผ่ขยายเป็นวงกว้างทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า แรงอัดอากาศมหาศาลซัดร่างของเร็นจนกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร รองเท้าคอมแบทขูดกับพื้นหินเกิดเป็นประกายไฟแลบแปลบปลาบ เร็นทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือซ้ายกุมหน้าอกที่มีอาการจุกเสียดเล็กน้อย เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านมุมปาก ทว่าแววตาของเขากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึกที่สะท้อนภาพของออร์คคิงที่กำลังพุ่งเข้ามาพร้อมเงาขวานยักษ์ที่เงื้อขึ้นสูงหมายบดขยี้ให้แหลกคาที่ "ถ้าการทำอาหารคือการควบคุมเวลาและอุณหภูมิ..." เร็นลุกขึ้นยืนช้าๆ แว่นตาบนดั้งจมูกสะท้อนแสงสีฟ้าจากระบบหน้าต่างโฮโลแกรมที่เลื่อนขั้นรัวเร็ว [คำเตือน: ปลดล็อกขีดจำกัดสกิลลับ - "วิชาดาบกระทะเหล็ก: ภาคอร่อยเหาะขั้นที่สาม"] [เงื่อนไขผ่าน: การผสานพลังเวทมนตร์ธาตุไฟเข้ากับจิตวิญญาณแห่งการเป็นเชฟบรรลุ 100%] เร็นก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้า ย่อเข่าลงเล็กน้อย สองมือประสานจับด้ามตะหลิวเหล็กกล้าแน่นราวกับมันคือดาบคาตานะเล่มงาม น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเบาๆ แต่ก้องกังวานท่ามกลางเสียงคำรามของบอส "งั้นฉันจะแสดงให้เห็นเองว่า... ข้าวผัดไข่จานนี้ จะพิพากษาแกอย่างไร" พริบตาต่อมา ร่างของเร็นก็พุ่งทะยานสวนทางกับคมขวานยักษ์ ความเร็วของเขาเหนือกว่าขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดาไปไกลโข ทิ้งร่องรอยประกายไฟสีทองอร่ามไว้เบื้องหลังราวกับเส้นทางเดินของเชฟผู้กำลังสะบัดฝืมือหน้าเตาไฟลุกโชน *ฉับ!* เสียงลมตัดผ่านอากาศดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ออร์คคิงชะงักกึก ร่างมหึมายืนนิ่งค้างกลางอากาศ ขวานยักษ์ในมือหลุดร่วงกระทบพื้นเสียงดังสนั่น รอยตัดเรียบเนียนเฉียบคมปรากฏขึ้นที่กลางลำตัวของมัน ก่อนที่กลุ่มก้อนพลังงานสีทองมหาศาลจะระเบิดออกมาพร้อมกับกลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอของข้าวผัดไข่สูตรโบราณที่อบอวลไปทั่วทั้งชั้นดันเจี้ยน [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นเร็น เอาชนะ "ออร์คคิงหุ้มเกราะเหล็ก" สำเร็จ] [ได้รับวัตถุดิบระดับตำนาน: "เนื้อสันนอกออร์คคิงหมักซอสลับ", "แก่นพลังงานระดับสูง"] [ระดับเลื่อนขั้นสู่: ฮันเตอร์เชฟ ระดับ 32] หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมาในเสี้ยววินาทีต่อมา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินที่ดังถี่รัวจนน่าตกใจ เสียงนั้นไม่ได้มาจากดันเจี้ยนชั้นที่สิบสี่ หากแต่มันดังมาจากรอยแยกมิติสีดำสนิทที่กำลังฉีกขาดออกเบื้องหลังร่างของออร์คคิงที่สลายไป [คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้ดูแลระบบนิรนาม" - ประตูมิติสู่ดันเจี้ยนลับชั้นที่สิบห้ากำลังเปิดออก] [สิ่งมีชีวิตที่ไม่ปรากฏฝ่าย... กำลังก้าวเท้าเข้ามาในพื้นที่ของคุณ] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความอร่อยนี้นะครับ