กลยุทธ์ครัวสนาม

"ถ้าพวกนายยังกวัดแกว่งดาบด้วยมุมองศาเดิมแบบนั้น ต่อให้มีมานาล้นทะลักถึงระดับ C ก็ร่วงเป็นใบไม้ร่วงตั้งแต่ด่านแรกของเขตปฏิกรณ์ใต้ดินแล้วครับ" เสียงตักทัพพีเหล็กกระทบกับกระทะเหล็กหล้าขนาดใหญ่ดัง *แคร้ง!* ก้องกังวานไปทั่วลานพักพิงชั่วคราวชั้นที่สี่ของดันเจี้ยนเขตมรกต กลิ่นหอมฉุยของกระเทียมเจียวกับน้ำมันหมูคั่วพริกไทยดำโชยตลบอบอวลตัดกับกลิ่นอับชื้นของซากมอนสเตอร์ที่เพิ่งถูกกวาดล้างไปเมื่อชั่วโมงก่อน ฮันเตอร์หน้าใหม่สามคนที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนลังไม้ต่างกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ไม่ใช่เพราะความหิวโหย แต่เป็นเพราะแววตาของเร็นในยามนี้—แววตาของพ่อค้าที่กำลังมองวัตถุดิบด้วยความประเมินค่าอย่างเลือดเย็น "แต่คุณเร็นครับ... พวกผมเพิ่งจบจากสถาบันฮันเตอร์หลวงมาหมาดๆ นะครับ วิชาดาบวายุคลั่งนั่นอาจารย์ประจำชั้นบอกว่าเป็นเคล็ดวิชา..." ฮันเตอร์หนุ่มคนหนึ่งเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามรักษาฟอร์มของบัณฑิตจบใหม่ "เคล็ดวิชาที่ใช้พลังงานมานาเกินความจำเป็นถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์โดยไม่มีผลผลิตตอบแทน... ในโลกธุรกิจเขาเรียกว่า 'การลงทุนที่ขาดทุนย่อยยับ' นะครับ" เร็นสวนกลับทันควันโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง มือขวาควงทัพพีด้วยความชำนาญราวกับควงดาบคาตานะ เมล็ดข้าวสวยที่หุงด้วยน้ำแร่ดันเจี้ยนสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงเป็นประกายสีทองอร่าม "จำไว้ว่า ในดันเจี้ยนแห่งนี้ ไม่มีใครใจดีพอจะรอให้พวกนายรวบรวมสมาธิร่ายเวทมนตร์หรอกครับ สิ่งที่พวกนายต้องทำคือ 'ความเร็ว' และ 'ความคุ้มค่า' เหมือนข้าวผัดไข่จานนี้—ต้นทุนต่ำ ใช้เวลาทำสามสิบวินาที แต่ให้พลังงานทดแทนและฟื้นฟูสเตตัสความเหนื่อยล้าได้ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์เต็ม" เร็นตักข้าวผัดร้อนๆ ลงในกระทงใบตองยักษ์ยื่นให้อย่างแม่นยำ ท่ามกลางความชุลมุนของการจัดเตรียมเสบียงกองทัพให้แก่ฮันเตอร์หน้าใหม่ที่ถูกเกณฑ์มาเสริมกำลังแนวหน้า เอลาร่าซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนโขดหินสูง ย우มุมปากขึ้นเล็กน้อย มือเรียวบางถือแก้วน้ำชาสมุนไพรที่ต้มจากรากไม้ดันเจี้ยนจิบอย่างใจเย็น ดวงตาสสีอำพันคู่สวยคู่นั้นจับจ้องการกระทำของเร็นทุกฝีก้าว "นายกำลังเปลี่ยนกองทัพให้กลายเป็นลูกมือในครัวของนายสินะ เร็น" เสียงหวานใสทว่าทรงอำนาจดังแทรกเสียงฉู่ฉ่าของน้ำมันขึ้นมา "ผมกำลังเพิ่มมูลค่าให้กับทรัพยากรที่กำลังจะเน่าเสียต่างหากครับ อาจารย์เอลาร่า" เร็นตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากกระทะ "ฮันเตอร์กลุ่มนี้ถูกส่งมาตายเพราะขาดเสบียงสนับสนุนที่ดี ถ้าผมไม่ปรับกระบวนทัศน์เรื่องการใช้พลังงานและการกินเสียใหม่ อีกไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมงข้างหน้า ซากของพวกเขาก็คงกลายเป็นวัตถุดิบชั้นดีให้ 'ราชันย์เงือก' ในชั้นที่ห้าเอาไปทำปุ๋ยอยู่ดี" ระบบหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าเร็นทันทีที่เขาผัดข้าวเสร็จสิ้นกระบวนการ [แจ้งเตือนระบบ: ท่านได้ปฏิบัติภารกิจย่อย 'ครัวสนามกู้ชีพ' สำเร็จ] [เงื่อนไข: จัดเตรียมอาหารให้ฮันเตอร์หน้าใหม่ 50 คน (สำเร็จ 50/50)] [ผลลัพธ์: ความภักดีของกิลด์รุ่งอรุณเพิ่มขึ้น 15%, ปลดล็อกสูตรลับ 'ข้าวผัดไข่เกล็ดมังกรเพลิง'] [แต้มร้านค้าอัปเดต: +1,500 แต้ม] เร็นเหลือบมองตัวเลขที่เพิ่มขึ้นในระบบด้วยความพึงพอใจ โครงสร้าง World-building ของดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ได้มีแค่การฆ่าฟันเพื่อเก็บเลเวล แต่มันคือระบบนิเวศน์ที่ขับเคลื่อนด้วยทรัพยากร อาหารคือมานาชนิดหนึ่ง และในฐานะพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน เขากุมอำนาจที่แท้จริงเหนือกว่ากิลด์ใหญ่ๆ เสียอีก "อร่อย... อร่อยมาก!" ฮันเตอร์หน้าใหม่คนเดิมอุทานลั่นหลังจากตักข้าวผัดเข้าปากคำแรก ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แล่นพล่านไปตามเส้นเลือด มานาที่เคยเหือดแห้งกลับฟื้นตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ "นี่มันไม่ใช่แค่ข้าวผัดธรรมดา... มันเหมือนมีเปลวเพลิงดวงเล็กๆ กำลังนวดกล้ามเนื้อให้ผมอยู่!" "แน่นอนครับ เพราะนั่นคือไข่ของ 'ฮอร์นแรปเตอร์' ระดับ D ที่ผมดองเกลือสมุนไพรไว้สามวันกับข้าวเก่าขัดเงาพิเศษ ต้นทุนวัตถุดิบต่อจานสูงถึงสองร้อยเหรียญทองแดง แต่ผมขายให้พวกนายในราคามิตรภาพ..." เร็นยิ้มพรายอย่างมีเลศนัย "คิดเสียว่าเป็นดอกเบี้ยเงินกู้สำหรับมื้อแรกก็แล้วกันนะครับ" เอลาร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ร่างระหงลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าลึกลับโชยมาแตะจมูกเร็น "นายชักจะเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวันแล้วนะ เร็น ระวังเถอะ... การบริหารจัดการกองทัพด้วยกระทะและตะหลิวแบบนี้ อาจจะไปสะดุดตากลุ่มอำนาจเบื้องบนเข้าสักวัน" "ให้พวกเขามาเถอะครับ" เร็นวางทัพพีลง ปัดเศษแป้งสาลีออกจากผ้ากันเปื้อนอย่างใจเย็น สายตาสีดำสนิทมองทะลุผ่านความมืดมิดของอุโมงค์ชั้นที่สี่ไปยังเบื้องล่าง "ไม่ว่าจะเป็นมอนสเตอร์ระดับบอส หรือขุนนางจากสภาฮันเตอร์... ทุกคนก็ต้องกินข้าวเหมือนกันไม่ใช่หรือครับ? และตราบใดที่ครัวของผมยังเปิดให้บริการ ความเป็นความตายของดันเจี้ยนแห่งนี้ ก็ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของผมเช่นกัน" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงชั่วขณะ เสียงลมหายใจของฮันเตอร์หน้าใหม่นับสิบชีวิตสอดประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่า ในวินาทีที่เร็นกำลังจะหันไปเตรียมวัตถุดิบชุดต่อไปสำหรับมื้อเย็น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤตก็ดังกระหึ่มขึ้นจากระบบภายในหัวของเขา—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ แต่มันเป็นเสียงเตือนที่เร็นไม่เคยได้ยินเลยนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในดันเจี้ยนนี้ *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตนอกเหนือจากฐานข้อมูล: 'ผู้กล้าแห่งปฐพี' ที่สูญหายไปเมื่อสามร้อยปีก่อน กำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดห้องครัวของท่านด้วยสถานะ... 'วัตถุดิบดิบที่ยังไม่ผ่านการชำแหละ'] เร็นชะงักมือที่กำลังจะหยิบไข่มังกร ทว่าก่อนที่เขาจะได้ตั้งตัว แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็พัดถล่มเพดานอุโมงค์จนฝุ่นตลบอบอวล เศษหินขนาดยักษ์ร่วงหล่นลงมาปิดกั้นทางหนีทีไล่ทั้งหมด พร้อมกับร่างของชายชุดเกราะโบราณสีดำสนิทที่ก้าวทะลุผ่านกำแพงศิลาเข้ามาด้วยออร่าสังหารอันน่าสะพรึงกลัว! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยในดันเจี้ยนไปกับผมนะครับ