บอสที่หิวโหย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในห้องโถงชั้นที่ 40 ของดันเจี้ยนเขาวงกตเหล็กไหลถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและน้ำมันหมูอย่างกะทันหัน จนเจ้าหน้าที่กิลด์ผู้รอดชีวิตที่นอนหายใจรวยรินอยู่มุมห้องถึงกับต้องขยี้ตา มองภาพตรงหน้าด้วยความมึนงง เร็นยืนนิ่งอยู่หน้าเตาพลังงานเวทมนตร์ขนาดพกพา มือข้างหนึ่งถือตะหลิวเหล็กกล้าที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ส่วนมืออีกข้างกำลังสะบัดกระทะเหล็กหล่อด้วยความคล่องแคล่ว เมล็ดข้าวหอมมะลิเก่าข้ามปีที่ร่วนซุยถูกเหวี่ยงขึ้นไปหมุนเคว้งกลางอากาศ รับกับแสงสีทองของไข่ไก่ที่เคลือบเคลือบอยู่ทุกเม็ดอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางเสียงฉ่าอันเร้าใจของซีอิ๊วขาวที่หยดลงบนขอบกระทะร้อนจัดจนเกิดไอควันหอมฉุย "เจ้า... เจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่ เร็น! นั่นคือ 'ราชาอสูรโลหิต' เบลเซบับ เชียวนะ!" เอลาร่าพิงแผ่นหลังเข้ากับเสาหินแกรนิต ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด มือเรียวบางของเธอสั่นเทาขณะพยายามประคองคทาเวทมนตร์ที่พลังงานใกล้หมดลงทุกที ดวงตาสสีมรกตจ้องมองร่างมหึมาตรงหน้าสลับกับกระทะในมือของชายหนุ่มด้วยความหวาดระแวงสุดขีด เบลเซบับ บอสประจำชั้นผู้มีฉายาว่า 'จักรพรรดิผู้ไม่เคยอิ่มหนำ' บัดนี้กำลังคุกเข่าลงกับพื้นห้องโถง ร่างกายสูงใหญ่กว่าสามเมตรเต็มไปด้วยเกราะเหล็กสีดำทมิฬและบาดแผลฉกรรจ์จากการต่อสู้ แต่นัยน์ตาสีแดงฉานของมันกลับไม่ได้มองมาที่อาวุธในมือของฮันเตอร์คนใดเลย มันกำลังจ้องมองไปที่กระทะของเร็น... น้ำลายสีดำหนืดหยดติ๋งลงกระทบพื้น ส่งเสียงฟู่จนหินละลาย ครืนนน—! แรงกดดันระดับ S-Rank แผ่ขยายออกมารอบทิศทางจนอากาศบิดเบี้ยว เอลาร่านิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าตามสถิติของสมาคมฮันเตอร์ บอสตัวนี้จะเข้าสู่โหมด 'คลุ้มคลั่งไร้ขีดจำกัด' เมื่อเกจพลังชีวิตลดลงต่ำกว่าสิบเปอร์เซ็นต์ และในตอนนั้น มันจะระเบิดตัวเองพร้อมกับทำลายล้างทุกสิ่งในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรให้ราบเป็นหน้ากลอง "อาจารย์ครับ ช่วยใจเย็นๆ แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนนะครับ" เร็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ แม้แต่หยดเหงื่อบนหน้าผากก็ถูกปัดผ่านไปด้วยหลังมืออย่างไม่ใส่ใจ "เจ้าเด็กโง่ นี่ไม่ใช่เวลามาทำอาหารขายนะ! ค่าสถานะความโกรธของมันแตะระดับวิกฤตแล้ว!" เอลาร่าตวาดเสียงกร้าว พยายามฝืนยืนขึ้นแม้ขาจะสั่นพับ "ผมไม่ได้ทำขายครับ... ผมกำลังทำ 'อาหารต้อนรับลูกค้าพิเศษ' ต่างหากล่ะครับ" เร็นยิ้มมุมปาก นัยตาคู่คมกริบวิเคราะห์ข้อมูลที่ปรากฏบนหน้าต่างระบบโปร่งใสตรงหน้าอย่างรวดเร็ว [ระบบฮันเตอร์เชฟ: วิเคราะห์เป้าหมาย 'ราชาอสูรโลหิต' เบลเซบับ] - สถานะ: หิวโหยขั้นรุนแรง, ขาดสารอาหารประเภทคาร์โบไฮเดรตและไขมันมาเป็นเวลา 300 ปี, สูญเสียพลังงานจากการต่อสู้ - ความต้องการปัจจุบัน: อาหารรสชาติเข้มข้น มีกลิ่นหอมของคาร์โบไฮเดรตที่ผ่านการคั่วด้วยไฟแรง - คำแนะนำจากระบบ: หากทำการป้อน 'ข้าวผัดไข่สูตรโบราณ' ที่มีสัดส่วนไขมันพอเหมาะในจังหวะที่ถูกต้อง ความก้าวร้าวจะลดลง 100% และเปลี่ยนสถานะเป็น 'เชื่องชู' ทันที นี่คือแก่นแท้ของทักษะ [REA (Recipe Extraction & Adaptation)] ที่เร็นพัฒนาขึ้นมาตลอดการเดินทางในดันเจี้ยน ไม่ใช่แค่การใช้พลังเวทมนตร์ต่อ1สู1 หรือการถือดาบเข้าฟาดฟัน แต่มันคือการเข้าใจ 'แก่นแท้' ของมอนสเตอร์ในฐานะ 'สิ่งมีชีวิต' ที่มีความหิวโหยและความต้องการพื้นฐาน ตูมมม! เบลเซบับคำรามก้องจนแก้วหูแทบแตก ร่างยักษ์พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง ดาบยักษ์ในมือเงื้อขึ้นหมายจะผ่าร่างของเร็นให้เป็นสองซีกในดาบเดียว "เร็น!" เอลาร่ากรีดร้องสุดเสียง หลับตาปี๋ลงด้วยความสิ้นหวัง ทว่า เร็นกลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขากลับก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างแม่นยำ ยกกระทะเหล็กหล่อขึ้นสูง แล้วตักข้าวผัดไข่สีทองอร่ามพูนจานด้วยทักษะการตักที่ฝึกฝนมานับพันครั้ง ควันร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและไข่ไก่ที่คั่วจนแห้งกำลังดี กลิ่นนี้ทะลวงทะลุผ่านเกราะเหล็กและประสาทสัมผัสอันดุดันของราชาอสูรไปถึงสมองส่วนกลางในเสี้ยววินาที ฟุ่บ! ร่างมหึมาที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงหยุดชะงักลงกลางอากาศอย่างกะทันหัน แรงเฉื่อยเกือบทำให้มันล้มคว่ำ แต่จมูกขนาดใหญ่ของเบลเซบับกลับฟุดฟิดสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยเข้าแตะจมูก ดวงตาสีแดงฉานที่เคยเต็มไปด้วยจิตสังหารและความบ้าคลั่ง ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ความดุร้ายในแววตาเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยประกายระยิบระยับของความอยากอาหารอย่างชัดเจน เจ้าแห่งดันเจี้ยนชั้นที่ 40 คุกเข่าลงทั้งสองข้างอย่างนอบน้อม ก้มศีรษะลงต่ำจนชิดพื้นหินอ่อน ราวกับสุนัขแสนรู้ที่กำลังรอคอยคำสั่งจากผู้เป็นนาย เอลาร่าค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เธอนิ่งอึ้ง ปากอ้าค้างจนแทบพูดไม่ออก บอสระดับ S-Rank ที่กองกำลังฮันเตอร์ระดับแนวหน้าของอาณาจักรต้องใช้เวลาล้อมปราบเป็นเดือนๆ บัดนี้กำลังทำหน้าเคลิบเคลิ้ม น้ำลายไหลย้อยลงมาเป็นทาง ขณะจ้องมองจานข้าวผัดไข่ในมือของเด็กหนุ่ม "อื้อ... อื้อ..." เบลเซบับส่งเสียงครางต่ำในลำคอ คล้ายกำลังออดอ้อนขอส่วนแบ่ง "เด็กดีครับ... รอสักครู่ ข้าวยังร้อนอยู่ เดี๋ยวจะลวกปากเอานะครับ" เร็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับพ่อครัวกำลังคุยกับลูกค้าประจำในร้านข้างทาง ก่อนจะใช้ช้อนตักข้าวผัดไข่คำพอดีคำขึ้นมา เป่าลมเบาๆ ให้ไอความร้อนระอุจางลงเล็กน้อย เอลาร่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองของเธอประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น "นี่... นี่นายกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย? นั่นคือมอนสเตอร์นะ! ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงในฟาร์ม!" "อาหารเชื่อมโยงจิตวิญญาณได้ทุกรูปแบบครับอาจารย์ ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ เอลฟ์ หรือแม้กระทั่งราชาอสูร... ความหิวโหยของสิ่งมีชีวิตทุกตัวบนโลกนี้มีความหมายเดียวกันเสมอครับ" เร็นหันมาส่งยิ้มสุภาพให้เธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปหาบอสตรงหน้า "อ้าปากครับ... อัม" เร็นยื่นช้อนเข้าไปใกล้ปากขนาดมหึมาของเบลเซบับ เจ้าอสูรร้ายอ้าปากรับอย่างว่าง่าย ดวงตาสีแดงหลับพริ้มด้วยความเคลิบเคลิ้มทันทีที่เมล็ดข้าวผัดสัมผัสกับลิ้น ความกรุบกรอบของข้าวที่ผัดด้วยไฟแรง ความนุ่มนวลมันวาวของไข่ไก่ และรสชาติกลมกล่อมของเกลือทะเลกับซีอิ๊วขาวชั้นดี ผสมผสานกันระเบิดออกมาเป็นรสชาติสวรรค์ในปากของอสูรผู้หิวโหยมานานหลายร้อยปี แปะ... แปะ... น้ำตาเม็ดโตเท่าลูกแก้วไหลรินออกจากดวงตาของราชาอสูรโลหิต มันส่งเสียงคำรามเบาๆ ในลำคออย่างซาบซึ้งใจ ร่างกายสีดำทมิฬค่อยๆ เปล่งแสงสีทองอบอุ่นออกมา ลบเลือนบรรยากาศน่ากลัวในดันเจี้ยนจนหมดสิ้น [ติ๊ง! เงื่อนไขลับสำเร็จ: สยบ 'ราชาอสูรโลหิต' ด้วยการทำอาหารระดับตำนาน] [ท่านได้รับฉายาใหม่: 'เชฟแห่งขุมนรก'] [ค่าประสบการณ์สะสมถึงขีดจำกัด... ฮันเตอร์ 'เร็น' เลื่อนระดับสู่ Class-Master (เลเวล 50)] [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'ผู้ดูแลระบบนิรนาม' ที่แฝงตัวอยู่ในพิกัดใกล้เคียง ระบบกำลังทำการตรวจสอบตัวตนที่แท้จริง...] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังรัวติดต่อกันไม่หยุดในหัวของเร็น พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตา ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อุณหภูมิภายในห้องโถงก็ลดฮวบลงจนติดลบ ลมหนาวประหลาดพัดกรรโชกผ่านเสาหิน ทั้งที่ดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่มีกระแสลมธรรมชาติ เอลาร่าที่ยืนพิงเสาอยู่สะดุ้งสุดตัว สีหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้วกลับยิ่งไร้สีเลือดเข้าไปใหญ่ ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถือคทาเวทมนตร์สั่นเทารุนแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเธอมองไปยังเงาสืดที่ทอดยาวมาจากมุมมืดของห้องโถง "แย่แล้ว..." เอลาร่าพึมพำเสียงสั่น ร่างกายถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "ระบบตรวจพบตัวตนของฉันแล้ว... พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด..." เร็นหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้ายังคงประดับอยู่ แต่แววตาคู่นั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ เขาวางกระทะลงบนพื้นช้าๆ ก่อนจะหันไปมองร่างเงาดำที่กำลังก้าวพ้นความมืดออกมาทีละก้าว พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย (โปรดติดตามตอนต่อไปครับ) ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยในดันเจี้ยนไปกับผมนะครับ