ระบบนิเวศที่เปลี่ยนไป

กลิ่นหอมฉุยของกระเทียมเจียวในน้ำมันหมูอุ่นๆ ที่กระทบกับผิวเหล็กของกระทะเหล็กกล้าชั้นดี ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะได้กลิ่นในดันเจี้ยนระดับหก—โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจุดที่เรายืนอยู่คือโถงหินอัคนีที่ควรจะคุกกรุ่นไปด้วยไอความร้อนของลาวาและกลิ่นคาวเลือดของมอนสเตอร์สายพันธุ์นักล่า "กลิ่นนี้... ผิดธรรมชาติเกินไปแล้วนะครับคุณเอลาร่า" เร็นพึมพำเบาๆ ขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงถือตะหลิวสเตนเลสเกรดพิเศษ พลิกเมล็ดข้าวหอมมะลิเก่าปีที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างดี เมล็ดข้าวสีขาวนวลสะท้อนกับแสงเรืองรองจากผลึกมานาบนผนังถ้ำ การผัดข้าวให้เรียvเม็ดและเคลือบด้วยไข่ไก่สีทองอร่ามต้องใช้ความนิ่งของสมาธิและความเข้าใจในโครงสร้างความร้อนระดับไมโคร แต่สมาธิของเขากลับถูกรบกวนด้วยความผิดปกติของบรรยากาศรอบตัว เอลาร่าชะלוฝีเท้าที่กำลังก้าวเดิน เธอป้องมือไว้ที่ระดับหน้าอก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วผืนป่าเรืองแสงจำลองที่แทรกตัวขึ้นมาท่ามกลางซากปรักหักพังของชั้นหก "ไม่ใช่แค่กลิ่นหอมของนายหรอกเร็น... ลองมองไปที่พื้นดินตรงนั้นสิ" เสียงของอาจารย์สาวลึกลับราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุด เร็นกวาดสายตาตาม พลันคิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันแน่น ตามทฤษฎี World-building ของดันเจี้ยนกิลด์ระบุไว้ชัดเจนว่า ชั้นที่หกเป็นเขตแดนของ 'พุลดร้า (Puldra)' อสูรกายเขี้ยวเหล็กที่มีนิสัยดุร้ายและกินเนื้อเป็นอาหาร แต่วินาทีนี้ สิ่งที่พวกเขากำลังพบเห็นผ่านแสงสลัวของผลึกมานา กลับไม่ใช่ฝูงอสูรกายกระหายเลือด หากแต่เป็นฝูง 'แรบบิท-ฮอร์น' สัตว์อสูรหน้าตาคล้ายกระต่ายป่าตัวโตเท่าลูกวัว ที่กำลังก้มหน้าก้มเล็มยอดอ่อนของมอสเรืองแสงและรากไม้อาคมอย่างเพลิดเพลิน ไม่มีร่องรอยของการล่า ไม่มีเสียงคำรามขู่กรรโชก ระบบนิเวศของดันเจี้ยนแห่งนี้กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างถอนรากถอนโคน "พวกมันเปลี่ยนพฤติกรรมการกินจากเนื้อมาเป็นพืช... ระบบนิเวศระดับฐานรากกำลังถูกเขียนทับด้วยตัวแปรบางอย่าง" เร็นวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ สมองส่วนหน้าประมวลผลข้อมูลนับร้อยชุดผ่านหน้าต่างระบบที่เด้งเตือนขึ้นมาถี่ๆ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังมานาในชั้นที่ 6] [สถานะระบบนิเวศ: ห่วงโซ่อาหารกำลังพลิกผัน 180 องศา] [คำเตือน: การปรับตัวของมอนสเตอร์สายพันธุ์กินพืช อาจนำไปสู่การกลายพันธุ์ของวัตถุดิบระดับสูง] "นายคิดว่ามันเกิดจากอะไร?" เอลาร่าหันมาสบตา เขาเห็นประกายความสนใจบางอย่างสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความอยากรู้อยากเห็นของอดีตผู้ควบคุมระบบที่สูญเสียอำนาจ "ความสมดุลของมานาถูกรบกวนครับ" เร็นตอบอย่างมั่นใจ พร้อมกับตักข้าวผัดไข่ร้อนๆ ลงใส่กระทงใบตองที่เตรียมไว้ กลิ่นหอมของคาร์โบไฮเดรตและไข่เจียวเคลือบเนยพุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศทันที "และถ้าผมเดาไม่ผิด... ต้นตอของเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ไกลจากกลิ่นหอมของข้าวผัดจานนี้เลยสักนิดเดียว" ทันใดนั้นเอง แผ่นดินใต้เท้าก็เกิดอาการสั่นสะเทือนเบาๆ ฝูงแรบบิท-ฮอร์นที่กำลังเคี้ยวหญ้าอย่างเอร็ดอร่อยต่างพากันหยุดชะงักพวกมันหูตั้งชัน สูดดมกลิ่นอากาศ แล้วหันขวับมาทางเร็นและเอลาร่าเป็นตาเดียว ดวงตาสีแดงฉานของพวกมันไม่ได้ฉายแววความดุร้ายกระหายเลือดแบบที่ฮันเตอร์คุ้นเคย แต่เป็นแววตาของนักชิมผู้หิวโหยที่เจออาหารจานเด็ด "ดูเหมือนว่า... ข้าวผัดไข่สูตรพิเศษของผม จะกลายเป็นอาหารโปรดของมอนสเตอร์กินพืชไปซะแล้วสิครับ" เร็นยิ้มมุมปาก มือซ้ายกระชับด้ามกระทะเหล็กมั่น ในขณะที่มือขวาชักมีดแล่เนื้อขึ้นมาเตรียมพร้อมรับมือ เอลาร่ายกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ขยับกายมาอยู่ด้านหลังในมุมอับสายตาพร้อมสนับสนุน "ระวังตัวด้วยล่ะเร็น เจ้าพวกนี้อาจจะไม่ใช่แค่มอนสเตอร์กินพืชธรรมดา... เพราะดูจากมานาที่แผ่ออกมา มันกำลังวิวัฒนาการ" สิ้นเสียงของเธอ เสียงคำรามทุ้มต่ำราวกับเสียงก้องจากใต้พิภพก็ดังขึ้น พร้อมๆ กับร่างของเจ้าถิ่นตัวจริงที่ก้าวออกมาจากเงาของพืชเรืองแสง มันไม่ใช่แรบบิท-ฮอร์นธรรมดา แต่เป็น 'ราชาแรบบิท-ฮอร์น' ขนาดมหึมา ที่มีเขาสีทองอร่ามกลางหน้าผาก และในปากของมันกำลังเคี้ยวยอดหญ้ามานาสีฟ้าสด ทว่า... สายตาของมันไม่ได้มองที่ตัวฮันเตอร์ทั้งสอง แต่มันจ้องมองตรงมาที่ 'กระทงใบตอง' ในมือของเร็นอย่างไม่กะพริบตา เร็นหรี่ตามองวัตถุดิบชิ้นยักษ์ที่เดินมาเสิร์ฟถึงที่ รอยยิ้มของเชฟหนุ่มปรากฏขึ้นภายใต้แสงสลัว [ตรวจพบวัตถุดิบระดับตำนาน: 'เนื้อสันในราชาแรบบิท-ฮอร์น (Gourmet Tier S)' ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ: การสยบด้วยอาหาร] เสียงแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับเงาขนาดใหญ่ที่ทาบทับลงมา และก่อนที่เร็นจะทันได้ขยับตัวทำตามแผนการขั้นต่อไป ความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ซ่านปกคลุมทั่วทั้งชั้นที่หกในเสี้ยววินาที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเปิดเตามาพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ