มอนสเตอร์หมาป่ากับเมนูจานโปรด

กลิ่นเหม็นไหม้ของสายเคเบิลเวทมนตร์และเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลังไม่ได้ทำให้ ‘เร็น’ เสียอาการแม้แต่น้อย เขาดีดตัวหลบคมเขี้ยวสีนิลของอัลฟ่าก็อบลินคลั่งที่พุ่งทะลุผนังหินเข้ามาด้วยความเร็วเหนือระดับฮันเตอร์แรงค์ F ทั่วไป “อาจารย์เอลาร่า! ถ้าจะยืนดูเฉยๆ ช่วยเช็คหน่อยครับว่าไอ้ตัวนี้แพ้ทางเครื่องเทศชนิดไหนเป็นพิเศษ!” เร็นตวาดขึ้นพร้อมกับคว้ากระทะเหล็กกล้าคาร์บอนที่เขาพกติดตัวมาแทนอาวุธขึ้นตั้งรับ แรงปะทะจากพละกำลังมหาศาลของบอสลับทำให้แขนของเขาชาดิก แต่นัยน์ตาของเขากลับฉายแววคำนวณอย่างเยือกเย็น—เขามองไม่เห็นศัตรู แต่เขากำลังมองเห็น ‘วัตถุดิบชั้นเลิศ’ ที่กำลังอาละวาด เอลาร่าที่ยืนหลบอยู่หลังเสาหินเก่าแก่กอดอกพลางหรี่ตาประเมิน เธอไม่ใช่แค่ผู้เฝ้ามอง แต่ในใจกำลังประหลาดใจกับจังหวะการหายใจของชายหนุ่มผู้นี้ “ประสาทสัมผัสการรับรสของมันไวต่อกลิ่นฉุนและไขมันอิ่มตัวสูง! ถ้าเจ้าอยากจะสยบมัน อย่าใช้ดาบ... จงใช้ ‘ความหิว’ ของมันเป็นอาวุธซะ!” *ติ๊ง!* [ระบบ: แจ้งเตือน! บอสลับ 'อัลฟ่าก็อบลินคลั่ง' อยู่ในสถานะ 'คลุ้มคลั่งจากความหิวโหย' (ผลกระทบจากไอเทมติดตัวในดันเจี้ยน)] [เงื่อนไขภารกิจลับ: ปรุงอาหารจานพิเศษภายใน 3 นาที เพื่อหยุดยั้งความบ้าคลั่ง] [รางวัล: ปลดล็อกสกิล 'นักปรุงอาหารจอมทัพ' และแต้มทักษะ 500 แต้ม] เร็นไม่รอช้า เขาควักกระเป๋ามิติออกมา วางเตาแก๊สพกพาลงบนพื้นหินที่เปื้อนเลือดอย่างมั่นคง เขาใช้ความเร็วระดับสูงที่ฝึกฝนจากการเป็นฮันเตอร์สายสนับสนุน ตอกไข่ไก่เกรดพรีเมียมลงในกระทะที่เริ่มร้อนจัด เสียง ‘ฉ่า’ ดังสนั่นกลบเสียงคำรามของบอสไปชั่วขณะ อัลฟ่าก็อบลินชะงักฝีเท้า กลิ่นไข่ที่หอมฟุ้งลอยอบอวลไปทั่วโถงมืดมิด มันเป็นกลิ่นที่ตัดกับกลิ่นอายความตายในดันเจี้ยนอย่างสิ้นเชิง “ข้าวมันเน่าเสียในกระเป๋ามันไปซะ... แต่ไข่ไก่กับน้ำมันหมูที่ข้าหมักไว้นี่สิ ของจริง!” เร็นพึมพำขณะสะบัดกระทะ ข้าวสวยเม็ดเรียงตัวสวยถูกเทลงไป ผสมผสานกับต้นหอมซอยที่เขาพกมาด้วย ความร้อนระดับสูงทำให้เกิดปฏิกิริยา Maillard ที่ปลดปล่อยกลิ่นหอมเย้ายวนจนแม้แต่เอลาร่ายังต้องกลืนน้ำลาย เจ้าอัลฟ่าก็อบลินที่กำลังจะกระโจนเข้าใส่ หยุดชะงักกึก ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้าง จมูกสีเขียวของมันขยับฟุดฟิดอย่างไม่อาจควบคุม “เฮ้! เจ้าหมาป่า... เอ้ย ก็อบลิน! อยากลองชิม 'ข้าวผัดไข่แห่งความสงบ' ดูไหม?” เร็นกวาดข้าวผัดไข่สีเหลืองทองเงางามลงในจานไม้ ก่อนจะเลื่อนมันไปวางกลางโถงทางเดินด้วยท่าทางนอบน้อมดั่งพ่อค้าชั้นครู เจ้าบอสลับมองอาหารสลับกับเร็น มันส่งเสียงขู่ในลำคอ แต่ความหิวโหยที่ถูกกระตุ้นด้วยระบบดันเจี้ยนทำให้สัญชาตญาณสัตว์ป่าพ่ายแพ้ต่อความหอมหวน มันก้าวเข้ามาใกล้จานข้าวผัดช้าๆ ก่อนจะก้มลงตักกินด้วยมือที่หยาบกร้าน *ติ๊ง!* [ระบบ: บอสลับ 'อัลฟ่าก็อบลินคลั่ง' ได้รับผลกระทบจาก 'ความอิ่มเอมใจ'! สถานะคลุ้มคลั่งลดลง 80%!] “ยอดเยี่ยมครับ...” เร็นคลี่ยิ้มบางพลางเก็บมีดทำครัวที่แอบเตรียมไว้ด้านหลัง “ของอร่อยชนะทุกสรรพสิ่ง แม้แต่ในดันเจี้ยนที่โหดร้ายที่สุด” เอลาร่าเดินออกมาจากเงามืด สายตาของเธอจ้องมองเร็นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป “เจ้าทำได้ดีเกินคาดเร็น... แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่งนะ สิ่งที่ข้าเคยบอก เจ้าคิดว่ามันกินอิ่มแล้วมันจะจากไปเฉยๆ งั้นหรือ?” ทันใดนั้น เสียงคำรามลึกต่ำดังมาจากเงามืดด้านหลังกำแพงที่ทะลุไปอีกชั้น ไม่ใช่แค่ก็อบลินตัวเดียว แต่เป็นเสียงของฝูงหมาป่าเขี้ยวเงินที่ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นข้าวผัดไข่พุ่งทะยานออกมาจากทุกทิศทาง แสงไฟสลัวจากเตาแก๊สวูบไหว เร็นมองดูจอสถานะระบบที่เพิ่งเด้งขึ้นมาใหม่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด [แจ้งเตือนภัยระดับอันตราย: ฝูงหมาป่าคลั่งระดับหัวหน้าชั้นที่ 2 บุกทะลวงกำแพง!] [ภารกิจเปลี่ยนสถานะ: ปกป้องร้านอาหารชั่วคราวของคุณจากฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังหิวโหย!] เร็นกำกระทะในมือแน่นก่อนจะหันไปหาเอลาร่าที่กำลังหยิบดาบสั้นขึ้นมา “อาจารย์ครับ... ดูเหมือนว่ามื้อนี้จะเสิร์ฟไม่พอสำหรับทุกคนนะครับ!” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยครั้งนี้ของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนนะครับ!