ยินดีต้อนรับสู่ร้านอาหารมรณะ

"ก้อนเนื้อเกรดอีพรีเมียม ไขมันแทรกตัวสม่ำเสมอแบบนี้ ถ้าเอาไปย่างไฟอ่อนด้วยน้ำมันหางของหมาป่าพงไพร รสสัมผัสคงจะละลายในปากจนลืมความเหนื่อยยากของการไต่ดันเจี้ยนชั้นที่สามไปเลยสินะครับ" เสียงพึมพำลอดออกมาจากริมฝีปากของเร็น ขณะที่สายตาคู่คมกริบใต้กรอบแว่นโลหะกำลังจดจ้องซากของ 'ก็อบลินนักรบ' ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหินชื้นแฉะ เลือดสีดำคล้ำยังคงไหลซึมออกจากบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอก แต่สำหรับชายหนุ่มผู้มีนามว่าเร็นแล้ว สิ่งนี้ไม่ใช่ศพที่น่าขยะแขยง แต่มันคือ 'วัตถุดิบชั้นเลิศ' ที่เพิ่งเดินมาส่งถึงที่ ในโลกที่ดันเจี้ยนปรากฏขึ้นทั่วทุกมุมโลกเมื่อสิบปีก่อน มนุษยชาติถูกบังคับให้อยู่ภายใต้กฎแห่งความตาย ฮันเตอร์คือนักรบผู้แบกชะตากรรมของโลกใบนี้ แต่ไม่ใช่สำหรับเร็น ฮันเตอร์สายสนับสนุนผู้ได้รับฉายาจากสมาคมว่าเป็น 'เศษสวะไร้ค่า' เนื่องจากสกิลติดตัวของเขาคือ [เชฟกระทะเหล็ก] สกิลสายผลิตที่ไม่มีพลังโจมตีทางกายภาพแม้แต่น้อยนิด ในขณะที่คนอื่นพากันถือดาบเวทมนตร์และโล่อาดามันเที่ยมเข้าห้ำหั่นกับอสูรกาย เร็นกลับต้องพกตะหลิวและกระทะเหล็กเข้ามาในเขตแดนอันตราย แต่ใครจะรู้เล่าว่า... อาหารในมือของฮันเตอร์ผู้มองโลกในแง่บวกคนนี้ กำลังจะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ของดันเจี้ยนไปตลอดกาล "นายท่าน... สภาพแวดล้อมตรงนี้ค่อนข้างอับชื้น เกรงว่าถ้าจะตั้งเตาไฟเพื่อประกอบอาหาร อาจจะต้องคำนึงถึงกลิ่นควันที่จะดึงดูดมอนสเตอร์ระดับสูงกว่าเข้ามาสมทบด้วยนะครับ" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นและรอบคอบดังขึ้นจากด้านหลัง เอลาร่า อาจารย์สาวลึกลับผู้สวมชุดคลุมนักเวทสีเทาเข้ม ปริมณฑลรอบตัวเธอดูคล้ายมีละอองมานาจางๆ ลอยวนเวียนอยู่ตลอดเวลา เธอคือนักเวทอิสระที่เร็นบังเอิญช่วยชีวิตไว้จากดงออร์คเมื่อสัปดาห์ก่อน และตอนนี้เธอกลายเป็นผู้ช่วยกึ่งจำเป็น กึ่งจำใจ ที่คอยวิเคราะห์ความคุ้มค่าและตรวจสอบโครงสร้างพลังงานของดันเจี้ยนให้เขา เร็นหันไปยิ้มบางๆ ให้หญิงสาว ดวงตาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์แต่ก็มีความอบอุ่นซ่อนอยู่ "ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับคุณเอลาร่า กลิ่นหอมของอาหารที่ผมกำลังจะทำ ไม่ได้มีไว้เพื่อล่อให้พวกมันมาตายอย่างสูญเปล่าหรอก แต่มันคือ 'ประกาศิต' ต่างหาก..." เร็นกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างของดันเจี้ยนชั้นเริ่มต้น ชั้นนี้ขึ้นชื่อเรื่องความโล่งและอุดมไปด้วยสไล姆์กับก็อบลินกระจอก ซึ่งเป็นจุดที่เหล่าฮันเตอร์ฝึกหัดมักจะมาเก็บเลเวลกัน แต่สำหรับเร็น ที่นี่คือ 'ทำเลทอง' ในการเปิดร้านอาหารแห่งแรกในชีวิต ด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว กล่องเหล็กอเนกประสงค์ระบบไฮเทคที่ถูกดัดแปลงด้วยเวทมนตร์และชิ้นส่วนมอนสเตอร์ก็กางออก กลายสภาพเป็นเคาน์เตอร์ครัวสเตนเลสสตีลเงางามพร้อมเตาแก๊สแรงดันสูงที่ใช้พลังงานจากคริสตัลมานา นี่คือ [รถเข็นพ่อค้าดันเจี้ยนสารพัดประโยชน์] ผลงานชิ้นเอกที่เขาใช้เวลาสะสมเศษวัสดุอยู่เกือบครึ่งปี [ระบบตรวจพบพื้นที่ปลอดภัยชั่วคราว: ห้องโถงชั้น 1] [เงื่อนไขการเปิดร้าน: สำเร็จ (เตรียมวัตถุดิบครบถ้วน)] [ภารกิจพิเศษประจำวัน: เสิร์ฟอาหารให้แก่สิ่งมีชีวิตในดันเจี้ยน ครบ 3 มื้อ (0/3)] [รางวัล: ปลดล็อกสูตรลับ 'ข้าวผัดไข่มังกรอัคคี' และแต้มทักษะ +50] เสียงแจ้งเตือนจากระบบลอยเด่นขึ้นมาในอากาศเป็นตัว 3D สีฟ้าใส เร็นเหลือบมองมันแวบหนึ่งก่อนจะแค่นเสียงในลำคออย่างอารมณ์ดี "เอาล่ะครับคุณเอลาร่า ช่วยกางเขตอาคมกันเสียงและกันกลิ่นในรัศมีสิบเมตรให้หน่อย ส่วนผม... ได้เวลาเปิดครัวแล้วครับ" เอลาร่าถอนหายใจเบาๆ เปลือกตาบางหรี่ลงเล็กน้อยขณะที่เธอยกไม้เท้าขึ้นแตะพื้นเบื้องหน้า คลื่นพลังงานสีครามแผ่ขยายออกไปราวกับม่านน้ำ ขอบเขตของร้านอาหารชั่วคราวถูกตัดขาดจากความโหดร้ายของดันเจี้ยนภายนอกโดยสิ้นเชิง กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความลึกลับ ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดของอุโมงค์ห่างออกไปไม่ถึงร้อยเมตร ดวงตาสสีแดงฉานคู่หนึ่งกำลังจ้องมองความเคลื่อนไหวภายในเขตอาคมนั้นอย่างกระหายเลือด เสียงคำรามต่ำในลำคอของ 'อัลف่าก็อบลิน' (Alpha Goblin) มอนสเตอร์ระดับบอสประจำชั้นที่หลบซ่อนตัวมานานกำลังดังขึ้น มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายชีวิตที่แปลกปลอม และที่สำคัญ... มันได้กลิ่นของ 'เนื้อ' ที่กำลังจะถูกปรุง เร็นไม่สนใจสายตานั้นแม้แต่น้อย เขากำลังตอกไข่ของ 'ค็อกทาทู' (สัตว์อสูรคล้ายไก่ที่มีเปลือกแข็งดั่งเหล็ก) ลงในชามกระเบื้อง ไข่แดงสีส้มสดใสสะท้อนกับแสงไฟจากคริสตัล มือขวาของเขาจับด้ามกระทะเหล็กเผาไฟจนขึ้นสีแดงฉาน น้ำมันจากไขมันหมาป่าถูกเทลงไปส่งเสียงฉ่าดังสนั่น "ความลับของข้าวผัดไข่ในดันเจี้ยน... ไม่ใช่แค่เรื่องของวัตถุดิบหรอกครับ แต่มันคือการควบคุมจังหวะของไฟและจิตวิญญาณของเชฟต่างหาก" เร็นเอ่ยขึ้นลอยๆ ขณะที่โยนข้าวสวยที่หุงด้วยน้ำแร่อุดมด้วยมานาลงไปในกระทะ เม็ดข้าวสีขาวเรียงตัวสวยงามกระทบกับความร้อนจนส่งเสียงดังระเบิดเบาๆ กลิ่นหอมของคาร์โบไฮเดรตที่ถูกคั่วจนแห้งกรอบเริ่มฟุ้งกระจายทะลุกรอบอาคมออกไปทีละน้อย เอลาร่าขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอหันขวับไปมองยังทิศทางของอุโมงค์มืดเบื้องนอก สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเรียบเฉยเป็นความตึงเครียดทันที "เร็น... มีบางอย่างกำลังมา มันไม่ใช่ก็อบลินธรรมดา แรงกดดันแบบนี้... มันคือบอสประจำชั้นที่ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นอาหารของคุณ!" เร็นยังคงรัวตะหลิวในมืออย่างคล่องแคล่ว รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้จางหายไปเลยแม้แต่น้อย เขากลับหยิบพริกไทยดำดันเจี้ยนขึ้นมาโรยลงไปในกระทะด้วยความแม่นยำรา과จับวาง "ก็ดีเลยนี่ครับ..." เร็นกล่าวเบาๆ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเป็นประกายวาวโรจน์ "ลูกค้า VIP กำลังจะมาถึงพอดี... หวังว่ามันจะกินเผ็ดได้นะกครับ" สิ้นคำพูดของเร็น พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เงาดำมหึมาพุ่งทะยานผ่านม่านอาคมเข้ามาด้วยความเร็วสูง กรงเล็บอันแหลมคมพุ่งตรงเข้าใส่แผ่นหลังของเร็นโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า! [คำเตือน: บอสลับแห่งชั้นที่ 1 'อัลฟ่าก็อบลินคลั่ง' ปรากฏตัว!] [ระบบตรวจพบการโจมตีระดับวิกฤต!] ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!