ความลับของกิลด์ทมิฬ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นเน่าเฟะของน้ำยาดองศพตีทะลุหน้ากากกรองอากาศเข้ามาจนเร็นต้องขมวดคิ้วแน่น ปลายลิ้นของเขายังคงหลงเหลือรสสัมผัสหอมมันกลมกล่อมของข้าวผัดไข่ดาวน้ำปลาพริกเมื่อมื้อเที่ยง ทว่าบรรยากาศเบื้องหน้าในชั้นใต้ดินระดับห้าของดันเจี้ยนเขตตะวันตกกลับชวนให้อาหารมื้อนั้นแทบอยากจะย้อนกลับขึ้นมาทางเก่า "ระวังพื้นด้วยครับ เร็น รอยคราบตรงนั้นไม่ใช่คราบเลือดมอนสเตอร์ธรรมดา แต่มันคือสารเคมีละลายเนื้อเยื่อเกรดทหาร" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความระแวดระวังดังมาจากเอลาร่า อาจารย์สาวลึกลับผู้สวมผ้าคลุมสีเทาเข้มปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ดวงตาคู่คมของเธอกวาดมองไปรอบห้องโถงหินกว้างที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นห้องทดลองใต้ดิน แสงไฟจากคริสตัลมานาสีม่วงหม่นสาดส่องกระทบเข้ากับกรงเหล็กกล้ามาจิคอลขนาดใหญ่หลายสิบกรง ด้านในไร้ซึ่งเงาของมอนสเตอร์ป่าทั่วไป ทว่ากลับเต็มไปด้วยร่างของฮันเตอร์อิสระที่สูญหายไปจากกิลด์ใหญ่เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน เร็นกวาดสายตามองโครงสร้างของห้องทดลองอย่างละเอียดรอบคอบด้วยดวงตาแห่งระบบฮันเตอร์เชฟ โครงข่ายพลังงานเวทมนตร์ที่เชื่อมต่อกับแท่นประลองตรงกลางถูกร้อยเรียงด้วยอักขระโบราณจากกิลด์ทมิฬ องค์กรใต้ดินที่ขึ้นชื่อเรื่องการซื้อขายชิ้นส่วนมนุษย์และแก่นมานาเถื่อน "พวกมันไม่ได้แค่ล่ามอนสเตอร์เพื่อเอาวัตถุดิบมาทำอาหารขายเหมือนพวกเราหรอกครับอาจารย์..." เร็นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มือขวาขยับกระชับตะหลิวเหล็กกล้าไรสนิมที่เคลือบด้วยพลังงานมานาสีทองจางๆ สายตาคมกริบมองวิเคราะห์ผ่านหน้าต่างสถานะของระบบที่เด้งเตือนรัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบวัตถุดิบต้องห้าม "สารเร่งปฏิกิริยามานาชีวภาพ" (Biomana Catalyst) ระดับ 4] [คำเตือน: สารนี้มีส่วนผสมของเศษเสี้ยววิญญาณฮันเตอร์และต่อมมานาของมอนสเตอร์ระดับบอส ถูกใช้เพื่อการ "ฝังรากและดัดแปลงพันธุกรรม" ฝืนกฎของสมาคมฮันเตอร์โดยสิ้นเชิง] "ดูนั่นสิครับ..." เร็นพยักเพยิดไปทางแท่นทดลองเบื้องหน้า ซึ่งมีร่างของฮันเตอร์หนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนหมดสติอยู่ สายระโยงระยางสีดำสนิทเชื่อมต่อจากท่อแก้วเข้าสู่หัวใจโดยตรง เอลาร่าสาวเท้าเข้าไปใกล้ด้วยฝีเท้าที่เบากวาดลมหายใจ นิ้วเรียวยาวแตะลงบนแผงควบคุมมานาเวทมนตร์ที่กำลังทำงานอยู่ ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความครุ่นคิด "นี่ไม่ใช่การทดลองเพื่อสร้างอาวุธธรรมดา เร็น... พวกมันกำลังพยายามสกัด 'แก่นแท้แห่งความหิวโหย' จากมอนสเตอร์ระดับสูง มาหลอมรวมเข้ากับระบบย่อยอาหารของมนุษย์ เพื่อสร้างฮันเตอร์กลายพันธุ์ที่สามารถกินแก่นมานาสดๆ ได้โดยไม่ต้องผ่านการปรุงหรือผ่านระบบการประมวลผลของกิลด์" น้ำเสียงของเอลาร่าราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เร็นเข้าใจความหมายนั้นทันที หากกิลด์ทมิฬทำสำเร็จ ความสมดุลของระบบนิเวศในดันเจี้ยนทั้งหมดจะพังทลาย และอาชีพฮันเตอร์เชฟที่เขาพยายามสร้างขึ้นเพื่อยกระดับการกินอย่างมีอารยะจะกลายเป็นสิ่งไร้ค่าทันที ทว่า... ก่อนที่ทั้งสองจะได้สำรวจหลักฐานชิ้นสำคัญบนโต๊ะทำงาน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์ทางเข้าด้านหลัง *ตึง! ตึง! ตึง!* แสงไฟจากคริสตัลมานาในห้องทดลองกะพริบไหวรุนแรง เงาร่างของชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีดำสนิทสวมหน้ากากเหล็กรูปหัวกะโหลกปรากฏขึ้นปิดตายทางออกทุกด้าน ผู้นำกลุ่มก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยภายใต้หน้ากาก เสียงหัวเราะแหบพร่าดังลอดออกมา "แหมๆ นึกว่าหนูสกปรกที่ไหน ที่แท้ก็ไอ้พ่อค้าเร่กระจอกกับยายแม่มดตกอับที่ชอบเดินป้วนเปี้ยนแถวชั้นสี่นี่เอง... ช่างกล้าเสียจริงนะที่รนหาที่ตายมาถึงห้องครัวลับของพวกเรา" เร็นถอนหายใจเบาๆ ออกมาเฮือกหนึ่ง เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือข้างหนึ่งยังคงหมุนตะหลิวในมือเล่นราวกับมันเป็นด้ามจับกระทะคู่ใจ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างใจเย็น "ห้องครัวงั้นเหรอครับ? พูดจาให้เกียรติอาชีพเชฟหน่อยสิครับคุณกะโหลก หน้าตาอัปลักษณ์แบบนี้แถมยังส่งกลิ่นเหม็นหืนยิ่งกว่าน้ำมันพืชใช้ซ้ำเจ็ดรอบ... แบบนี้ต่อให้เอาไปทำวัตถุดิบผัดพริกเกลือ ผมยังกลัวว่าลูกค้าจะท้องเสียจนเดินออกจากดันเจี้ยนไม่ไหวเลยนะครับ" สิ้นคำพูดของเร็น บรรยากาศในห้องทดลองก็ตึงเครียดถึงขีดสุด ฮันเตอร์กิลด์ทมิฬต่างชักอาวุธเวทมนตร์ออกมารabส่องประกายแสงสีแดงฉานพร้อมเข้าจู่โจม แต่ในวินาทีที่คมดาบเล่มแรกกำลังจะพุ่งเข้าประชิดตัว เร็นกลับสะบัดข้อมือเบาๆ เรียกหน้าจอระบบฮันเตอร์เชฟขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นขัดจังหวะทุกความเคลื่อนไหว [แจ้งเตือนระบบภารกิจด่วนระดับ SSS: กวาดล้างห้องทดลองเถื่อนและยึดวัตถุดิบหลัก] [เงื่อนไขพิเศษ: ใช้กระทะเหล็กกล้าและทักษะ "ไฟรุนแรงเฉพาะกิจ" จัดการผู้บุกรุกภายใน 3 นาที เพื่อรับสูตรลับ "ข้าวผัดกระเทียมดำมังกรทมิฬ"] [สถานะปัจจุบัน: กำลังโหลดข้อมูลเป้าหมาย... ติ๊ง!] ในขณะที่เร็นกำลังจะก้าวเท้าออกไปรับมือกับกองกำลังนับสิบด้วยรอยยิ้ม ทันใดนั้นเอง พื้นหินใจกลางห้องทดลองก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นตลบ รอยร้าวสีม่วงเข้มแตกขยายออกเป็นวงกว้าง พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณดังขึ้นจากรอยแยกระหว่างมิติ ไม่ใช่เสียงของมนุษย์... และไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ทั่วไปที่พวกเขาเคยพบเจอ ร่างเงาสูงใหญ่กว่าสามเมตรปรากฏขึ้นพร้อมกับดวงตาสสีแดงฉานที่ลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของใต้ดิน และกลิ่นอายมานาอันทรงพลังระดับที่ทำให้เอลาร่าถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและเปิดเตาร้อนๆ ไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ