ความจริงเริ่มกระจ่าง

รอยหมึกสีดำเข้มบนกระดาษหนังแกะแผ่นนั้นไม่ได้บอกเล่าแค่เส้นทางการเคลื่อนย้ายของคลังแสงเวทมนตร์ระดับสาม แต่กำลังฟ้องร้องความเน่าเฟะที่กัดกินรากฐานของสถาบันการศึกษาแห่งนี้มาเนิ่นนาน คายน์ เอลไรท์ ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องเก็บเอกสารลับของหอคอยทิศเหนือ แสงจากคบเพลิงเวทมนตร์สีฟ้าอ่อนวับแวมสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมที่ฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง นิ้วเรียวยาวของเขาไล่ตามรอยประทับตราเวทมนตร์รูป "กางเขนหนามระคนเปลวเพลิง" ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์เฉพาะตัวที่ใช้หมุนเวียนยุทธปัจจัยของกองอัศวินหลวง ไม่ใช่ของนักเรียนทั่วไปอย่างแน่นอน หลักฐานชิ้นนี้เพิ่งถูกกู้คืนมาจากซากกองขี้เถ้าที่เตาเผาขยะหลังหอพักปีสามเมื่อไม่กี่นาตรีก่อน ด้วยระบบวิเคราะห์มานาเฉพาะตัวของเขา ทำให้สามารถแกะรอยเศษเสี้ยวพลังงานเวทที่หลงเหลืออยู่จนพบว่า เอกสารบัญชีการเบิกจ่ายศาสตราวุธเวทเหล่านี้ถูกจงใจทำลายเพื่อปกปิดร่องรอยการรั่วไหล "นายกำลังคิดอะไรอยู่, คายน์?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง อาจารย์เซเลสเทียก้าวเท้าออกมาจากเงาลางเลือนของชั้นหนังสือโบราณ เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟวับวาว ดวงตาสีอเทมิสคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าของเด็กหนุ่มด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นเป็นนิจ "ผมกำลังคิดว่า... หนอนตัวนี้ฉลาดเกินกว่าจะเป็นแค่เด็กนักเรียนเกเรธรรมดานะครับ, อาจารย์" คายน์เงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับวางม้วนกระดาษลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง "การจะลักลอบขนศิลามานาเกรดสูงออกไปจากคลังแสงหลวงได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยการใช้เวทเคลื่อนย้าย ต้องอาศัยทั้งรหัสผ่านระดับผู้อำนวยการ และอำนาจในการเบิกจ่ายที่ได้รับมอบหมายจากสภาอาจารย์โดยตรง" เซเลสเทียเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรราตรีที่นางมักใช้ชงดื่มโชยมาแตะจมูก นางก้มลงมองตราประทับบนกระดาษแผ่นนั้น สีหน้าของอาจารย์สาวเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นในทันที ร่องรอยความริษยาหรือการกลั่นแกล้งกันในโรงเรียนที่เคยคาดคิดไว้ ถูกปัดตกไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อเห็นหลักฐานประจักษ์ชัดเจนเช่นนี้ "ตราประทับนี่... เป็นของหน่วยสนับสนุนยุทธภัณฑ์เขตแดนใต้" เซเลสเทียกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เฉียบขาด "ถ้าสิ่งที่นายวิเคราะห์ถูกต้อง คายน์... หมายความว่ามีอาจารย์ระดับสูงในสภาบริหารกำลังชักใยอยู่เบื้องหลังการส่งมอบอาวุธให้แก่กองกำลังนอกรีตที่ชายแดน" บรรยากาศภายในห้องเก็บเอกสารพลنينเงียบงัดลงทันที มีเพียงเสียงสะท้อนของหยดน้ำที่ซึมผ่านผนังหินด้านนอกและความร้อนระอุจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่คอยย้ำเตือนถึงความจริงอันโหดร้าย คายน์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขายังคงยึดมั่นในเกียรติยศและวิถีแห่งอัศวิน แม้ว่าโลกใบนี้จะเต็มไปด้วยภาพมายาและการหักหลัง แต่กระแสมานาที่เขาอ่านได้จากร่องรอยการใช้เวทมนตร์เมื่อครู่ ไม่ได้โกหกใคร มันคือร่องรอยของ "เวทมนตร์สายเลือดโบราณ" ที่มีเพียงตระกูลขุนนางเก่าแก่ไม่กี่ตระกูลในราชสำนักเท่านั้นที่ยังคงสืบทอด "เราต้องรีบดำเนินการก่อนที่เบาะแสนี้จะถูกทำลายจนหมดสิ้นนะครับ" คายน์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเปี่ยมด้วยไหวพริบ "ถึงแม้ว่าเราจะไม่มีกำลังพลพอที่จะเผชิญหน้ากับผู้อยู่เบื้องหลังโดยตรงในตอนนี้ แต่ผมมีแผนที่จะใช้ช่องโหว่จากการเบี่ยงเบนมานาเพื่อล่อให้พวกมันเปิดเผยตัวออกมาในคืนงานเลี้ยงต้อนรับที่จะถึงนี้" เซเลสเทียเงยหน้าขึ้นมองลูกศิษย์หนุ่ม แววตาของอาจารย์สาวฉายประกายความภาคภูมิใจลึกๆ เด็กหนุ่มผู้เคยถูกมองว่าไร้ค่าเพราะร่ายเวทไม่ได้ในสายตาคนอื่น บัดนี้กลับเติบโตกลายเป็นมันสมองและเสาหลักที่พึ่งพาได้ในยามวิกฤตเช่นนี้ "นายแน่ใจนะ, คายน์? การทำเช่นนั้นเท่ากับนายเอาตัวเข้าไปขวางคมดาบของพวกขุนนางใหญ่โดยตรง" นางเอ่ยถามเพื่อทดสอบความเด็ดเดี่ยว "เกียรติยศของอัศวินไม่ได้วัดกันที่ปริมาณมานาในร่างกาย... แต่วัดกันที่การปกป้องผู้คนที่ไร้ทางสู้ต่างหากครับ" คายน์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมความมั่นใจ แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย ทว่า ในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะสรุปขั้นตอนสุดท้ายของแผนการ จู่ๆ แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์รอบห้องก็กระพริบไหวรุนแรงจนเกือบดับสนิท เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นบนขมับของคายน์ทันทีเมื่อระบบแจ้งเตือนภายในจิตสำนึกของเขาเริ่มส่งเสียงเตือนถี่รัวด้วยระดับความอันตรายสีแดงฉาน *ติ๊ง! ติ๊ง! [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นมานาแปลกปลอมระดับ SSS กำลังคุกกี้เข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้าม... จุดกำเนิด: ด้านหลังประตูเหล็กกล้าของห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน... เป้าหมายการโจมตี: ตัวตนของท่าน]* คายน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งทะลุผ่านพื้นหินขึ้นมาเบื้องล่าง เท้าของเขาถอยหลังโดยสัญชาตญาณพร้อมกับควักด้ามดาบไม้ฝึกหัดออกมาตั้งรับ ขณะที่อาจารย์เซเลสเทียแปรเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาถึงขีดสุด มือเรียวบางยกขึ้นรวบรวมวงแหวนเวทสีเงินระยิบระยับขึ้นรอบกายในเสี้ยววินาที ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับก้อนหินนับพันก้อนจะดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงหัวoเราะแหบพร่าอันน่าสะพรึงกลัวที่เอ่ยชื่อของคายน์ออกมาจากเงาลึกของทางเดิน... ... "เจอตัวแล้ว เจ้าหนูผู้ตื่นรู้... ทายาทแห่งตั๋วสัญญาใช้หนี้โลหิตเอ๋ย" ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางเติบโตไปพร้อมกับคายน์และอาจารย์เซเลสเทียมาจนถึงบทนี้นะครับ