จังหวะรำที่อันตราย

"ถ้าขยับเท้าขวาช้าไปอีกเพียงเสี้ยววินาที รายงานลับฉบับนั้นคงจะไปนอนอยู่บนโต๊ะทำงานของผู้อำนวยการเซบาสเตียนเรียบร้อยแล้วครับ อาจารย์เซเลสเทีย" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดหลังม่านกำมะหยี่สีแดงเข้มในห้องจัดเลี้ยงของหอคอยดาราคราม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกจันทร์ดับที่ลอยอวลอยู่ในอากาศผสมผสานกับกลิ่นอายความตึงเครียดได้อย่างลงตัว คายน์ เอลไรท์ ยืนชิดติดกับแผ่นหลังเรียBนเนียนของอาจารย์สาว ท่อนแขนแข็งแรงของเด็กหนุ่มโอบประคองเอวคอดกิ่วของเธอไว้ตามจังหวะท่วงทำนองเพลงวอลซ6/8ที่กำลังบรรเลงอย่างเร้าใจจากวงดนตรีออร์เคสตราชั้นนำด้านล่าง เซเลสเทียสะดุ้งเล็กน้อย ร่างกายภายใต้ชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มราวกับท้องฟ้ายามราตรีเกร็งขึ้นทันที ดวงตาสีอเทมิสคู่สวยตวัดมองเด็กหนุ่มผู้เป็นลูกศิษย์ด้วยแววตาตำหนิปนความประหลาดใจระคนทึ่ง ไหล่บางที่ตั้งตรงอย่างสง่างามตามแบบฉบับขุนนางชั้นสูงคลายลงช้าๆ เมื่อเธอรับรู้ได้ถึงแรงกดดันจากสายตาหลายคู่ที่กวาดมองมาจากระเบียงชั้นสอง ซึ่งเป็นจุดที่หน่วยสืบราชการลับประจำหอคอยกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ "นายกำลังเล่นกับไฟนะ คายน์... รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่" เสียงหวานนุ่มทว่าเย็นเยียบกระซิบตอบกลับริมหูของเขา ใบหน้าของอาจารย์สาวหันมาเพียงเสี้ยวหนึ่งจนปลายจมูกเกือบจะชนเข้ากับแก้มเนียนของเด็กหนุ่ม แต่สายตาทั้งคู่ยังคงมองตรงไปข้างหน้า ราวกับว่าพวกเขากำลังดื่มด่ำกับบทเพลงเต้นรำในงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของภาคการศึกษาอย่างมีความสุข "ผมรู้ดีครับอาจารย์ และเพราะผมรู้ดี... เราถึงต้องเต้นรำต่อไปจนกว่าบทเพลงนี้จะจบลง" คายน์แย้มยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตาสสีนิลเป็นประกายคมกริบภายใต้แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัล เขาใช้ทักษะการอ่านกระแสมานาที่ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง คอยตรวจสอบคลื่นพลังเวทมนตร์รอบตัวที่แผ่ออกมาจากกลุ่มผู้ตรวจการเวทมนตร์ฝั่งสภาสูง การเคลื่อนไหวทุกย่างก้าวของการหมุนตัว การสลับเท้า และการโน้มตัวตามจังหวะดนตรี ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความเพลิดเพลิน แต่มันคือ "กระบวนท่าหลบหลีกและอำพรางตัว" ที่เขาดัดแปลงมาจากตำราพิชัยสงครามโบราณ ทุกครั้งที่คายน์หมุนตัวพาอาจารย์สาวหลบเข้าไปในมุมอับสายตาของเสาหินอ่อนสีขาว เขาจะใช้ร่างกายของตนเองบังแผ่นหลังของเธอจากการถูกตรวจสอบด้วยเวทมนตร์สะกดรอยประเภท "เนตรทิพย์สภา" ที่กำลังกวาดหาวัตถุต้องสงสัย—ซึ่งก็คือแฟ้มเอกสารลับเกี่ยวกับการทดลองมานาโบราณที่เซเลสเทียแอบขโมยออกมาจากห้องใต้ดินชั้นเจ็ด ความร้อนจากฝ่ามือของคายน์ที่แนบอยู่บริเวณแผ่นหลังส่วนล่างของอาจารย์สาวส่งผ่านเนื้อผ้าไหมเนื้อดี ทำให้เซเลสเทียรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แปลกประหลาด หัวใจของเธอกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนตลอดหลายปีที่ผ่านมาในฐานะผู้กุมความลับอันดำมืดของหอคอยแห่งนี้ เด็กหนุ่มผู้มีปมด้อยเรื่องการร่ายเวทไม่ได้คนนี้ เติบโตขึ้นจนกลายเป็นที่พึ่งพาที่แข็งแกร่งและน่าไว้วางใจตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? "นายกล้ามากนะที่ใช้ทักษะการเต้นรำชั้นสูงมาผสมผสานกับการเดินลมปราณมานา... ไปเรียนวิธีนี้มาจากไหนกัน?" เซเลสเทียถามเสียงเบา ขณะที่ทั้งคู่หมุนตัวประสานกันอย่างงดงามท่ามกลางคู่เต้นรำอื่นๆ ที่มองมาด้วยความชื่นชม "จากตำราประวัติศาสตร์เวทมนตร์เล่มที่สามที่อาจารย์เคยแนะนำให้อ่านเมื่อเทอมก่อนไงครับ... อาจารย์บอกเองไม่ใช่หรือครับว่า 'การเคลื่อนไหวที่งดงามที่สุด คือการเคลื่อนไหวที่สอดคล้องกับธรรมชาติของมานามากที่สุด' ผมแค่นำมาประยุกต์ใช้ในสถานการณ์เฉพาะหน้าเท่านั้นเองครับ" คายน์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแฝงอารมณ์ขันเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของอาจารย์สาวเป็นครั้งแรกในรอบค่ำคืนนี้ เป็นรอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกไม้บานในยามค่ำคืนที่แม้แต่แสงดาวก็ยังต้องหลีกทางให้ แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็วเมื่อจังหวะเพลงเริ่มเร่งเร้าขึ้นสู่ช่วงไคลแม็กซ์ และเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มอัศวินผู้พิทักษ์กฎกำลังเดินตรงมาทางระเบียงด้านที่พวกเขากำลังเต้นรำอยู่ "พวกเขาเริ่มสงสัยแล้ว..." เซเลสเทียกระซิบ น้ำเสียงเริ่มกลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง มือเรียวบางที่วางอยู่บนบ่ากว้างของคายน์บีบแน่นขึ้นเล็กน้อยเพื่อส่งสัญญาณเตือน "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมครับ อาจารย์แค่มองตาผมก็พอ..." คายน์ไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่ดนตรีทอดเสียงต่ำลงอย่างกะทันหัน งดการหมุนตัวแบบปกติแล้วเปลี่ยนเป็นท่วงท่า "จุ่มตัวลงต่ำ" (Dip) ในมุมองศาที่สมบูรณ์แบบ แขนข้างหนึ่งโอบอุ้มแผ่นหลังของอาจารย์สาวไว้แนบแน่นจนร่างของทั้งคู่แทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียว ในขณะที่สายตาของอัศวินผู้พิทักษ์กฎที่เดินผ่านเข้ามาพอดีต้องชะงักกึก เพราะภาพที่พวกเขาเห็นคือคู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งกำลังดื่มด่ำกับความหวานชื่นของบทเพลงจนแทบไม่สนใจโลกภายนอก ไอเวทมนตร์สะกดรอยที่พุ่งตรงมาทางพวกเขาถูกเบี่ยงเบนด้วยสนามพลังมานาบางเบาที่คายน์แผ่ออกมาจากปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง ทำให้แฟ้มเอกสารลับในกระเป๋าเสื้อคลุมด้านในของเซเลสเทียกลมกลืนไปกับคลื่นมานาของห้องจัดเลี้ยงได้อย่างแนบเนียน เมื่อท่วงทำนองเพลงบทสุดท้ายจบลง เสียงปรบมือเกรียวกราวจากรอบห้องก็ดังขึ้น คู่เต้นรำรอบข้างต่างส่งเสียงแซวในความสวีทของทั้งคู่ แต่คายน์และเซเลสเทียกลับผละออกจากกันอย่างรวดเร็วด้วยท่าทางสำรวม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ เจ้าอัศวินไร้ดาบ" เซเลสเทียเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยกลบเกลื่อนรอยแดงจางๆ ที่พาดผ่านพวงแก้มขาวเนียน "ขอบคุณสำหรับคำชมครับอาจารย์ แต่ผมว่าเรายังวางใจไม่ได้..." คายน์ก้มศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาทอัศวิน แต่สายตาคมกริบกลับมองตรงไปที่ประตูทางออกหลักของห้องจัดเลี้ยง ซึ่งร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีเงินยวงของ "แม่ทัพเรย์몬ด์" หัวหน้าหน่วยสอบสวนกลางกำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองมาที่คายน์และเซเลสเทียราวกับพญาอินทรีที่เจอเหยื่อ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ก้องกังวานไปทั่วห้อง "ขออภัยที่ขัดจังหวะความสำราญนะครับท่านอาจารย์เซเลสเทีย และคุณเอลไรท์... พอดีทางสภาสูงเพิ่งได้รับรายงานด่วนว่า มี 'สิ่งแปลกปลอม' หลุดรอดเข้ามาในเขตหอคอยชั้นใน และสัญญาณมานาก็ชี้เป้ามาตรงบริเวณนี้พอดี... หวังว่าพวกท่านคงจะให้ความร่วมมือในการ 'ตรวจค้น' เป็นกรณีพิเศษนะครับ" บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงที่เคยครื้นเครงพลันเงียบสงบลงในพริบตา สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เด็กหนุ่มและอาจารย์สาวเป็นจุดเดียว คายน์ขยับตัวยืนบังด้านหน้าของเซเลสเทียครึ่งก้าว มือขวาสัมผัสเข้ากับด้ามจับของถุงมืออัศวินที่เหน็บอยู่ที่เอวโดยสัญชาตญาณ ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขาอย่างกะทันหัน [ติ๊ง! ตรวจพบเหตุการณ์วิกฤตระดับความยาก: A+] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: เผชิญหน้ากับแม่ทัพเรย์มอนด์โดยไม่เสียแฟ้มเอกสาร] [คำเตือน: หากความลับรั่วไหล ภารกิจหลักในการกอบกู้เกียรติยศตระกูลเอลไรท์จะล้มเหลวถาวร] [ท่านต้องการเปิดใช้งาน "เนตรอัศวินบรรพกาล" ระดับสูงสุด เพื่อพลิกสถานการณ์ในวินาทีนี้หรือไม่?] คายน์สูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในแบบฉบับของสุภาพบุรุษนักสู้ ก่อนที่เขาจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับปลายดาบแห่งความจริงที่กำลังพุ่งตรงมา ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเราในตอนนี้นะครับ --- วาเลนเทียอัศวินมืด