งานเต้นรำหน้ากากลวงตา

กลิ่นอายของไวน์กุหลาบและควันธูปเวทมนตร์จากเตาผิงแฝงกลิ่นอายชาวยุโรปโบราณ อบอวลอยู่หลังบานประตูไม้สักแกะสลักลายวิจิตรของคฤหาสน์ดยุกเรเวนวูด เสียงดนตรีบรรเลงจากวงดนตรีคลาสสิกที่ซ่อนอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีเลือดนก ดังคลอเคลียสอดประสานกับเสียงหัวเราะต่อกระซิกของเหล่าขุนนางชั้นสูงที่สวมหน้ากากแฟนซีปิดบังใบหน้า คายน์ เอลไรท์ ในชุดสูทคลุมยาวสีดำสนิทปักดิ้นเงินลายกางเขนอัศวิน ยืนนิ่งสงบอยู่มุมอับสายตาของห้องโถงใหญ่ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนหน้ากากขนนกสีเงินที่สวมทับใบหน้า ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจกระแสมานาที่ไหลเวียนอยู่ในห้องนี้อย่างละเอียด ในมุมมองที่คนอื่นเห็น เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มตระกูลขุนนางตกอับที่หลงเข้ามาแสวงหาโชคในงานราตรีสลัว แต่สำหรับคายน์แล้ว ทุกย่างก้าวและแสงสีเสียงรอบตัวคือสนามรบ "การไหลเวียนของมานาใต้พื้นพรมทางทิศตะวันตกหนาแน่นผิดปกติ... มีเวทพรางตาคลาสสิกเลเวลสามทำงานอยู่สามจุด" คายน์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางยกแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีอำพันขึ้นจิบแก้กระหาย ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากระแสมานาที่หมุนวนเป็นเกลียวอยู่เบื้องล่าง มันไม่ใช่มานาของขุนนางทั่วไปที่มักจะฟุ้งเฟ้อและไร้ระเบียบ แต่มันคือมานาของ "กองกำลังสืบราชลับ" หรือไม่ก็พวกนอกรีตที่แฝงตัวเข้ามาในคราบแขกผู้มีเกียรติ ภารกิจแทรกซึมในคืนนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อมาสนุกสนาน แต่เพื่อตามหา "สมุดบันทึกสีชาด" ที่หายไปจากหอคอยเวทมนตร์ ซึ่งมีเบาะแสเชื่อมโยงกับอดีตของอาจารย์เซเลสเทีย "ยืนหลบมุมแบบนี้ ไม่สมกับเป็นเกียรติของสุภาพบุรุษที่มาร่วมงานเต้นรำเลยนะฃายน์" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดริมใบหู กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าและกระดาษเก่าลอยมาแตะจมูก คายน์ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร ร่างเพรียวระหงในชุดราตรียาวสีดำสนิท ราวกับท้องยามราตรีประดับด้วยหมู่ดาวจากเวทมนตร์ดาราศาสตร์ หน้ากากครึ่งหน้าลายขนนกยูงสีรัตติกาลปิดบังใบหน้าครึ่งบนไว้ เหลือเพียงริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังแย้มยิ้มบางๆ อาจารย์เซเลสเทียก้าวเข้ามาเคียงข้าง แสร้งทำทีเป็นยกพัดขนนกขึ้นบังใบหน้าขณะพูดคุย เพื่อไม่ให้ผู้ใดผิดสังเกต "ผมแค่กำลังประเมินสถานการณ์ครับอาจารย์" คายน์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตายังคงไม่ละไปจากกลุ่มขุนนางกลุ่มใหญ่ที่กำลังล้อมรอบรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเวทมนตร์ "ทางฝั่งนั้นมีการป้องกันหนาแน่นเกินไป หากผมเข้าไปใกล้กว่านี้ วงเวทตรวจจับระดับสูงจะต้องทำงานแน่ๆ" "ฉลาดมาก" เซเลสเทียปรายตามองตามสายตาของลูกศิษย์หนุ่ม "แต่เธอประเมินต่ำไปก้าวหนึ่ง... คนที่ถือสมุดบันทึกไม่ได้อยู่กับรัฐมนตรี แต่กำลังเดินตรงมาทางที่เรายืนอยู่ต่างหาก" คายน์ชะงักเล็กน้อย เขากวาดสายตากลับมาเบื้องหน้าทันที ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะดนตรี มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมหน้ากากปีศาจสีทองกำลังเดินแหวกฝูงชนตรงดิ่งมายังมุมมืดที่พวกเขายืนอยู่ ท่าทางของอีกฝ่ายมีความมั่นใจสูง และที่สำคัญที่สุด... รอบตัวของชายคนนั้นแผ่รังสีมานาที่คุ้นเคยออกมาอย่างชัดเจน มานาที่ใช้สะกดรอยตามอาจารย์เซเลสเทียเมื่อสัปดาห์ก่อน! "ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย" เสียงประกาศก้องจากพ่อบ้านหลวงดังขึ้นขัดจังหวะดนตรีที่กำลังเร้าใจ "ขอเชิญทุกท่านร่วมพิธีเปิดฟลอร์เต้นรำคู่แรก ณ บัดนี้!" แสงไฟในห้องโถงหรี่ลงทันที เหลือเพียงแสงสีนวลจากโคมระย้าคริสตัลขนาดใหญ่กลางห้อง ฝูงชนเริ่มขยับตัวจับคู่กันเพื่อเข้าสู่กลางฟลอร์ ชายสวมหน้ากากปีศาจสีทองหยุดเดิน ยืนขวางทางออกเดียวของมุมมืดนี้ไว้พอดิบพอดี ดวงตาภายใต้หน้ากากจ้องมองมาที่คายน์และเซเลสเทียด้วยแววตาสมเพชแกมดูแคลน "ไม่นึกเลยว่าอาจารย์ผู้สูงส่งแห่งหอคอย จะลดตัวลงมาเดินปะปนกับพวกสวะในงานเต้นรำปลอมๆ แบบนี้" เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาจากหน้ากากปีศาจ พร้อมกับมือหนาที่ค่อยๆ เอื้อมไปปลดกระเป๋าหนังสีดำที่เหน็บไว้ข้างเอว "และดูเหมือนว่า... จะพาเด็กรับใช้มาเป็นโล่กันภัยด้วยสินะ" คายน์ก้าวเท้าขยับขึ้นมาบังร่างของอาจารย์สาวไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แม้เขาจะร่ายเวทโจมตีไม่ได้ แต่กระแสมานาในร่างกายของเขากำลังถูกเร่งจนถึงขีดสุดเพื่ออ่านวิถีการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย กล้ามเนื้อทุกมัดตึงเครียดพร้อมปะทะ มือขวาแอบกระชับด้ามจับมีดสั้นเคลือบมานาที่ซ่อนไว้ในชายเสื้อสูท "เด็กคนนี้ไม่ใช่โล่... แต่เป็นคนที่เธอควรจะกลัวต่างหากล่ะ" เซเลสเทียกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความหวาดกลัว นางวางมือเรียวลงบนบ่าของคายน์เบาๆ ส่งผ่านพลังมานาอุ่นวาบเข้ามาในร่างของเด็กหนุ่ม สิ้นเสียงของอาจารย์สาว ชายสวมหน้ากากสีทองก็สะบัดมือขวา ปรากฏคมดาบเวทมนตร์สีแดงฉานพุ่งตรงเข้ามาหมายปลิดชีพในพริบตา! ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นในโสตประสาทของคายน์อย่างชัดเจน— *[ระบบตรวจพบภัยคุกคามระดับ SSS: ผู้ใช้ "ดาบเพลิงโลหิต" ปรากฏตัว]* *[เงื่อนไขการปลุกพลังพิเศษ "อัศวินไร้ดาบ" สำเร็จ 100%]* *[คำเตือน: หากท่านถอยหลังในวินาทีนี้ เกียรติยศทั้งหมดจะสูญสิ้น... จงชักดาบแห่งเจตจำนงของท่านออกมา!] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเราในตอนนี้นะครับ