บทเรียนที่ไม่มีในตำรา

"เธอคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่... คายน์ เอลไรท์" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นกลางห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์เซเลสเทีย กลิ่นอายของกระดาษเก่าและสมุนไพรเวทมนตร์อบอวลอยู่ในอากาศ คายน์ยืนนิ่งสงบ แม้ในใจจะรู้ดีว่าสายตาที่จ้องมองมานั้นกำลังพยายามเจาะทะลุไปถึงจิตวิญญาณของเขา คายน์ขยับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย แววตาคมกริบของเขาสบประสานกับดวงตาสีมรกตคู่สวยของอาจารย์สาวอย่างไม่หวั่นเกรง "ผมก็แค่... กำลังทำในสิ่งที่อัศวินควรทำครับท่านอาจารย์ ไม่ว่าดาบในมือจะเป็นเหล็กกล้าหรือเพียงแค่เศษเสี้ยวของเจตจำนงก็ตาม" เซเลสเทียขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้โอ๊กเนื้อดี แสงเทียนที่เต้นระบำอยู่บนโต๊ะทำให้เงาของเธอทอดยาวบดบังรัศมีของคายน์ เธอเดินตรงเข้ามาหาเขาช้าๆ ส้นรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด "อัศวินไร้ดาบงั้นรึ? คำนิยามที่ฟังดูสวยหรู แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง... คนที่ไม่มีมานาคือเหยื่อของห่วงโซ่อาหาร เธอรู้ดีว่าทุกคนในคลาสนั้นมองเธออย่างไร" "ผมไม่สนใจเสียงนกเสียงกาหรอกครับ สิ่งที่ผมสนใจมีเพียงสิ่งที่ระบบ... เออ... สิ่งที่เป้าหมายของผมต้องการจะสื่อสารออกมาต่างหาก" คายน์เกือบจะหลุดปากพูดเรื่องระบบ แต่เขาก็เปลี่ยนคำพูดได้ทันท่วงที เซเลสเทียหยุดยืนตรงหน้าเขา ระยะห่างที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอ เธอขยับปลายนิ้วขึ้นแตะที่คางของคายน์เบาๆ บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นสบตา "ถ้าเช่นนั้น เรามาพิสูจน์กันหน่อยไหมว่า 'เจตจำนง' ของเธอมันมีค่าพอที่จะแบกรับความลับนี้หรือไม่" เธอสะบัดมือเบาๆ ม่านเวทมนตร์โปร่งแสงก็ปกคลุมทั่วห้องทำงาน บรรยากาศกดดันเมื่อครู่เปลี่ยนไปเป็นความเคร่งขรึมและลึกลับ เซเลสเทียยื่นม้วนกระดาษหนังที่ประทับตราสีชาดให้เขา "ภารกิจแรกของเธอ... ไม่ใช่การประลองในสนามรบ แต่เป็นการเข้าไปในห้องสมุดต้องห้ามชั้นใต้ดินที่สาม หานำบันทึกของ 'อัศวินสีคราม' ออกมาให้ฉัน ก่อนที่การสอบวัดระดับในวันพรุ่งนี้จะเริ่มขึ้น" คายน์รับม้วนกระดาษมาถือไว้ สัมผัสถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมา "ทำไมต้องเป็นผมครับ? ในเมื่ออาจารย์มีพลังเวทที่เหนือกว่าและสามารถเข้าถึงที่นั่นได้ง่ายกว่ามาก" "เพราะฉันมีสิ่งที่ 'เห็น' แต่เธอมีสิ่งที่ 'อ่าน' ได้ยังไงล่ะ คายน์" เซเลสเทียกระซิบข้างหูเขา เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในหัวใจของเขา "เธอมีความสามารถในการมองเห็นกระแสมานาที่ไหลเวียนในที่ที่ไม่มีใครมองเห็น จงใช้เนตรนั้นนำทางเธอไป ถ้าเธอทำสำเร็จ... รางวัลที่ได้รับจะทำให้เธอไม่เป็นเพียงแค่อัศวินไร้ดาบอีกต่อไป" คายน์เก็บม้วนกระดาษลงในกระเป๋าเสื้อ หัวใจของเขาเต้นรัว ระบบสนับสนุนภารกิจส่งเสียงเตือนในหัวเขาอีกครั้ง [ ติ๊ง! รับภารกิจรอง: รอยร้าวในประวัติศาสตร์ ] [ รายละเอียด: ค้นหาความลับที่ถูกซ่อนในหอสมุดต้องห้าม ] [ เงื่อนไข: ห้ามใช้เวทมนตร์ใดๆ ในการผ่านทาง (ตรวจพบมานาจะทำให้ระบบเตือนภัยทำงานทันที) ] "เข้าใจแล้วครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้" คายน์โค้งคำนับอย่างสุภาพและหมุนตัวเดินไปที่ประตู "คายน์..." เสียงของเซเลสเทียรั้งเขาไว้ เธอไม่ได้หันกลับมามอง แต่ไหล่ที่สั่นเทานิดๆ ของเธอบ่งบอกถึงความกังวล "อย่าพยายามเป็นวีรบุรุษถ้าเธอยังไม่พร้อม... ชีวิตของเธอสำคัญกว่าความลับพวกนั้น" คายน์ชะงักที่หน้าประตู เขาหันกลับไปยิ้มให้เธอ เป็นยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจแบบที่ทำให้คนมองต้องหัวใจเต้นผิดจังหวะ "สำหรับอัศวินแล้ว เกียรติยศไม่ได้มาพร้อมกับความปลอดภัยหรอกครับท่านอาจารย์... แต่อยู่ที่ว่าเราจะรักษาคำสัญญาได้จนถึงวินาทีสุดท้ายหรือไม่" เมื่อประตูไม้หนักๆ ปิดลง คายน์ก้าวเดินเข้าสู่โถงทางเดินมืดมิดของโรงเรียนเวทมนตร์ เสียงฝีเท้าของเขาสะท้อนไปมาอย่างวังเวง เขาใช้ 'เนตรอัศวิน' มองไปรอบๆ ทันใดนั้นเส้นสายมานาสีฟ้าครามก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า แต่มันไม่ได้ดูเหมือนกระแสมานาปกติ มันบิดเบี้ยวและมีกลิ่นอายของพลังงานโบราณที่อันตราย เขาเดินมาจนถึงหน้าบานประตูหอสมุดต้องห้ามที่มีเวทมนตร์ป้องกันหนาแน่น แต่เขากลับเห็น 'รอยแตก' เล็กๆ บนตาข่ายมานาที่ไม่มีใครเคยสังเกตเห็นมาก่อน ขณะที่เขากำลังจะยื่นมือออกไปสัมผัสนั้นเอง... เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังเขา ไม่ใช่ฝีเท้าของอาจารย์เซเลสเทีย และไม่ใช่ฝีเท้าของนักเรียนคนไหนในโรงเรียนนี้ "ข้าไม่คิดว่าจะมีหนูสกปรกตัวไหนกล้าเข้ามาในรังของ 'ผู้เฝ้าประตู' ด้วยตัวเปล่าแบบนี้" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นยะเยือก คายน์ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ พลันดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสนิมเขรอะที่ไม่มีศีรษะปรากฏขึ้นพร้อมกับดาบยักษ์ที่แผ่ไอสังหารออกมา จนกำแพงหินรอบข้างเกิดรอยร้าวจากการกดทับของแรงดันมานา นี่ไม่ใช่แค่การทดสอบ... แต่มันคือกับดักมรณะ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคายน์และรอคอยบทต่อไปด้วยใจจดจ่อครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด