จุดเริ่มต้นของคนนอกกฎเกณฑ์

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและละอองมานาเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ในหอคอยแห่งการศึกษาอาคานิส – สถาบันเวทมนตร์อันดับหนึ่งของอาณาจักร ที่ซึ่งเหล่าขุนนางและทายาทตระกูลเวทมนตร์ต่างก้าวเดินด้วยความมั่นใจ พร้อมกับรัศมีแห่งธาตุที่เปล่งประกายรอบตัว ทว่าสำหรับคายน์ เอลไรท์แล้ว พื้นหินอ่อนขัดมันใต้ฝ่าเท้านี้กลับให้ความรู้สึกราวกับสนามรบที่ไร้ซึ่งเกราะกำบัง "เด็กฝึกหัดคนที่แปดร้อยสี่สิบสาม... คายน์ เอลไรท์ จากตระกูลไร้แก่นสาร" เสียงประกาศของเจ้าหน้าที่ลงทะเบียนดังขึ้นท่ามกลางโถงกว้าง พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากกลุ่มนักเรียนปีหนึ่งผู้มาจากตระกูลสายเลือดบริสุทธิ์ พวกเขามองมาด้วยสายตาที่เจือความสมเพชและเวทนาในคราวเดียวกัน สำหรับโลกที่วัดคุณค่ากันด้วยปริมาณมานาในกระแสเลือด เด็กหนุ่มผู้ไม่สามารถจุดประกายไฟแม้แต่ปลายเล็บอย่างเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับเศษขยะที่หลุดรอดเข้ามาในวิหารศักดิ์สิทธิ์ คายน์ไม่ได้สะทกสะท้าน สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ แววตาสีเทาเข้มฉายแววสุขุมเกินกว่าวัย มือขวาของเขากระชับสายสะพายกระเป๋าหนังเก่าๆ ที่บรรจุตำราประวัติศาสตร์และสมุดบันทึกยุทธวิธีแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว เขาไม่ได้พกไม้เท้าเวทมนตร์ราคาแพงเหมือนคนอื่นๆ สิ่งเดียวที่เหน็บอยู่ข้างเอวคือดาบฝึกซ้อมด้ามเก่าที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน "เชิญไปรับป้ายประจำตัวที่ห้องโถงทดสอบ... และขอเตือนไว้ก่อนนะพ่อหนุ่ม ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกไม่มีพลัง" เจ้าหน้าที่หนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม พร้อมกับผลักแผ่นป้ายโลหะสีทองหมองมาให้ คายน์รับป้ายนั้นมาด้วยความนิ่งสงบ เขารู้ดีว่าความจริงในตอนนี้คืออะไร ตัวเขาไม่มี "วงแหวนมานา" ในร่างกายเหมือนคนอื่น เวลาที่คนอื่นใช้ในการบริบทคาถาและร่ายเวทมนตร์อลังการ เขากลับต้องใช้มันไปกับการ "อ่าน" กระแสมานาของฝ่ายตรงข้ามแทน มันคือทักษะที่บรรพบุรุษอัศวินสายเลือดโบราณเคยใช้เอาตัวรอดในยุคสงครามเวทมนตร์ แต่มันถูกลืมเลือนไปหมดแล้วในยุคสมัยที่เวทมนตร์กลายเป็นเพียงเครื่องประดับบารมี เมื่อเดินเข้ามาถึงห้องโถงทดสอบพลังเวท บรรยากาศก็ยิ่งกดดันขึ้นไปอีกตรงกลางห้องมี "ศิลาแห่งอัคคี" ก้อนมหึมาตั้งตระหง่าน มันเป็นเครื่องมือวัดระดับมานาขั้นพื้นฐาน นักเรียนคนก่อนหน้าเพิ่งจะทำให้ศิลานี้เปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้าจนผู้คุมสอบพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "คนต่อไป... คายน์ เอลไรท์" เสียงเรียกชื่อทำให้สายตานับร้อยคู่ในห้องโถงหันมาจับจ้องเป็นตาเดียว คายน์ก้าวเท้าเดินออกไปทีละก้าวอย่างมั่นคง เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนไปทั่วห้อง ไม่มีอาการสั่นเทา ไม่มีรอยยิ้มฝืนๆ เขายืนหยัดอยู่หน้าศิลาศักดิ์สิทธิ์ด้วยท่าทีของอัศวินที่กำลังเผชิญหน้ากับกองทัพข้าศึก "วางมือขวาลงบนศิลา แล้วถ่ายทอดมานาทั้งหมดที่มีออกมา" ผู้คุมสอบกล่าวด้วยความเบื่อหน่าย ราวกับรู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว คายน์สูดหายใจเข้าลึก, ปิดเปลือกตาลงชั่วขณะเพื่อตั้งสติ เขาสัมผัสได้ถึงกระแสมานาที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศรอบตัว มันพ1ุ่งพล่านราวกับกระแสน้ำวน แต่น่าเสียดาย... เมื่อเขาลืมตาขึ้นและวางมือลงบนพื้นผิวเย็นเฉียบของศิลา กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย เวลาผ่านไปสามวินาที... ห้าวินาที... สิบวินาที... เสียงซุบซิบเริ่มดังระงมขึ้นรอบด้าน "เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าพวกขยะไร้พลัง..." "เข้ามาได้ยังไงกันนะ น่าสมเพชจริงๆ" "ฮ่าๆ เก้าอี้ในโรงเรียนนี้คงเหลือเฟือสินะ ถึงได้เก็บคนแบบนี้ไว้" ผู้คุมสอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะโบกมือไล่ "พอๆ เสียเวลาเปล่า ผลลัพธ์คือศูนย์... เธอไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเรียนในแผนกเวทมนตร์ เชิญไปรับใบลาออกที่สำนักงาน..." "ช้าก่อนครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ก้องกังวานและทรงพลังดังแทรกขึ้นกลางคัน ทำให้เสียงวิจารณ์รอบห้องเงียบกริบลงทันที ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายดาราศาสตร์สีเงินเดินออกมาจากมุมมืดของห้องโถง กลิ่นอายลึกลับและกดดันแผ่ซ่านออกมาจนทุกคนต้องถอยร่นโดยอัตโนมัติ เรือนผมสีเงินยาวสลวยรับกับดวงตาสคมสีครามที่มองตรงมายังคายน์ อาจารย์เซเลสเทีย... อาจารย์ผู้ดูแลหอคอยโบราณและสอนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ ผู้ที่ไม่เคยสนใจการคัดเลือกนักเรียนคนไหนมาก่อน เซเลสเทียหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าศิลาอัคคี สายตาคมกริบกวาดมองเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเหลือบมองมือที่ยังคงวางอยู่บนศิลาของคายน์ "อาจารย์เซเลสเทีย?" ผู้คุมสอบทำความเคารพด้วยความประหลาดใจ "เด็กคนนี้สอบตกครับ ไม่มีมานาแม้แต่หยดเดียว..." "ใครบอกท่านว่าการเป็นจอมเวทหรืออัศวิน ต้องวัดกันที่ปริมาณมานาในก้อนหินงี่เง่านี่กันล่ะคะ... เอ่อ หมายถึง... กันล่ะ?" เซเลสเทียหยุดชะقักไปนิดเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงคุ้นเคย แต่เธอก็ปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยได้อย่างรวดเร็ว เธอยื่นมือเรียวบางแตะลงที่ไหล่ของคายน์สัมผัสอุ่นๆ ส่งผ่านเนื้อผ้ามาถึงตัวเขา พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "เด็กโง่... เธอคิดจะซ่อนความสามารถในการอ่านกระแสมาตรระดับทวีปไว้นานแค่ไหนกันหึ? ศิลาบ้านี่มันวัดพลังทำลาย ไม่ใช่วิสัยทัศน์ของนักรบ... เงยหน้าขึ้นแล้วแสดงให้พวกมันเห็นสิ ว่าอัศวินที่แท้จริงเขาทำกันอย่างไร" คายน์เงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาว หัวใจของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายความเข้าใจที่สะท้อนอยู่ในดวงตาสีครามคู่นั้น เธอล่วงรู้ความลับของเขา... และเธอกำลังเปิดประตูบานใหญ่ออกให้เขา ทันใดนั้นเอง หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสไร้ที่มาซึ่งมีเพียงคายน์เท่านั้นที่มองเห็น ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยตัวหนังสือเรืองแสงสีทองอร่าม พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ก้องกังวานในโสตประสาท [ ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษผ่านการยอมรับจาก "ผู้กุมความลับแห่งหอคอย" ] [ เปิดใช้งานระบบสนับสนุนภารกิจ: สัญญาแห่งอัศวินไร้ดาบ (ระดับ SSS) ] [ ภารกิจหลักที่ 1 เริ่มต้น: เอาชนะการดูถูกในคาบเรียนแรกด้วย "ดาบแห่งเจตจำนง" ] [ รางวัล: ปลดล็อกทักษะเนตรอัศวินโบราณขั้นสมบูรณ์ และ แต้มประสบการณ์ x1,000 ] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกไปกับคายน์และอาจารย์เซเลสเทีย แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!