เศษซากอิฐปูนสีเทาที่เคยประกอบกันเป็นกำแพงทิศเหนือของสถาบันเวทมนตร์อาร์คเนีย บัดนี้แตกละเอียดเป็นผุยผงด้วยแรงระเบิดจากศิลาอาคมระดับสูง กลิ่นอายของมานาที่ปนเปื้อนด้วยกลิ่นดินปืนและควันไฟลอยตลบอบอวลจนแสบจมูก ทัศนียภาพเบื้องหน้าถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉานจากเปลวเพลิงที่กำลังโหมกระหน่ำแผดเผาอาคารเรียนหลังเก่า
คายน์ เอลไรท์ กวาดสายตามองประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วผ่าน "ดวงเนตรมานา" ที่กำลังทำงานอย่างหนักจนเส้นเลือดขมับเต้นตุบๆ กระแสมานาของศัตรูหลายสิบสายกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาจากแนวป่าด้านนอกอย่างเป็นระเบียบ พวกมันไม่ใช่กองโจรไร้หัวนอนปลายเท้า แต่เป็นกองกำลังทหารรับจ้างที่มีการจัดกระบวนทัพรุกและรับอย่างแม่นยำ
"เด็กปีหนึ่งอย่างพวกเธอ ถอยไปสมทบที่เขตปลอดภัยซะ นี่ไม่ใช่การซ้อมรบ!"
เสียงตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของรุ่นพี่หัวหน้าหอพักสายเวทต่อสู้ที่พุ่งผ่านหน้าคายน์ไปพร้อมกับดาบเคลือบมานาสีฟ้าเข้ม แต่ทว่า ยังไม่ทันที่คมดาบจะเข้าถึงเป้าหมาย ลูกธนูอาคมสีดำสนิทนับสิบดอกก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับห่าฝน
คายน์ขยับตัวตามสัญชาตญาณ มือซ้ายดึงแขนเพื่อนร่วมชั้นให้หลบพ้นวิถีธนูอย่างเฉียดฉิว ในขณะที่มือขวาชักดาบไม้เนื้อเหล็กเคลือบอักขระขึ้นมาตั้งรับ วิถีการเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้พึ่งพาพละกำลังมหาศาล แต่เป็นการอ่านทิศทางการไหลเวียนของมานาล่วงหน้าเสี้ยววินาที—ทักษะที่หล่อหลอมขึ้นมาจากความเจ็บปวดของการเป็น "อัศวินไร้ดาบ" ผู้ร่ายเวทไม่ได้
"ระวังข้างบนครับ!" คายน์ตะโกนเตือนรุ่นพี่คนดังกล่าวพร้อมกับดีดตัวพุ่งสวนขึ้นไป ใช้สันดาบกระแทกเข้าที่จุดศูนย์กลางมานาของลูกธนูดอกสุดท้ายจนมันเบี่ยงทิศทางปักลงพื้นหญ้าได้อย่างเฉียดฉิว
"ขอบใจมาก ไอ้หนู... แต่แกเอาตัวให้รอดก่อนเถอะ!" รุ่นพี่หอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าเปรอะเปื้อนเขม่าควัน
บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง เสียงระเบิด และเสียงคำรามของการปะทะกันระหว่างอาคมป้องกันของสถาบันกับพลังทำลายล้างของฝ่ายผู้บุกรุก สถาบันอาร์คเนียที่เคยสง่างามและเต็มไปด้วยความรู้ บัดนี้กลายเป็นสนามรบอันนองเลือดไปเสียแล้ว
ในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด อุณหภูมิรอบตัวก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลันราวกับฤดูหนาวอันโหดร้ายเข้าจู่โจมชั่วพริบตา เปลวเพลิงสีแดงที่กำลังลุกไหม้อยู่บนซากอาคารเมื่อครู่ถูกแช่แข็งด้วยละอองเกล็ดน้ำแข็งสีครามบริสุทธิ์
ฝีเท้าแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันอันมหาศาลก้าวเดินออกมาจากกลุ่มควันหนาทึบ ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวสนิทตัดกับเรือนผมสีเงินยวดยวงที่พลิ้วไหวตามแรงลม อาจารย์เซเลสเทียปรากฏตัวขึ้นที่แนวหน้า ดวงตาคู่คมกริบคู่นั้นเย็นชาไร้ความรู้สึก ทว่ากลับสะท้อนภาพของศัตรูที่กำลังยืนขวางทางอยู่ราวกับมองมดปลวก
"อาจารย์..." คายน์พึมพำเบาๆ
ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากของอาจารย์สาวผู้กุมความลับแห่งหอคอย มีเพียงปลายนิ้วเรียวที่ยกขึ้นวาดเป็นวงเวทกลางอากาศ วงเวทซ้อนทับกันสามชั้น เปล่งแสงสีทองสว่างวาบจนแสบตา และในเสี้ยววินาทีต่อมา คลื่นกระแทกแห่งมานาอันบริสุทธิ์ก็แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ผลักดันกองกำลังศัตรูถอยร่นกลับไปหลายร้อยเมตรในคราเดียว
ทว่า ความเงียบสงบหลังการโจมตีกลับกินเวลาเพียงชั่วครู่
จากเงาดำมืดของผืนป่าด้านหลัง เสียงหัวroเราะทุ้มต่ำและเย็นเยียบก็ดังสะท้อนก้องกังวาน บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนน่ากลัว แรงกดดันระดับที่ทำให้หายใจไม่ออกแผ่พุ่งเข้ากดทับร่างของทุกคนในบริเวณนั้นจนเข่าแทบทรุด
เงาร่างมหึมาของบุคคลปริศนาในชุดเกราะสีดำสนิท ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับดาบยักษ์ในมือที่หยดเลือดสดๆ ลงสู่พื้นดิน ทุกย่างก้าวที่มันเดินเข้ามา ทำให้พื้นหญ้าเหี่ยวเฉาและกลายเป็นสีดำสนิทในทันที
"ไม่นึกเลยว่า... ข่าวลือเรื่องอาจารย์ผู้ดูแลหอคอยโบราณจะ1ยังเป็นความจริง" เสียงแหบพร่าดังลอดออกมาจากหน้ากากเหล็ก "ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของตระกูลเรา... ส่งตัวเด็กคนนั้นมาซะ แล้วข้าจะไว้ชีวิตคนที่เหลือ"
ดวงตาสีดำสนิทของชายปริศนาพุ่งตรงมายังคายน์อย่างแม่นยำ ราวกับเขารู้ดีว่าเป้าหมายที่แท้จริงของการบุกโจมตีในครั้งนี้คืออะไร
คายน์กัดฟันแน่น กระแสมานาในร่างกายสูบฉีดอย่างรุนแรงจนรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าอก เขาขยับก้าวเท้าไปข้างหน้า ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับอาจารย์เซเลสเทีย แม้จะรู้ดีว่าพลังของตนเองยังห่างไกลจากศัตรูตรงหน้าลิบลับ แต่ในฐานะอัศวินผู้ยึดมั่นในเกียรติยศ เขาไม่มีวันถอยหลังให้ศัตรูเหยียบย่ำสถาบันแห่งนี้เป็นอันขาด
อาจารย์เซเลสเทียเหลือบสายตามองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายแวบหนึ่ง มุมปากเรียวสวยหยักขึ้นเล็กน้อยอย่างไร้รอยยิ้ม ก่อนที่เธอจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง
"ถ้าอยากได้เขา... ก็ก้าวผ่านศพฉันไปให้ได้เสียก่อน"
[ระบบตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ผู้เล่นเผชิญหน้ากับ "แม่ทัพเงาทมิฬ" (ระดับความยาก: SSS)]
[เงื่อนไขพิเศษ: ปกป้องอาจารย์เซเลสเทียและรักษาแนวป้องกันสถาบันจนกว่าจะถึงเวลาค่ำ]
[แจ้งเตือนด่วน: พลังงานมานาในแกนกลางสถาบันลดลงต่ำกว่า 15% — เปิดใช้งานโหมดป้องกันขั้นสูงสุดในอีก 3... 2...]
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาถึงตอนนี้นะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด
อัศวินไร้ดาบกับอาจารย์สาวผู้กุมความลับแห่งหอคอย•ตอนที่ 22
เปลวไฟแห่งความภักดี
ผลงานโดย วาเลนเทียอัศวินมืด
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (วาเลนเทียอัศวินมืด)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง อัศวินไร้ดาบกับอาจารย์สาวผู้กุมความลับแห่งหอคอย นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!