มิตรภาพในสนามประลอง

แรงสั่นสะเทือนจากใต้พื้นหอคอยโบราณไม่ได้ทำให้คายน์ตกใจเท่ากับสัมผัสจากปลายนิ้วของอาจารย์เซเลสเทียที่กำรอบแขนเสื้อของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้เนื้อผ้าเนื้อดีเกิดรอยยับย่น และมันบอกเล่าความตื่นตระหนกที่หญิงสาวผู้มักจะสงบนิ่งราวน้ำแข็งไม่เคยแสดงออกมาให้ใครเห็นมาก่อน "แย่แล้ว... มันตื่นเร็วกว่ากำหนด!" เสียงของเซเลสเทียสั่นพร่าเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยที่เคยราบเรียบไร้ระลอกคลื่นยามนี้เบิกกว้างขึ้น สะท้อนแสงสีครามจางๆ ที่ลอดผ่านรอยแยกของผนังศิลาลงมา พื้นห้องทำงานของเธอกำลังสั่นพับๆ ฝุ่นผงจากเพดานร่วงกราวลงมาคลุมไหล่ของเด็กหนุ่มผู้สวมชุดเครื่องแบบอัศวินฝึกหัด คายน์ไม่ถามเซ้าซี้ เขามีสัญชาตญาณของนักอ่านกระแสมานาที่ดีเยี่ยม ในเมื่อเวทมนตร์รอบตัวกำลังปั่นป่วนจนถึงขีดสุด การวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทางรังแต่จะทำให้ตกเป็นเหยื่อของความโกลาหล "อาจารย์ครับ ตั้งสติก่อนครับ" คายน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคง เขายกมือขึ้นทาบหลังมือเรียวบางที่กำแขนเสื้อเขาไว้ แรงสัมผัสอุ่นๆ จากเด็กหนุ่มทำให้เซเลสเทียสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่สติของอาจารย์สาวจะเริ่มกลับคืนมา เธอกัดริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว "หอคอยผนึก... มันกำลังถูกเจาะ" เซเลสเทียสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนก "บันทึกโบราณระบุว่าผนึกชั้นที่สามจะต้องอยู่ได้อีกอย่างน้อยห้าปี แต่ด้วยกระแสมานาที่ผิดเพี้ยนไปเมื่อครู่..." เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เริ่มมีอักษรเวทสีแดงฉานปรากฏขึ้นตามซอกมุม "มีคนจงใจเร่งปฏิกิริยาแกนกลาง" "ฝีมือของสภานักเวทหรือครับ?" คายน์หรี่ตาลง ประกายคมปราบปรามความกังวลฉายชัดในดวงตา "อาจจะใช่ หรืออาจจะเป็นพวกนอกรีตที่แฝงตัวเข้ามาในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้" เซเลสเทียปล่อยมือจากแขนเสื้อของเขา เธอยืดตัวขึ้นพยายามกลับมาคุมสถานการณ์ให้ได้ "คายน์ เจ้าต้องออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้! สนามประลองกลางแจ้งกำลังจะเริ่มรอบคัดเลือกไม่ใช่หรือ? ทำตัวให้กลมกลืนซะ อย่าให้ใครรู้ว่าเจ้าอยู่กับฉันในเวลาแบบนี้" "แล้วอาจารย์ล่ะครับ?" คายน์ถามเสียงเข้ม เขายังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิม ไม่ยอมขยับเท้าแม้แต่น้อย "ฉันต้องไปที่ห้องควบคุมแกนกลาง... นี่ไม่ใช่เรื่องที่เด็กฝึกหัดไร้เวทอย่างเจ้าจะเข้าไปพัวพันได้!" เซเลสเทียขึ้นเสียงเล็กน้อยด้วยความหวังดี แต่คายน์กลับยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเกียรติยศของอัศวินที่ถูกปลูกฝังมา "ผมอาจจะร่ายเวทไม่ได้ แต่อาจารย์ก็รู้ว่าผมอ่านกระแสมานาได้ดีกว่าใครในชั้นปีนะครับ" คายน์ดึงกระบี่ไร้คมคู่กายออกจากฝัก เสียงเหล็กกระทบหนังดังขึ้นเบาๆ แต่หนักแน่น "ในสนามประลองพวกนั้น... ผมแค่ไปทำตามหน้าที่อัศวิน แต่ถ้าที่นี่มีอันตรายที่อาจารย์กำลังเผชิญอยู่คนเดียว ผมในฐานะลูกศิษย์และสุภาพบุรุษ คงทำได้แค่วิ่งหนีเอาตัวรอดไม่ได้หรอกครับ" เซเลสเทียชะงักไป ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวเกินวัย ในอกของเธอเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา ความอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานนับตั้งแต่สูญเสียทุกอย่างในอดีต "เจ้ามัน... ดื้อด้านจริงๆ" เซเลสเทียพึมพำ แต่ยอมรับความจริงว่าในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ การมีคนที่อ่านกระแสมานาได้อย่างทะลุปรุโปร่งอยู่ข้างกาย ย่อมดีกว่าการเดินไปตายลำพัง "ตามมา... แต่อย่าห่างจากรัศมีป้องกันของฉันเด็ดขาด" ทั้งสองเร่งฝีเท้าออกจากหอคอยลึกลับ มุ่งหน้าสู่ปีกตะวันตกของสถาบัน ซึ่งเป็นที่ตั้งของ "สนามประลองเวทอารีน่า" สถานที่ที่เหล่านักเรียนชนชั้นสูงและสามัญชนมารวมตัวกันเพื่อแสดงแสนยานุภาพ บรรยากาศในสนามประลองตอนนี้อื้ออึงไปด้วยเสียงเชียร์และเสียงโห่ร้องของเหล่านักเรียนเวทมนตร์ เสียงระฆังประกาศเริ่มการประลองดังระรัว แสงสีพาสเทลของเวทมนตร์ธาตุต่างๆ สาดส่องระยิบระยับแข่งกับท้องยามบ่าย ทว่าภายใต้ความคึกคักนั้น คายน์กลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมืดมนที่แผ่ซ่านมาจากใต้พื้นดินสนามประลอง "ดูนั่นสิ... ขยะไร้เวทลงมาสนามประลองจริงด้วย" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นทันทีที่คายน์ก้าวเท้าลงสู่พื้นทรายสีขาวสะอาดของสนามประลอง ผู้พูดคือ "จูเลียน" บุตรชายแห่งตระกูลดยุคผู้ทรงอิทธิพล สวมเสื้อคลุมปักดิ้นทองอร่าม รอบตัวเขามีกลุ่มผู้ติดตามคอยประสานเสียงหัวเราะตาม คายน์ไม่ได้หันไปมอง เขากวาดสายตาสำรวจความผิดปกติของมานาใต้พื้นสนามประลอง จูเลียนเห็นอีกฝ่ายเมินเฉยจึงรู้สึกเสียหน้า เขาตวัดนิ้วชี้ไปทางคายน์ทันที วงแหวนเวทสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นกลางอากาศ กระแสลมคมกริบพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของเด็กหนุ่มไร้เวทอย่างไม่ทันตั้งตัว "ระวัง!" เสียงตะโกนพร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่พุ่งเข้ามาขวางหน้า คายน์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นแผ่นหลังของใครบางคนยืนประจันหน้ากับคมพายุเวท *ตูม!* ประกายแสงจากการปะทะกระจายออกเป็นวงกว้าง ฝุ่นทรายตลบอบอวล ร่างของผู้ที่เข้ามาช่วยรับการโจแทนคายน์ถอยหลังไปสองก้าว แต่ยังคงยืนหยัดได้อย่างมั่นคง เมื่อฝุ่นควันจางลง คายน์ก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย "เรย์" เด็กหนุ่มผู้มาจากตระกูลขุนนางตกอับผู้เงียบขรึม ที่มักจะนั่งมุมอับในห้องเรียนเสมอ เรย์ถือคฑาไม้เนื้อหยาบที่ส刻อักขระเวทด้วยมือ ไอร้อนระอุแผ่ออกมาจากตัวของเรย์ "เจ้าบ้าเรย์! แกกล้าดียังไงมาขวางการสั่งสอนขยะตัวนี้?" จูเลียนหน้าดำคร่ำเครียด ตะคอกใส่ด้วยความโกรธ เรย์ไม่ตอบคำถามของจูเลียน เขายกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไหล่ ชายหนุ่มหันมามองคายน์ด้วยหางตา แววตานั้นนิ่งสงบแต่แฝงความดุดัน "ข้าไม่ได้ช่วยเจ้าเพราะชอบหน้าหรอกนะ เอลไรท์" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่คำพูดต่อมาทำให้คายน์ต้องแปลกใจ "แต่ข้าเกลียดพวกที่ชอบรุมคนไม่มีทางสู้ตอนที่ข้างหลังกำลังจะพังมากกว่า... อีกอย่าง ใต้สนามประลองนี่ มันมีบางอย่างกำลังจะคลานออกมา" คายน์ยิ้มรับบางๆ ความรู้สึกชื่นชมก่อตัวขึ้นในใจ เด็กหนุ่มต่างชนชั้นคนนี้ไม่ได้มีดีแค่ความเงียบขรึม แต่เขามีสัญชาตญาณการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมไม่แพ้ใคร "ขอบใจมาก เรย์" คายน์กระชับกระบี่ในมือ "ดูท่าทางวันนี้ เราคงไม่ได้แค่ประลองเก็บแต้มกับพวกคุณชายหรอกนะ" จูเลียนเห็นว่าทั้งสองคนเมินตนเองก็ยิ่งบันดาลโทสะ "พวกสวะรวมหัวกันเหรอ! งั้นก็เตรียมตัวกลายเป็นเศษฝุ่นในสนามนี้ซะเถอะ!" จูเลียนรวบรวมมานาขั้นสูง วงแหวนเวทซ้อนทับกันสามชั้นจนเกิดแสงสว่างจ้า บรรยากาศรอบสนามเริ่มบิดเบี้ยว อุณหุภมิdropลงอย่างรวดเร็ว ทว่า... ก่อนที่เวทมนตร์บทใหญ่ของจูเลียนจะถูกปลดปล่อย พื้นดินทั่วทั้งสนามประลองก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนก้องมาจากใต้พิภพ ราวกับเสียงร้องของอสูรกายโบราณที่ถูกจองจำมานับพันปี เหล่านักเรียนและอาจารย์บนอัฒจันทร์ต่างลุกฮือขึ้นด้วยความตื่นตระหนก วงแหวนเวทป้องกันของสนามประลองแตกละเอียดลงในพริบตา ราวกับกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนยักษ์ กลางสนามประลอง รอยแยกขนาดใหญ่ปริแตกออก เผยให้เห็นไอหมอกสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า และจากรอยแยกนั้นเอง ดวงตาสสีแดงฉานคู่มหึมาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นจ้องมองขึ้นมายังเบื้องบน พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องในหัวของทุกคน "ในที่สุด... ประตูแห่งพันธนาการก็เปิดออกแล้ว..." ________________________________________ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับอัศวินไร้ดาบคนนี้นะครับ