พันธมิตรผู้ไม่ประสงค์ออกนาม

กลิ่นอายอับชื้นของหินปูนและหยดน้ำที่ร่วงหล่นลงกระทบพื้นศิลาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คือสิ่งเดียวที่พอจะช่วยดึงสติของวินให้หลุดพ้นจากการคำนวณอัลกอริทึมซับซ้อนในหัวได้ "ถ้าคุณยังก้าวเท้าด้วยความเร็วสม่ำเสมอแบบนั้นอีกสามก้าว เราจะเหยียบกับดักกลไกกระเบื้องกดทับที่ซ่อนอยู่ใต้ตะไคร่น้ำนะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบดังขึ้นจากด้านหน้า วินชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาสีเข้มหันไปมองร่างในชุดคลุมสีเทาเข้มที่แทบจะกลืนหายไปกับความมืดมิดของดันเจี้ยนชั้นใต้ดิน 'ซากปรักหักพังแห่งคาร์เนีย' ผู้เล่นคนนี้ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าทางเข้าเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนอย่างไร้ที่มา ไม่มีชื่อบนศีรษะ ไม่มีฉายาประดับ และไม่มีแม้แต่ป้ายกิลด์ระบุสังกัด สิ่งเดียวที่บ่งบอกตัวตนคือไอDรหัสตัวเลขสั้นๆ เจ็ดหลักที่ลอยอยู่เหนือศีรษะจางๆ ว่า *[Player_No.704]* "ขอบคุณสำหรับคำเตือนครับ" วินตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพตามวิสัยทัศน์ของตน พร้อมกับขยับมุมรองเท้าหลบแผ่นหินที่ถูกซ่อนกลไกไว้อย่างแนบเนียนตามคำบอก "แต่ผมค่อนข้างแปลกใจที่คุณรู้ตำแหน่งของกับดักนี้ ทั้งที่พวกเราเพิ่งก้าวเข้ามาในเขตพื้นที่ชั้นสามเป็นครั้งแรก" "ความน่าจะเป็นของตำแหน่งกับดักในสถาปัตยกรรมยุคโบราณไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่คิดหรอกครับ มันถูกออกแบบมาเพื่อลงโทษคนรีบร้อน ไม่ใช่คนช่างสังเกต" [Player_No.704] เอ่ยตอบโดยไม่หันกลับมามอง มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำกำลังตวัดกริชสั้นเล่มบางตัดผ่านเส้นเอ็นเรืองแสงที่ขึงขวางทางเดินอย่างแม่นยำ เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ก่อนที่กลไกหน้าไม้ซ่อนรูปบนผนังจะหมดพิษสงลงอย่างไร้เสียงร้องเตือนภัย ในโลกของเกม VRMMO 'อัลกอริทึมแห่งอาเซอร์ร็อธ' ที่ผู้คนต่างมุ่งเน้นการเพิ่มเลเวล ฟาร์มไอเทมหายาก และสร้างชื่อเสียงให้กิลด์ของตน การมีตัวตนอยู่อย่างเงียบเชียบและไร้ตัวตนเช่นนี้ถือเป็นเรื่องผิดปกติอย่างยิ่ง วินวิเคราะห์ข้อมูลทุกอย่างที่ประมวลผลผ่านระบบอินเทอร์เฟซส่วนตัว เซร่า (Sera) AI คู่คิดที่เชื่อมต่อทางจิตสำนึกส่งสัญญาณเตือนเบาๆ ในโสตประสาท *(นายท่าน วัตถุดิบและรูปแบบการต่อสู้ของเขามีความคล้ายคลึงกับชุดข้อมูลการเขียนโปรแกรมของระบบความปลอดภัยรุ่นแรก... ระวังตัวด้วยนะคะ)* เสียงใสของเซร่ากระซิบเตือนด้วยความกังวลที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นมา "รับทราบครับเซร่า" วินคิดตอบในใจอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเท้าตามหลังเงาลึกลับนั้นต่อไป เป้าหมายของพวกเขาในค่ำคืนนี้คือการไขปริศนาเควสต์ลับระดับสูงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการล่มสลายของหอคอยเวทมนตร์โบราณ เควสต์นี้ไม่มีประกาศในบอร์ดสาธารณะ และไม่เคยปรากฏในคู่มือบทสรุปเกมใดๆ มันเกิดขึ้นจากการที่วินบังเอิญถอดรหัสบันทึกโบราณที่ดรอปมาจากมอนสเตอร์ระดับล่างสุดเมื่อสัปดาห์ก่อน และตัวเขาก็เลือกที่จะเข้ามาสำรวจสถานที่แห่งนี้คนเดียว กระทั่งได้พบกับ [Player_No.704] ที่ยืนรออยู่หน้าประตูดันเจี้ยนราวกับรู้อยู่แล้วว่าเขาจะมา "ถึงแล้วครับ" ร่างในชุดคลุมหยุดยืนเบื้องหน้าประตูเหล็กกล้าบานมหึมา สลักลวดลายวงจรเวทมนตร์ที่กำลังเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ รอบตัวประตูเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้เก่าแก่และคราบสนิมหนาทึบ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน วินก้าวเข้าไปใกล้ แววตาคมกริบกวาดมองอักษรรูนโบราณที่สลักอยู่บนบานประตู "นี่ไม่ใช่ประตูห้องสมุดธรรมดา... มันคือแผงควบคุมพลังงานเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่ใช้หลักการคำนวณแบบฐานสอง" [Player_No.704] หันกลับมามองวินเป็นครั้งแรก ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีเข้มสะท้อนประกายแสงสีฟ้าจากอักษรรูน "คุณมองออกตั้งแต่แรกเห็นเลยสินะครับ... คนส่วนใหญ่ที่มาถึงจุดนี้มักจะพยายามใช้กำลังพังประตู หรือไม่ก็ส,นใจแค่สมบัติหลังบานประตู จนลืมมองว่าเงื่อนไขการเปิดมันต้องใช้ 'รหัสผ่าน' ที่ถูกต้อง" "บางครั้งการใช้กำลังก็เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ง่ายที่สุดครับ แต่สำหรับระบบที่มีกลไกป้องกันการทำลายล้างตัวเอง การใช้ตรรกะที่ถูกต้องคือทางเลือกเดียวที่จะไม่ทำให้พวกเราหายไปจากเซิร์ฟเวอร์เสียก่อน" วินยิ้มบางๆ ที่มุมปาก พลางยกมือขึ้นแตะที่อากาศเบื้องหน้า หน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งใสสีฟ้าสว่างวาบขึ้น พร้อมกับชุดโค้ดคำสั่งนับร้อยบรรทัดที่ไหลผ่านดวงตาคู่นั้นอย่างรวดเร็ว เซร่าเริ่มทำหน้าที่ประมวลผลข้อมูลร่วมกับวินอย่างเป็นระบบ ข้อมูลการไหลเวียนของมานาในดันเจี้ยนถูกแปลงเป็นตัวเลขทางคณิตศาสตร์ นิ้วเรียวยาวของวินขยับพิมพ์คำสั่งลงบนแป้นพิมพ์เสมือนจริงกลางอากาศอย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลง อุณหภูมิลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนมาจากเบื้องล่างของพื้นดิน ราวกับว่าสิ่งมีชีวิตมหึมาที่หลับใหลมานับพันปีเริ่มรู้ตัวตื่นจากการจำศีล "คุณเหลือเวลาอีกสี่สิบวินาทีในการป้อนรหัสชุดสุดท้ายครับ" [Player_No.704] เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับชักกริชสั้นทั้งสองเล่มออกจากฝัก ไอสีดำทมิฬเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากคมมีด "เพราะดูเหมือนว่า 'เจ้าบ้าน' จะไม่ค่อยพอใจที่มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเคาะประตูบ้านตอนดึกดื่นแบบนี้เท่าไหร่" วินไม่ตอบคำสาธยายใดๆ สมาธิทั้งหมดถูกจดจ่ออยู่กับการตรวจสอบบรรทัดโค้ดสุดท้ายที่กำลังกระพริบเตือนสีแดงฉาน เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามไรผม แม้จะเป็นโลกเสมือนจริง แต่ความกดดันและความตึงเครียดนั้นสมจริงเสียยิ่งกว่าตอนที่เขาต้องแก้บัคระบบให้บริษัทซอฟต์แวร์ยักษ์ใหญ่ในโลกแห่งความจริงเสียอีก "เสร็จแล้วครับ..." วินกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายด้วยความเด็ดเดี่ยว วงจรเวทมนตร์บนบานประตูเหล็กกล้าเปล่งแสงสว่างจ้าจนแสบตา เสียงกลไกเฟืองขนาดมหมหึมาหมุนวนดังสนั่นหวั่นไหว บานประตูค่อยๆ แยกตัวออกจากกันอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งที่อยู่เบื้องหลัง แต่ทว่า สิ่งที่ก้าวเดินออกมาจากความมืดนั้นไม่ใช่สมบัติล้ำค่าตามที่ควรจะเป็น เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้น พร้อมกับร่างมหึมาของโกเลมเหล็กไหลโบราณที่ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองตรงมายังพวกเขาทั้งสอง รัศมีพลังกดดันระดับบอสลับแผ่ขยายออกมาราวกับคลื่นพายุ [ระบบแจ้งเตือน: ผู้เล่นได้ปลดล็อคดันเจี้ยนลับ 'ห้องทดลองต้องห้ามแห่งปราชญ์ผู้ล่วงลับ'] [คำเตือน: พบสิ่งมีชีวิตระดับความยาก 'ภัยพิบัติ (Disaster Class)' - ผู้พิทักษ์แห่งอัลกอริทึม 'โครนอส' ปรากฏตัว] [Player_No.704] หันมามองวินด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาฮู้ด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของนักวิเคราะห์หนุ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ "ดูเหมือนว่า... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ สินะครับ คุณวิน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและร่วมไขปริศนาไปกับตัวละครของผมเสมอนะครับ