คำนวณโอกาสรอด 0.01%

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเขม่าสีดำคละคลุ้งอยู่ในอากาศรอบตัวจนแสบจมูก เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สะเทือนไปถึงกระดูกสันหลังไม่ได้ทำให้วินถอยหลังไปแม้แต่ก้าวเดียว สายตาของเขาจับจ้องไปยังเบื้องหน้า ร่างมหึมาสูงเกือบสี่เมตรของ 'โกเล็มเหล็กกล้าโบราณ' บอสประจำเขตเริ่มต้นกำลังขยับแผ่นเกราะหนาเตอะจนเกิดเสียงเสียดสีของโลหะดังเอี๊ยดอ้าด ในมุมมองของคนทั่วไป นี่คืออุปสรรคที่ไม่สมเหตุสมผลสำหรับผู้เล่นเลเวลหนึ่ง แต่ในสายตาของวิน มันคือสมการทางคณิตศาสตร์ที่มีตัวแปรจำกัด "วิน อัตราการรอดชีวิตในรูปแบบการปะทะตรงหน้าคำนวณได้ติดลบครับ" เสียงใสแต่ราบเรียบของเซร่าดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ตัวเลขสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็ว: [โอกาสชนะ: 0.01%] วินไม่ได้ตอบทันที เขายกมือซ้ายขึ้นเช็ดคราบเหงื่อที่ข้างขมับ ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบกายอย่างละเอียด พื้นดินร่วนซุย เสาหินผุกร่อนสามต้นทางด้านซ้าย และร่องน้ำเก่าแก่ที่แห้งขอดอยู่เบื้องขวา ทุกองค์ประกอบในแผนที่นี้ถูกบันทึกและประมวลผลเข้าไปในสมองของเขาอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องandคอมพิวเตอร์ควอนตัม "ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์... ก็ยังแปลว่ามันมีโอกาสใช่ไหมล่ะครับ เซร่า" วินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เซร่าเริ่มเรียนรู้ว่ามันมักจะมาพร้อมกับแผนการบ้าบิ่นที่อยู่นอกเหนือตำรา "การกระทำของคุณฝ่าฝืนตรรกะการพัฒนาตัวละครมาตรฐานถึงเจ็ดร้อยแปดสิบสองรูปแบบนะครับ" เซร่าท้วงติง ข้อมูลการเคลื่อนไหวของบอสถูกฉายซ้อนทับลงบนร่างของโกเล็มเหล็กกล้า "รูปแบบการโจมตี 'หมัดทลายปฐพี' ของมันมีพลังทำลายล้างแปดร้อยหน่วย เกราะของคุณรับได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น" "ผมไม่ได้บอกว่าจะเอาเกราะไปรับนี่ครับ" ตูม! พื้นดินใต้เท้าของวินระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อหมัดมหึมาพุ่งกระแทกจุดที่เขายืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อน แรงลมมหาศาลซัดจนเส้นผมและเสื้อผ้าปลิวสะบัด วินอาศัยแรงกระแทกจากแรงดันอากาศดีดตัวถอยหลังอย่างงดงาม รองเท้าหนังเก่าๆ เสียดสีกับพื้นหินจนเกิดประกายไฟ แทนที่จะวิ่งหนี วินกลับพุ่งเข้าหาช่องว่างใต้รักแร้ขวาของโกเล็ม ซึ่งเป็นจุดอับสายตาที่ระบบฟิสิกส์ของเกมจำลองไว้อย่างสมจริง "ระบบตรวจพบการใช้ช่องโหว่ด้านแรงโน้มถ่วง... คุณกำลังคำนวณอะไรอยู่กันแน่ครับ?" เซร่าถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความสงสัยอย่างเห็นได้ชัดในระดับประมวลผลของเธอ "ความเฉื่อย" วินพمพำเบาๆ ขณะที่มือขวาชัก 'มีดสั้นสนิมเขรอะ' อาวุธเริ่มต้นที่ไร้ราคาออกมา "เหล็กกล้าหนาแค่ไหนก็มีจุดศูนย์ถ่วง และจุดศูนย์ถ่วงนั้นก็ต้องพึ่งพาฐานรากที่มั่นคง... เหมือนกับระบบโครงสร้างของบริษัทเก่าผมไม่มีผิด" ภาพความทรงจำสีเทาหม่นของการล่มสลายในโลกแห่งความเป็นจริงแวบเข้ามาในหัว แต่วินปัดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาจมอยู่กับอดีต ความผิดพลาดครั้งนั้นสอนให้เขารู้ว่า ระบบใดๆ ก็ตามย่อมมีช่องว่างเสมอ แม้แต่บอสที่ถูกโปรแกรมมาให้ไร้เทียมทานตัวนี้ โกเล็มเหล็กกล้าคำรามลั่นเมื่อมันตระหนักว่าเหยื่อตัวจิ๋วเล็ดลอดเข้าไปในจุดอับ มันเหวี่ยงแขนซ้ายกลับหลังหมายจะกวาดวินให้แหลقคามือ "จังหวะนี้แหละครับ เซร่า!" วินไม่หลบ เขากลับทิ้งน้ำหนักตัวลงต่ำ ใช้มีดสั้นสนิมเขรอะแทงอัดเข้าไปที่ข้อต่อหัวเข่าด้านหลังของโกเล็ม แรงเสียดทานทำให้เกิดเสียงกรีดแหลมบาดหู แม้ดาบเล่มนี้จะสร้างความเสียหายได้เพียง '1 หน่วย' แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่การลด HP ของบอส เป้าหมายคือการเปลี่ยน 'มุม' "คำนวณเวกเตอร์แรง... สำเร็จแล้วครับ!" เซร่าอุทานขึ้นโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนจากความราบเรียบเป็นความตื่นเต้น เมื่อแรงกระแทกจากแขนซ้ายที่เหวี่ยงวืดผสานกับแรงเสียดทานที่ข้อต่อ ทำให้จุดศูนย์ถ่วงของโกเล็มน้ำหนักสองตันเอียงไปข้างหน้าเพียงสามองศา สามองศานี้อาจดูไร้ความหมายสำหรับคนอื่น แต่มันมากพอที่จะทำให้เสาหินผุกร่อนต้นที่สองรับน้ำหนักเกินพิกัด ครืนนน! เสาหินสูงสิบเมตรหักโค่นลงมาฟาดเข้าที่ศีรษะของโกเล็มเหล็กกล้าอย่างจัง แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้ระบบประมวลผลภายในของบอสเกิดอาการชะงักงันชั่วขณะ หน้าจอสีแดงฉานตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีเหลืองกระพริบ: [ติดสถานะมึนงง: 3 วินาที] นี่คือชัยชนะที่ถูกสร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวของโอกาส 0.01% ที่วินคำนวณไว้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าสู่เขตนี้ วินไม่ได้หยุดพักหายใจ เขาสกิดเท้าพุ่งทะยานขึ้นไปบนแผ่นหลังของโกเล็มที่กำลังเซถลา ดวงตาของเขาฉายแววเฉียบคมดุจใบมีด มือทั้งสองข้างกำมีดสั้นแน่นเตรียมปิดฉากการต่อสู้ที่ยาวนานนี้ด้วยการโจมตีครั้งสุดท้ายที่คำนวณมาอย่างแม่นยำที่สุด ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คมมีดกำลังจะจ้วงลงไปยังจุดอ่อนแกนกลางพลังงานของบอส เสียงแจ้งเตือนที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังแทรกขึ้นมาในโสตประสาท เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของระบบเกมทั่วไป แต่มันเป็นเสียงกังวานลึกลับที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยรหัสข้อมูลแปลกปลอม [ตรวจพบผู้เล่นคนที่สองเข้าสู่เขตหวงห้าม... เริ่มต้นกระบวนการเขียนทับอัลกอริทึม] วินชะงักกง มีดในมือหยุดห่างจากแกนกลางของบอสเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น เงาร่างปริศนาสายหนึ่งก้าวออกมาจากม่านหมอกสีดำทึบที่เพิ่งก่อตัวขึ้นอย่างไร้ที่มา พร้อมกับเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่เยือกเย็นจนน่าขนลุก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของผมเสมอนะครับ