รอยจูบแทนคำสัญญา

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องนิรภัยใต้ดินผสมผสานเข้ากับกลิ่นกายอันคุ้นเคยและกลิ่นเลือดจางๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าของคณิน รินรดายังคงยืนพิงแผ่นหลังเข้ากับชั้นเหล็กหนาหนัก ความเย็นเยียบของโลหะตัดกับความร้อนระอุแผดเผาที่แผ่ซ่านมาจากเรือนร่างกำยำของชายหนุ่มที่ทาบทับอยู่เบื้องหน้า ช่องว่างระหว่างพวกเขาถูกบด The vanishing point จนแทบไม่เหลืออากาศให้หายใจ คำพูดที่ว่า *"ไม่มีใครหน้าไหนพรากเธอไปจากฉันได้"* ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ย้ำเตือนถึงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่เขาไม่เคยคิดจะปิดบัง "ปล่อยฉัน..." รินรดาเอ่ยเสียงสั่นพร่า ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งความหวาดกลัวต่อภยันตรายที่เพิ่งผ่านพ้นและความหวั่นไหวอันน่ารังเกียจที่เขามีอิทธิพลเหนือร่างกายนี้ คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนดิบเถื่อน เขาไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่กลับใช้มือข้างหนึ่งตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยแรงมหาศาล ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าใต้กลุ่มผมสลวย ลากไล้ปลายนิ้วผ่านต้นคอระหงลงมายังลาดไหล่เปลือยเปล่าที่ชุดราตรีฉีกขาด "ปล่อยเหรอ... เธอคิดว่าฉันเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงกับกระสุนพวกนั้น เพื่อจะปล่อยให้เธอกลับไปเป็นแค่นกน้อยในกรงที่รอวันบินหนีอย่างนั้นหรือ ริน..." ดวงตาคมกริบราวกับพญาสัตว์ล่าเนื้อจ้องมองเธอเขม็ง แววตานั้นเต็มไปด้วยตัณหาอันมืดดำและอำนาจที่พร้อมจะแหลกราญทุกสิ่ง สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลากผ่านผิวเนื้อทำให้รินรดาสั่นสะท้าน เธอพยายามเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความอ่อนแอ แต่คณินกลับใช้นิ้วเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประทับจูบหนักหน่วงลงบนเรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการรุกรานที่ดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมด้วยความกระหายอยากที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความตึงเครียดของสถานการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ คณินบดขยี้เรียวปากเธอบางเบาก่อนจะแทกลิ้นร้อนล้ำเข้าไปตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี รินรดาครางอือในลำคอ พยายามขัดขืนด้วยการเม้มปากแน่น แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงปรารถนาอันป่าเถื่อนของมาเฟียหนุ่มได้ เมื่อเขาใช้ฟันคมขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ จนความเจ็บแปลบแล่นริ้ว บังคับให้เธอนิ่วหน้าและเผยอริมฝีปากออกเปิดทางให้เขาสำรวจความล้ำลึกได้อย่างตามอำเภอใจ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอก ความหวาดกลัวเมื่อครู่อันตรธานหายไป ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความเร่าร้อนที่แผดเผาจนสติสัมปชัญญะพร่าเลือน ฝ่ามือใหญ่ของคณินไม่ยอมอยู่สุข มันลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างผ่านเนื้อผ้าที่แนบเนื้อ ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ตื่นตัวและตอบสนองต่อสัมผัสอันตรายนั้นอย่างน่าละอาย รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรแห่งความเสน่หาที่เขาสร้างขึ้น ศักดิ์ศรีที่เคยพยายามปกป้องเริ่มสั่นคลอนเมื่อมือหนาปลดเปลื้องพันธนาการเสื้อผ้าที่รุงรังออกทีละชิ้น ความเย็นของห้องนิรภัยมืดมิดกลายเป็นสิ่งไร้ความหมายเมื่อเทียบกับความร้อนระอุจากผิวเนื้อที่แนบชิดกัน ทุกสัมผัส ทุกรอยจูบที่เขาประทับลงบนซอกคอ ไหปลาร้า และเนินอกอิ่ม ล้วนแต่สลักคำว่า 'เป็นของเขา' ลงบนร่างกายเธออย่างลบไม่ออก "เฮีย... อื้อ..." เสียงครางหวานหลุดรอดจากริมฝีปากเมื่อคณินฝังรอยจูบหนักๆ ลงบนจุดอ่อนไหว สร้างความรู้สึกวับวามที่ตีรวนขึ้นมาจนเธอต้องจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน ร่างกายของเธอบิดเร้าเข้าหาโดยสัญชาตญาณ แพ้พ่ายต่อเกมอำนาจที่เขาเป็นผู้ควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบ คณินคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นหญิงสาวใต้ร่างอ่อนระโหยโรยแรงอยู่ภายใต้อาณัติของเขา เขายกตัวเธอขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานเหล็กหนาในห้องนิรภัย จัดการรวบเรียวขาเนียนเกี่ยวสะโพกสอบของตนไว้แน่น เพื่อให้ร่างทั้งสองแนบสนิทไร้ช่องว่าง ในความมืดสลัวและกลิ่นอายอันตรายรอบตัว บทรักอันดุดันและร้อนแรงจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่มีใครยอมใคร คณินมอบสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและเรียกร้อง ราวกับต้องการยืนยันการมีอยู่ของเธอด้วยจิตวิญญาณ ขณะที่รินรดาปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามกระแสสวาทอันเร่าร้อนนั้น หลับตาลงรับทุกสัมผัสที่ทั้งทำลายล้างและเยียวยาหัวใจในเวลาเดียวกัน เสียงหอบครางและเสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ ดังก้องอยู่ในพื้นที่ปิดตาย ยิ่งขับเน้นความลับและความมืดมนของคฤหาสน์หลังนี้ให้ลึกล้ำเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งความพายุอารมณ์สงบลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยที่สอดประสานกันในความเงียบ คณินก้มลงซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากการกระทำของเขา มือหนาลูบไล้เส้นผมของหญิงสาวอย่างทะนุถนอมในแบบที่หาได้ยากยิ่ง รินรดานอนซบอยู่กับอกแกร่ง ดวงตาส่อแววเหม่อลอยไปในความมืด ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังเข้าปกคลุม และรินรดากำลังจะหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะรัวเร็วด้านนอกประตูลับของห้องนิรภัยก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา! "เฮียครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ตำรวจบุกเข้ามาถึงห้องโถงใหญ่แล้วครับ และ... และมีคนเห็นว่าคุณอาทรมาปรากฏตัวอยู่ที่นั่น!" คณินชะงักกึก แววตาที่เพิ่งอ่อนแสงลงกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมและเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที รินรดาสดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวาบเมื่อได้ยินชื่อนั้น—อาทร ผู้ชายที่ควรจะตายไปในกองเพลิงเมื่อหลายปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงและดาร์กนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ