คืนเดือนมืด

ความมืดสนิทที่ไร้ซึ่งแสงดาวไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในคฤหาสน์หลังนี้... แต่เป็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีเลือดต่างหาก ที่กำลังทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุดกัก กลิ่นอายของความตายลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ ที่ซัดสาดเข้ามาทางหน้าต่างบานที่ถูกงัดจนพังยับเยิน เศษกระจกแตกละเอียดเกลื่อนพื้นพรมราคาแพง รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องนอนใหญ่ แผ่นหลังแนบชิดติดกับแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงตามจังหวะลมหายใจของคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง อ้อมแขนแข็งแกร่งรากเหล็กของคณินโอบรัดเอวบางไว้แน่นตรึงราวกับคีมเหล็ก ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่ไอความร้อนระอุออกมาตัดกับความเย็นเยียบของบรรยากาศภายนอก ปลายจมูกโด่งคมฝังลง1ที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความเกรงใจ แม้ในสถานการณ์เป็นตายร้ายดี สัมผัสของเขากลับยังคงเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและตัณหาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง "กลัวจนตัวสั่นเลยเหรอ... คนสวย" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบติดริมใบหู พร้อมกับเรียวลิ้นร้อนที่ลากไล้ผ่านผิวเนื้ออ่อนจนรินรดาสะดุ้งเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง ความหวาดกลัวต่อสิ่งแปลกปลอมที่บุกรุกเข้ามาในบ้านถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามอันตรายที่ผู้ชายคนนี้จงใจจุดชนวนขึ้นท่ามกลางวิกฤต "ปล่อย... ปล่อยฉันนะเฮีย คนพวกนั้นมัน..." รินรดาพยายามบิดตัวหนี แต่ยิ่งดิ้นรัด อ้อมกอดนั้นก็ยิ่งรัดแน่นจนกระดูกแทบแหลกสลาย "เงียบ..." คณินออกคำสั่งเสียงต่ำเฉียบขาด นัยน์ตาสีดำสนิทในความมืดวาวโรจน์ดุจสัตว์ป่าล่าเหยื่อ มือข้างหนึ่งของเขาละจากเอวบางเพื่อกระชับด้ามปืนพกสีดำสนิทในมือให้มั่นคง สายตาสอดส่องความเคลื่อนไหวผ่านความมืดมิดด้วยความเยือกเย็นและเลือดเย็น ปัง! เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวทะลุกำแพงไม้เข้ามาร1ะเบิดความเงียบ กระสุนนัดนั้นเฉียดกรอบประตูห้องนอนไปเพียงไม่กี่นิ้ว เศษไม้กระจายว่อน รินรดาหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ฝังหน้าลงกับอกเสื้อของคณินโดยสัญชาตญาณ มือเล็กกำเสื้อผ้าของเขาแน่นจนยับยู่ยี่ "มันเข้ามาแล้ว..." เสียงของเธอขาดห้วงด้วยความตื่นตระหนก คณินไม่เพียงแต่ไม่สะทกสะท้าน เขากลับหัวเราะในลำคอต่ำๆ อย่างชอบใจ ความตึงเครียดรอบตัวราวกับเป็นสารกระตุ้นชั้นดีที่ทำให้แววตาของมาเฟียหนุ่มยิ่งเปล่งประกายความหิวกระหาย ร่างกายของเขาร้อนผ่าว แนบชิดจนรินรดาได้ยินเสียงหัวใจเต้นรำคาญโครมครามของตัวเองและเขาที่เต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน "ดี... พวกมันกล้ามากที่เหยียบเข้ามาในถ้ำเสือ" คณินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่สั่นระริก "จำไว้นะริน... ไม่ว่ายังไง เธอก็เป็นผู้หญิงของฉัน คนเดียวเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์แตะต้องหรือทำลายเธอได้... คือฉัน" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้โต้เถียง ประตูห้องนอนก็ถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาล ร่างเงาดำสามร่างพุ่งเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือ แสงจันทร์ที่สาดส่องลอดเข้ามาเผยให้เห็นประกายคมกริบของมีดสั้นในมือของพวกมัน ความโกลาหลระเบิดขึ้นในเสี้ยววินาที คณินผลักรินรดาไปหลบยังมุมห้องที่ปลอดภัยที่สุดด้วยมือข้างเดียว ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะพุ่งเข้าประจันหน้ากับผู้บุกรุกอย่างไม่เกรงกลัวความตาย เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงอาวุธกระทบกัน และเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วห้องมืด รินรดายกมือขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงสะอื้น มองภาพความรุนแรงตรงหน้าด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น คณินในยามนี้เปรียบเสมือนมัจจุราชที่หลุดออกมาจากขุมนรก การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็ว ดิบเถื่อน และเด็ดขาด ทุกหมัดและทุกวิถีการโจมตีแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมที่ถูกขัดเกลามาจากการฆ่าฟัน เลือดสีแดงฉานกระเซ็นโดนผนังสีขาว และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ รินรดารู้สึกวิงเวียนศีรษะ แต่สายตากลับละจากแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอไม่ได้เลย แม้เขาจะเป็นผู้ชายที่กักขังและทำร้ายจิตใจเธอสารพัด แต่วินาทีนี้... อ้อมกอดและแผ่นหลังนั้นกลับกลายเป็นเกราะป้องกันเดียวที่ทำให้เธอยังมีลมหายใจ ชายฉกรรจ์คนสุดท้ายถูกคณินกระชากคอเสื้อก่อนจะซัดหมัดหนักหน่วงเข้าที่ใบหน้าจนล้มคว่ำสลบคาเท้า เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังแข่งกับสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาด คณินยืนหยัดอยู่ท่ามกลางซากของผู้บุกรุก เนื้อตัวเปรอะเปื้อนคราบเลือดและหยาดเหงื่อ แต่ทว่าแววตากลับยังคงคมกริบและเต็มไปด้วยอำนาจล้นเหลือ เขากวาดสายตากลับมามองหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นอยู่มุมห้อง ก่อนจะก้าวย่างเข้ามาหาช้าๆ ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม รินรดาถอยหลังจนชิดผนังหนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว คณินทรุดกายลงคุกเข่าตรงหน้า มือหนาเปื้อนเลือดเอื้อมขึ้นประคองใบพักตร์เนียนใสที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตา นิ้วหยาบกร้านเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อให้อย่างทะนุถนอมในแบบที่ขัดกับสภาพโชกเลือดของเจ้าตัวโดยสิ้นเชิง "ปลอดภัยแล้ว..." เขากระซิบเสียงพร่ามัว ชิดติดริมฝีปากจนลมหายใจอุ่นร้อนผสานกัน "เห็นไหม... ไม่มีใครหน้าไหนพรากเธอไปจากฉันได้" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยคำขอบคุณหรือปฏิเสธ ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจากเงาแบล็กกราウンドของคนที่คิดว่าสลบไปแล้ว กำลังเล็งตรงมาที่ศีรษะของคณินจากด้านหลัง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุและอันตรายนี้นะคะ