คืนเร่าร้อนลบคำครหา

เสียงกระดาษรายงานการสอบสวนสะบัดไหวตามแรงปะทะของปลายนิ้วหนา ก่อนที่มันจะถูกโยนทิ้งลงบนพรมราคาแพงอย่างไร้ความปรานี ราวกับเศษขยะไร้ค่า คณินไม่ได้สนใจเอกสารพิสูจน์ความบริสุทธิ์เหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อสิ่งเดียวที่เขาสนใจและต้องการพิสูจน์ในยามค่ำคืนนี้ คือร่องรอยแห่งความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของบนเรือนร่างของหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า "คำครหาพวกนั้นมันรบกวนสมาธิฉัน เวลาที่เธอทำตัวเป็นเด็กดื้อรั้น... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าในความมืดดังลอดไรฟัน คณินก้าวเท้าเข้าหาด้วยจังหวะที่กดดันและคุกคามจนรินรดาต้องถอยร่น แผ่นหลังบางแนบชิดกับบานกระจกเย็นเฉียบของหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นเงาสลัวของคฤหาสน์ในยามวิกาล ความเย็นยะเยือกของกระจกตัดกับไอร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากร่างกายของชายหนุ่ม ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด รินรดาเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย แม้ดวงตาคู่สวยจะสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นต่อแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ฉายชัดอยู่ในนัยน์ตาคมกริบของเขา "คุณมันบ้า... คณิน ฉันไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะเอาชนะใครด้วยการ—" "ใช่ ฉันมันบ้า และเธอก็เป็นคนทำให้ฉันคลั่งเอง" มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ล็อกมันไว้เหนือศีรษะด้วยแรงเพียงน้อยนิดแต่เด็ดขาดราวกับคีมเหล็ก รินรดาอ้าปากจะกรีดร้องต่อว่า แต่ริมฝีปากหยักลึกของเขากลับทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงทั้งหมดไว้ด้วยความเร่าร้อนและดุดัน มันไม่ใช่จุมพิตแห่งความอ่อนหวาน แต่เป็นการรุกรานที่เรียกร้องสิทธิ์ขาดอย่างไร้ความปรานี ลมหายใจอุ่นจัดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และรสชาติอันคุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก รินรดาพยายามบิดเร้าใบหน้าหนีและขัดขืนสุดกำลัง แต่กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งดั่งหาผาของคณินกลับตรึงเธอไว้ให้ตกอยู่ในพันธนาการแห่งสวาทนี้อย่างไม่มีทางเลือก ความโกรธเกรี้ยว ความหวาดระแวง และแรงดึงดูดอันตรายที่สะสมมานานนับแรมเดือนระเบิดออกในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ ปลายนิ้วเรียวของชายหนุ่มสอดแทรกเข้าไปใต้สาบเสื้อเนื้อบาง ลากไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดจนเกิดรอยแดงวาบไปตามสัมผัส รินรดาสะดุ้งเฮือกยามเมื่อความเย็นของอากาศภายนอกปะทะกับผิวายที่ร้อนรุ่มจากฝ่ามือของเขา ความรู้สึกต่อต้านในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปตามกระดูกสันหลังอย่างน่าละอาย "จำไว้... ว่าเธอเป็นของใคร และไม่มีวันเป็นของไอ้หน้าไหนได้อีก" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมใบหู พร้อมกับความเจ็บแปลบเบาๆ ที่ต้นคอเมื่อเขากัดลงบนผิวเนื้ออ่อนเพื่อประทับตราสิทธิ์ รินรดากัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางที่จวนเจียนจะหลุดลอด ความรู้สึกวับวามแปลกประหลาดตีรวนขึ้นมาในอก ยิ่งเขาใช้อำนาจและร่างกายบีบคั้นเธอมากเท่าไหร่ หัวใจทรยศดวงนี้กลับยิ่งเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ร่างบางอ่อนยวบลงในอ้อมแขนที่ทรงพลัง คล้ายกับผีเสื้อที่บินเข้าสู่กองไฟ ยอมจำนนต่อเปลวเพลิงแผดเผาอย่างเต็มใจ คณินรับรู้ได้ถึงการยอมจำนนนั้น รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก เขายกตัวเธอขึ้นนั่งบนขอบหน้าต่าง ปล่อยให้สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านผิวเนื้อที่เปลือยเปล่าบางส่วน ขณะที่สายตาของเขายังคงจดจ้องเรือนร่างของเธอด้วยความกระหายหิวที่ไม่เคยได้รับการเติมเต็มจนพอ บทลงทัณฑ์อันเร่าร้อนดำเนินไปท่ามกลางเงาสลัวและเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด คณินใช้ทุกตารางนิ้วบนร่างกายของเธอเป็นเครื่องยืนยันอำนาจและคำประกาศิตที่ไม่มีใครกล้าลบหลั่น ลบคำครหาทั้งหมดด้วยรอยรักและหยาดเหงื่อที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว จนกระทั่งรินรดากลายเป็นฝ่ายที่ต้องเอื้อมมือไปโอบกอดลำคอหนาของเขาไว้แน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้และลุ่มหลง ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์เสน่หาพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องนอนใหญ่ก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! "เฮียครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับที่ห้องใต้ดิน ศพของ... มันหายไปครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนรายงานผ่านบานประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ทำเอาลมหายใจของคณินสะดุดกึก ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยประกายปรารถนาแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดไปพร้อมกับ "แมวดำใต้แสงจันทร์" นะคะ