ความเชื่อใจถูกทดสอบ

กลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับกลิ่นเลือดที่ยังไม่แห้งเหือดจากฝ่ามือของใครบางคน... รินรดาจ้องมองดวงตาคมกริบของคณิน ดวงตาที่เธอมองเห็นเป็นเพียงความมืดมิดที่ลึกสุดหยั่ง ราวกับห้วงเหวที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้สูญสิ้น ในมือนั้นมีซองเอกสารสีน้ำตาลที่เขาเพิ่งวางลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ ภายในนั้นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่อาจชี้ชัดว่า ผู้ชายที่เธอเคยหวาดกลัว แต่กลับเผลอใจไปแนบชิดในยามค่ำคืน คือฆาตกรที่พรากชีวิตพี่ชายของเธอไปอย่างโหดเหี้ยม “หลักฐานดูสมบูรณ์แบบดีนี่... ริน” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคณินสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับ เขาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่ความนิ่งเฉยของเขานี่แหละที่น่ากลัวที่สุด มือหนาเลื่อนมาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ บีบเบาๆ แต่หนักแน่นราวกับคีมเหล็กที่พันธนาการไว้ไม่ให้เธอหลีกหนีไปไหน “คุณทำจริงๆ ใช่ไหมคะ...” รินรดาถามเสียงสั่น แม้ในใจจะอยากปฏิเสธ แต่ดวงตาสีเข้มของเขากลับสะท้อนภาพความจริงที่เธอไม่อยากยอมรับ “พี่ธีร์... เขาตายด้วยน้ำมือคุณจริงๆ ใช่ไหมคณิน!” คณินไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีดำสนิทก้าวเข้าหาเธอช้าๆ ทุกจังหวะที่เขาเคลื่อนไหว รินรดารู้สึกเหมือนถูกล่า ความกดดันรอบข้างบีบให้เธอต้องถอยหลังจนแผ่นหลังบางชิดกับผนังห้องทำงานเย็นเยียบ “ถ้าฉันบอกว่าใช่...” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบจะสัมผัสกับแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขามีกลิ่นจางๆ ของยาสูบและอำนาจที่ทำให้คนตัวเล็กสั่นสะท้าน “เธอจะทำอย่างไร? จะใช้มีดเล่มนั้นแทงฉัน... หรือจะจูบฉันเพื่อล้างบาปให้กัน?” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก ความเชื่อใจที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาท่ามกลางความหวาดกลัวกำลังถูกทดสอบอย่างรุนแรง ในหัวของเธอมีภาพพี่ชายที่นอนแน่นิ่งในกองเลือดสลับกับภาพสัมผัสเร่าร้อนที่คณินเคยมอบให้ในคืนที่พายุโหมกระหน่ำ “คุณโกหก...” เธอโพล่งออกมา น้ำตาคลอเบ้า “คุณอาจจะดูโหดร้าย คุณอาจจะเป็นมาเฟียที่ใครๆ ก็เกรงกลัว... แต่คุณไม่ใช่คนที่ฆ่าพี่ชายฉัน คุณไม่มีเหตุผลที่จะทำแบบนั้น!” “ไม่มีเหตุผล?” คณินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดุดันและเย้ยหยัน “ความรักที่ฉันมีให้เธอมันยังไม่เป็นเหตุผลที่มากพอหรือไงรินรดา? หรือเธอคิดว่ามาเฟียอย่างฉันจะใจดีปล่อยให้ใครหน้าไหนมาขวางทางหัวใจของตัวเองได้ง่ายๆ” คำพูดของเขาไม่ใช่คำสารภาพ แต่เป็นการเย้าแหย่ที่ชวนให้ใจเต้นผิดจังหวะ รินรดาสบตากับเขา ความมืดมิดในดวงตาคู่นั้นดูเหมือนจะมีร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นอยู่ เธอตัดสินใจวางมือสั่นเทาลงบนอกแกร่งของเขา สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน “ฉันเลือกที่จะเชื่อคุณ” รินรดาตัดสินใจพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวที่สุด แม้หลักฐานในมือจะตะโกนบอกว่าเธอคิดผิด “แม้โลกทั้งใบจะบอกว่าคุณคือปีศาจ... แต่หัวใจฉันบอกว่าไม่ใช่” คณินชะงักไปชั่วครู่ แววตาแข็งกร้าวอ่อนแสงลงอย่างน่าประหลาด เขาคว้าเอวบางเข้าหาตัวจนร่างกายปะทะกันอย่างจัง สัมผัสจากเขาร้อนผ่าวจนรินรดารู้สึกเหมือนกำลังถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งตัณหาที่ไม่มีวันมอดดับ มือหนาเลื่อนขึ้นไปประคองท้ายทอยเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา “ถ้าเธอกล้าเชื่อใจปีศาจ... เธอก็ต้องรับผลที่จะตามมาให้ได้” เขาคำรามชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะบดจูบลงมาอย่างเร่าร้อนและดุดัน เป็นการจูบที่ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความโหยหาและความเป็นเจ้าของที่รุนแรงจนน่ากลัว จูบนั้นดูดดื่มจนรินรดาลืมสิ้นทุกคำถาม ลืมสิ้นความสงสัย ความรักและความแค้นตีรวนอยู่ในอกจนเธอแยกไม่ออกว่ากำลังกอดศัตรูหรือคนรัก ในขณะที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความปรารถนา เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะเปิดผางออกพร้อมกับร่างของคนสนิทที่หน้าตาตื่นตระหนก “นายครับ... เกิดเรื่องแล้วครับ! ที่ห้องใต้ดิน... ศพที่นายเก็บไว้ ไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว!” คณินผละออกจากรินรดาทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีหน้าถมึงทึงในชั่วพริบตา เขามองหน้าคนสนิทก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “ริน...” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงต่ำจนน่าขนลุก “อยู่ในห้องนี้ อย่าเพิ่งไปไหน... จนกว่าฉันจะกลับมา” คณินเดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน เธอจ้องมองรอยเลือดจางๆ ที่ติดอยู่บนแขนเสื้อเชิ้ตของเขาที่เธอเพิ่งสังเกตเห็น... แล้วสายตาเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกลงมาจากกระเป๋าเสื้อของเขาขณะที่เขาผละจากไป มันคือล็อกเกตเงินเก่าๆ ที่เธอจำได้ดีว่ามันเคยคล้องอยู่ที่คอของพี่ชายเธอ... และข้างในนั้นมีภาพถ่ายของเธอในวัยเด็กที่พี่ชายพกติดตัวไว้เสมอ ความเชื่อใจที่เธอเพิ่งมอบให้เขา เริ่มพังทลายลงในวินาทีนั้นเอง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดไปพร้อมกับ "แมวดำใต้แสงจันทร์" นะคะ