เบาะแสชิ้นสุดท้าย

กลิ่นอายความชื้นของห้องใต้ดินและคราบสนิมเก่าเก็บคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพง—มันคือกลิ่นอายแห่งความตายที่คณินจงใจทิ้งไว้เป็นอนุสรณ์สถานแห่งความลับ ปึกเอกสารแฟ้มคดีสีน้ำตาลเข้มที่ถูกรื้อค้นจนกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่สะท้อนความจริงอันเน่าเฟะในอดีตที่ถูกฝังกลบไว้นานนับทศวรรษ รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้ากองเอกสารเหล่านั้น ปลายนิ้วเรียวที่เปื้อนฝุ่นคราบหมึกพิมพ์เก่ากำลังสั่นระริกขณะคีบกระดาษแผ่นสุดท้ายขึ้นมา—ภาพถ่ายใบสีซีดจางที่ปรากฏร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนในมุมมืดของคฤหาสน์หลังนี้ และใบหน้านั้น... ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับมารดาของเริงรดาจนน่ากลัว "เจอสิ่งที่ค้นหาแล้วหรือยังคะ... คนเก่งของฉัน" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ก่อนที่เอวบางจะถูกตึงไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก คณินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงใหญ่ทาบทับแผ่นหลังนุ่มนิ่มจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แววตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มกวาดมองเอกสารในมือเธอด้วยความเยียบเย็น ทว่าสะท้อนประกายความกระหายดิบเถื่อนอย่างชัดเจน "คุณ... คุณปกปิดเรื่องนี้มาตลอด" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวระคนโกรธแค้น เธอพยายามบิดตัวหนีสัมผัสอันตรายที่แผ่ไอความร้อนแผดเผา แต่ยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ วงแขนที่โอบกอดก็ยิ่งรัดแน่นราวกับงูยักษ์ที่กำลังกลืนกินเหยื่อ "ความลับก็คือความลับ ริน... ยิ่งเธอขุดคุ้ยมันขึ้นมามากเท่าไหร่ หลุมศพของคนที่เธอรักก็จะยิ่งลึกขึ้นเท่านั้น" คณินกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันมืดมิด มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมนให้เงยขึ้นบังคับสบตา ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองริมฝีปากสั่นระริกของเธอด้วยความกระหายใคร่รู้ "แต่ก็น่าแปลก... ยิ่งเธอเข้าใกล้ความจริงมากเท่าไหร่ ร่างกายของเธอก็ยิ่งสั่นเทาและยอมจำนนต่อฉันมากขึ้นเท่านั้น" "ปล่อยนะ!" รินรดาตวัดสายตาดุดันสวนกลับ แม้ภายในใจจะหวั่นไหวจนแทบยืนไม่อยู่กับแรงดึงดูดทางเพศอันอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เธอกำแฟ้มคดีในมือแน่น "คุณฆ่าเธอ... แม่ของฉันถูกฆ่าตายเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม เฮียคณิน!" คำถามนั้นทำให้บรรยากาศในห้องใต้ดินดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจมืดที่เหนือกว่า เขาก้มลงซุกใบหน้าสูดดมความหอมหวานจากซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ยางอาย จนหญิงสาวสะท้อนเฮือกด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง "เด็กโง่... เธอคิดว่าเกมนี้มันมีไว้ให้เล่นหาความยุติธรรมอย่างนั้นหรือ?" คณินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกกกจุมพิตหนักหน่วงลงบนผิวเนื้อนุ่มจนเกิดรอยแดงช้ำอย่างจงใจ มือหนาเลื่อนลงมาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลัง ล็อกรั้งเรือนร่างอรชรให้แนบชิดกับแผงอกกำยำที่เต้นเร่าร้อน "ความจริงที่เธออยากรู้นักหนา... มันแลกมาด้วยลมหายใจ และตอนนี้ เธอก็เป็นสมบัติชิ้นเดียวของฉันที่จะต้องชดใช้แทนความผิดบาปทั้งหมดในอดีต!" ก่อนที่รินรดาจะได้เปล่งเสียงกรีดร้องหรือขัดขืนใดๆ ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ควรจะถูกล็อกสนิทกลับส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่าขนลุกพร้อมกับลมพายุยามวิกาลที่พัดกรรโชกเข้ามาจนเปลวเทียนดับวูบ ร่างเงาดำทะมึนของใครบางคนก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและเสียงกระซิบเยือกเย็นที่ทำให้เลือดในกายของคณินและรินรดาต้องหยุดนิ่ง— "เกมสนุกๆ คงต้องจบลงเพียงเท่านี้... ในเมื่อแกกล้าขุดมันขึ้นมา คณิน ลูกชายฆาตกร" ขอบพระคุณที่ร่วมติดตามและดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปพร้อมกับ "แมวดำใต้แสงจันทร์" นะคะ