เกมอำนาจบนเตียง

"คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับใคร... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากลำคอของคณินราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ปลายจิ้มบุหรี่ในมือถูกขยี้ลงบนถาดแก้วคริสตัลจนดับมอด ทว่าเปลวไฟในแววตาสีเข้มของเขากลับลุกโชนยิ่งกว่าเดิม บรรยากาศภายในห้องนอนชุดใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลคณินอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ รินรดายืนหลังชนกับบานประตูไม้สักทองที่ถูกล็อคตายสนิท เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา ไม่ใช่ความกลัว... แต่เป็นความโกรธเกรี้ยวที่ถูกหยามเกียรติจนเลือดในกายเดือดพล่าน ร่างระหงเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาของชายหนุ่ม "ฉันก็กำลังเล่นอยู่กับซาตานที่ไร้หัวใจยังไงล่ะคะ... เฮียคณิน" รินรดาเค้นเสียงตอบกลับด้วยความนิ่งสงบที่เคลือบไปด้วยพิษสง "คนที่ใช้ชีวิตของคนอื่นมาเป็นเดิมพันในเกมสกปรกของคุณ คิดว่าตัวเองสูงส่งนักหรือไง?" สิ้นคำพูดนั้น ร่างสูงใหญ่ของคณินก็พุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือหนากระแทกเข้ากับบานประตูกั้นขนาบข้างร่างของเธอไว้ ปิดตายทุกเส้นทางหนี กลิ่นกายบุหรี่ผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงพุ่งเข้าปะทะนาสิกจนเธอต้องผินหน้าหนีด้วยความอึดอัด แต่คณินกลับใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางมนให้หันกลับมาสบตา ประaspแววตาดุร้ายที่เต็มไปด้วยความกระหายหิวและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน "ปากเก่งนักนะ..." คณินโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้มสาก "แต่อวดดีได้ไม่นานเท่าไหร่หรอก ริน... เธอรู้ใช่ไหมว่าคนอวดดีมักจะจบลงยังไงในกำมือของฉัน" "ปล่อยฉัน!" รินรดาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของชายหนุ่มกลับทำให้เธอกลายเป็นเพียงลูกนกในกรงเล็บ "คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉันแบบนี้!" "ไม่มีสิทธิ์?" คณินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยียบเย็นและน่าขนลุก "ลืมไปแล้วหรือไงว่าสัญญาฉบับนั้นระบุไว้อย่างไร หนี้สินของครอบครัวเธอก็คือตัวเธอ และทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างนี้... ก็ตกเป็นของฉันตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้ว!" แรงกดดันจากร่างกายที่แนบชิดทำให้รินรดาหายใจไม่ทั่วท้อง ความร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วผิวสัมผัสที่แม้เธอจะพยายามผลักไสเท่าไหร่ ก็ยิ่งเหมือนเป็นการเติมเชื้อเพลิงให้ไฟสวาทในตัวเขาลุกโชนขึ้นไปอีก คณินใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้แน่น ส่วนมือหนาอีกข้างลูบไล้ไปตามแนวลำคอระหงลงมาถึงเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่ขาดห้วง "อย่า... อื้อ!" คำประท้วงของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี การจูบของคณินในครานี้ไม่ใช่เพียงแค่การลงทัณฑ์ แต่เป็นความป่าเถื่อนที่เรียกร้องและบดขยี้ รินรดาพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่ความชำนาญและแรงกดดันอันมหาศาลทำให้เธอกลีบปากเผยอออกเปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความพ่ายแพ้เริ่มกัดกินหัวใจเธอทีละน้อย เมื่อร่างกายที่เคยต่อต้านกลับทรยศด้วยการอ่อนระทวยไปกับสัมผัสอันตรายที่เขามอบให้ คณินผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบไล่มองริมฝีปากบวมเจ่อและรอยแดงระเรื่อบนผิวเนื้อของเธอด้วยความพึงพอใจ ร่างหนาโถมน้ำหนักลงมาผลักร่างบางให้นอนราบลงไปบนเตียงนอนนุ่มกว้างโดยไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว "เกมอำนาจนี้... เธอไม่มีวันชนะฉันหรอก รินรดา" คณินทาบทับร่างลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างหนาที่ร้อนระอุราวกับเตาไฟ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหายที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ "เตรียมตัวรับบทเรียนในฐานะผู้แพ้ซะ... ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป" ในวินาทีที่ความหวาดกลัวและความปรารถนาอันมืดมนกำลังหลอมรวมเข้าด้วยกันจนแทบแยกไม่ออก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงรายงานด้วยความตื่นตระหนกของลูกน้องคนสนิทที่ทำให้คณินต้องชะงักกึก "เฮียครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางฝั่งเจ้าสัวบูรพาบุกเข้ามาที่เขตคฤหาสน์ของเราแล้วครับ!" หวังว่าตอนนี้นะคะ จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกและตื่นเต้นไปกับความสัมพันธ์อันมืดมนและเร่าร้อนของทั้งคู่ จนต้องรีบกดอ่านตอนต่อไปกันแทบไม่ทันเลยนะคะ!