กับดักมรณะ

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของปูนเก่าในห้องนิรภัยใต้ดิน ยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับเงาทมิฬที่พร้อมจะกลืนกินลมหายใจของเธอได้ทุกเมื่อ ท่ามกลางควันจางๆ และเศษซากความพังทลายจากกระสุนนัดก่อน ร่างที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นไม่ได้เป็นของคณินอย่างที่หัวใจอันตรายของเธอกรีดร้องหวาดกลัว แต่กลับเป็นบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยอมเอา1ชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องความลับดำมืดที่ถูกฝังกลบมานานนับทศวรรษ "จัดการเก็บกวาดซะ อย่าให้เหลือร่องรอย" เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมไปด้วยอำนาจดิบเถื่อนของคณินดังขึ้นเหนือศีรษะ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเปื้อนฝุ่นควันก้าวเข้ามาประชิด แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองร่างไร้วิญญาณแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนกลับมาหยุดอยู่ที่รินรดา หญิงสาวผู้ตกเป็นหมากในเกมอำนาจที่เขาเป็นผู้ชักใย รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็นเพียงเครื่องมือ... เป็นเชลยสวาทที่เขาใช้ระบายความปรารถนาอันป่าเถื่อน และเป็นเหยื่อล่อในเกมแก้แค้นที่เขากำลังเดิมพันด้วยชีวิต "คุณมันปีศาจ... คณิน" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นบัดนี้สั่นไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เขาไม่ใช่ประเภทที่จะใจอ่อนให้กับน้ำตาของผู้หญิงคนไหน โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่เข้ามามีอิทธิพลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเขาอย่างรุนแรง ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอในระยะประชิด กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายความตายโชยเข้าแตะจมูก จนรินรดาต้องผถอยหลังจนแผ่นหลังบางแนบติดกับกำแพงเย็นเฉียบ มือหนาราวกับคีมเหล็กเอื้อมไปคว้าคางสวยให้เชิดขึ้นบังคับให้เอบสบตา นิ้วโป้งหยาบกร้านไล้ผ่านริมฝีปากนุ่มที่สั่นเทาอย่างถือสิทธิ์ ความร้อนจากปลายนิ้วของเขาแผดเผาผิวเนื้อเธอราวกับถูกไฟลน แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือประกายไฟในดวงตาคู่คมของเขา—ประกายไฟแห่งความกระหายที่ดิบเถื่อนและพร้อมจะฉีกกระชากเธอให้แหลکคามือ "อยากลองดีกับปีศาจตนนี้ดูสักตั้งไหมล่ะ รินรดา" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ "จำเอาไว้... เธอกล้าหาญได้เท่าที่ฉันอนุญาตเท่านั้น" ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตอบโต้ แรงกระแทกอันรุนแรงจากภายนอกก็ระเบิดขึ้นพร้อมกับเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว! แรงอัดมหาศาลทำให้ผนังคอนกรีตเสริมเหล็กของห้องนิรภัยสั่นสะเทือน ควันสีเทาคลุ้งกระจายไปทั่วทิศทาง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กรูเข้ามา เสียงปืนกลอัตโนมัติรัวยิงปะทะกันอย่างดุเดือดที่ชั้นบน สะท้อนก้องลงมาถึงชั้นใต้ดินราวกับเสียงคำรามของอสูรกาย "เฮียครับ! ทางด้านหลังถูกตีแตกแล้ว! พวกมันมากันเยอะมาก!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนลั่นผ่านวิทยุสื่อสารด้วยความตื่นตระหนก คณินสบถออกมาอย่างหัวเสีย แววตาเย็นชาฉายแววดุดันยิ่งกว่าเดิม เขากระชากร่างของรินรดาเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอเซถลนเข้าสู่อ้อมอกแกร่ง มือข้างหนึ่งชักปืนพกสีดำสนิทออกมาขึ้นลำอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ร่างหนาของตัวเองปกป้องเธอจากวิถีกระสุนที่เริ่มเจาะทะลุผนังเข้ามา "เกาะฉันไว้แน่นๆ" คำสั่งสั้นๆ ห้วนๆ แต่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดถูกพ่นออกมา รินรดาไม่มีเวลาแม้แต่จะปฏิเสธ เมื่อโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า คณินพาเธอลัดเลาะไปตามทางหนีไฟลับใต้ดินที่มืดมิดและอับชื้น กลิ่นอับของดินและซากศพโชยแตะจมูกยิ่งทำให้บรรยากาศน่าสะพรึงกลัวขึ้นเป็นทวีคูณ เธอไม่รู้เลยว่าพวกมันคือใคร... กลุ่มคนที่เกี่ยวข้องกับคดีสยองขวัญในอดีตที่ตามล่าเธอและเขาเพื่อปิดปาก หรือศัตรูทางธุรกิจของคณินที่ฉวยโอกาสนี้ในการเด็ดหัวมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล แต่แล้ว... ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะพ้นทางออกฉุกเฉิน แสงไฟฉายสว่างวาบก็สาดส่องเข้ามาตัดผ่านความมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าปริศนาที่ดักรออยู่เบื้องหน้า "ยินดีต้อนรับสู่กับดักมรณะ... คุณคณิน" เสียงหัวเราะเย็นเยียบของบุคคลปริศนาดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับลำกล้องปืนนับสิบที่เล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ และในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ร่างของรินรดาก็ถูกกระชากออกจากอ้อมแขนของคณินอย่างแรงด้วยมือที่ทรงพลังคู่หนึ่ง พร้อมกับกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่อเข้าที่ขมับของเธอทันที! "ปล่อยเธอซะ... แล้วแกจะได้เดินออกไปจากที่นี่คนเดียว" เสียงแหบพร่าของผู้บุกรุกเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตาคู่หนึ่งที่มองทะลุกรรมความมืดมายังคณินด้วยความเคียดแค้นชิงชัง และเมื่อแสงไฟสาดกระทบใบหน้าของมันชัดๆ รินรดาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนหัวใจแทบหยุดเต้น... เพราะชายคนนั้นคือคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับคดีฆาตกรรมเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ