การทรยศจากคนใกล้ชิด

เสียงเคาะสามครั้งที่ดังขึ้นอย่างเยียบเย็นเมื่อครู่ ไม่ใช่การมาเยือนของแขกผู้ได้รับเชิญ แต่เป็นสัญญาณแห่งความพินาศที่คืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างบางที่แนบชิดอยู่กับแผงอกแกร่งของคณินแข็งทื่อขึ้นในทันที ความเร่าร้อนและกลิ่นอายแห่งตัณหาที่เคยแผดเผาบรรยากาศรอบตัวเมื่อสักครู่ มอดดับลงในพริบตา ราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวบางที่เคยกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น เปลี่ยนเป็นดันแผงอกหนาของเขาออกโดยสัญชาตญาณเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องนิรภัย ทว่าคณินกลับไม่มีทีท่าหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย กลิ่นอายความอันตรายรอบตัวเขากลับพุ่งทะยานสูงขึ้นจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬหันขวับไปมองบานประตูเหล็กกล้าด้วยแววตาดุดันราวกับพญามารที่กำลังมองเหยื่อผู้โง่เขลา กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน รัศมีอำนาจกดดันแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก "เฮีย..." เสียงหวานเอ่ยสั่นพร่า หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก "ใคร... ใครมา..." คณินไม่ตอบ เขาดึงร่างบางของเธอให้เข้ามาหลบอยู่ด้านหลังแผงอกกว้างของตนเองด้วยมือข้างเดียวอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ราวกับปกป้องแต่ก็คล้ายกับการกักขังในคราวเดียวกัน นิ้วมือเรียวยาวของเขาเอื้อมไปหยิบปืนพกสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใต้หมอนอย่างรวดเร็วราวกับปฏิกิริยาอัตโนมัติ เสียงปลดเซฟดังคลิกท่ามกลางความเงียบงัด ทำให้รินรดายิ่งตัวสั่นเทาเข้าไปใหญ่ ความกลัวตายเข้าเกาะกุมหัวใจ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดก็แล่นริ้วขึ้นมาเมื่อแผ่นหลังของเธอยังคงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและแข็งแกร่งจากตัวเขา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะครั้งที่สองดังขึ้น หนักหน่วงและไร้ซึ่งความเกรงกลัว ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยจะลอดผ่านบานประตูเหล็กหนาเข้ามา "เฮียครับ... ผมเอง... ชาญชัยครับ" ชื่อนั้นทำให้คณินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องทั้งห้องอยู่ชั่วอึดใจ ชาญชัย... ลูกน้องมือขวาผู้ติดตามรับใช้เขามานานแรมปี คนที่ได้รับความไว้วางใจให้คุมกำลังพลส่วนใหญ่ในคฤหาสน์หลังนี้ คนที่ไม่มีเหตุผลเลยที่จะมายืนอยู่หน้าห้องนิรภัยส่วนตัวของเขาในยามวิกาลเช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ในเวลาที่ควรจะตรึงกำลังอยู่แนวหน้าด้านนอก คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข เต็มไปด้วยความเยียบเย็นและเหี้ยมเกรียมจนรินรดารู้สึกเสียวสันหลังวาบ "ชาญชัยอย่างนั้นเหรอ..." คณินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ต่ำจนแทบจะเป็นเสียงคำรามในลำคอ "มันกล้าหาญถึงขนาดกล้ามาเคาะประตูห้องกูตอนตีสองเลยรึวะ..." รินรดาลอบมองเสี้ยวหน้าของมาเฟียหนุ่ม เธสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ชายหนุ่มไม่ได้ลดปืนในมือลงเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเดินช้าๆ ไปที่ประตู โดยดันเธอบังคับให้ถอยร่นไปอยู่มุมห้องที่ปลอดภัย สายตาคมกวาดมองไปที่กล้องวงจรปิดขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่เหนือกรอบประตู ภาพบนจอมอนิเตอร์ตัวเล็กที่ซ่อนไว้เผยให้เห็นใบหน้าของชาญชัย ลูกน้องคนสนิทอย่างชัดเจน ทว่า... สิ่งที่ทำให้คณินต้องขบกรามแน่นไม่ใช่ตัวของชาญชัยเอง แต่เป็นเงาดำอีกหลายร่างที่ยืนประกบอยู่ด้านหลังพร้อมอาวุธครบมือต่างหาก! พวกมันไม่ใช่แค่มาหา แต่พวกมันมาเพื่อ "ปิดเกม" "เปิดสิครับเฮีย..." เสียงของชาญชัยจากด้านนอกเริ่มเปลี่ยนโทน จากความนอบน้อมกลายเป็นความเย้ยหยันและกระด้างกระเดื่องอย่างเห็นได้ชัด "ข้างนอกตอนนี้วุ่นวายพอดูนะเฮีย แขกที่ไม่ได้รับเชิญเขาเข้ามาเดินเล่นกันเต็มคฤหาสน์แล้ว... เฮียควรจะออกมาดูหน่อยไหมล่ะครับว่าใครกันที่ทรยศเฮีย" คำว่า *ทรยศ* กระแทกเข้าโสตประสาทของรินรดาราวกับค้อนเหล็ก เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ หันไปมองหน้าคณินที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความตกใจใดๆ มีเพียงรอยยิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต "กูเลี้ยงหมาไว้หลายตัว..." คณินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณห็ุปลงจนเยือกแข็ง "แต่ดูเหมือนว่าจะมีอยู่ตัวหนึ่ง... ที่กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา คิดว่าปีกกล้าขาแข็งพอที่จะมากัดเจ้าของแล้วสินะ" "เฮียพูดอะไรแบบนั้นล่ะครับ" ชาญชัยหัวเราะหึๆ จากด้านนอก "คนเรามันก็ต้องเลือกทางเดินที่ดีที่สุดให้ตัวเองทั้งนั้นแหละครับ ใครจะยอมตายไปพร้อมกับเรือที่กำลังจะจมล่ะจริงไหม? เปิดประตูให้ผมเถอะครับเฮีย... ให้ผมได้จบเรื่องนี้แบบไม่ต้องนองเลือดมากนักดีกว่า" คณินไม่ตอบคำใด เขาค่อยๆ ยกปืนขึ้นเล็งตรงไปยังรูกุญแจและบานพับประตู นิ้วชี้วางทาบไว้ที่ไกปืนอย่างมั่นคง ร่างกายสูงใหญ่กำยำตึงเครียดขึ้นทุกมัดกล้ามเนื้อ พลังงานดิบเถื่อนและอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำศัตรูให้แหลกคามือ "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอโดยไม่หันกลับมามอง ร่างสูงยังคงจดจ้องอยู่ที่ประตู "ถ้าเกิดอะไรขึ้น มุดเข้าไปซ่อนใต้เตียง... ห้ามส่งเสียง ห้ามร้องไห้ จนกว่ากูจะมาหา... เข้าใจไหม" "เฮีย..." รินรดาน้ำตาคลอเบ้า ความหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาในอก แม้เธอจะเกลียดเขาที่กักขังเธอไว้เป็นเชลยสวาท แม้เธอจะอยากหนีไปจากขุมนรกนี่แค่ไหน แต่ในนาทีนี้ ความตายที่กำลังเคาะประตูอยู่ตรงหน้าทำให้เธอตระหนักได้ว่า มีเพียงผู้ชายคนนี้เท่านั้น... ที่ยืนอยู่ระหว่างเธอกับความตาย "ฟังที่กูสั่ง!" คณินตวัดสายตากลับมามองเธอด้วยแววตาดุดันและเฉียบขาด เป็นสายตาที่ไม่อินังขังขอบต่อสิ่งใดนอกจากความปลอดภัยของเธอในตอนนี้ "ถ้ารอดไปได้... กูจะลงโทษเธอให้สาสมที่ทำให้กูเสียสมาธิ แต่ตอนนี้... ทำตามที่กูบอก!" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้โต้แย้งอะไร แรงกระแทกมหาศาลก็พุ่งชนเข้าที่บานประตูเหล็กกล้าเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! โครม! พวกมันเริ่มใช้ระเบิดแรงดันสูงทำลายประตูแล้ว! แรงระเบิดทำให้คฤหาสน์ทั้งหลังสั่นสะเทือน เศษฝุ่นและควันสีเทาคละคลุ้งไปทั่วทางเดินด้านนอก เสียงปืนรัวสนั่นหวั่นไหวผสานกับเสียงกรีดร้องและเสียงคำรามของลูกน้องฝ่ายที่ยังจงรักภักดี ดังระทُمไปทั่วทุกซอกทุกมุมของคฤหาสน์ คณินไม่รอช้า เขาสวนกระสุนปืนผ่านช่องระบายอากาศและจุดอับสายตาออกไปทันทีอย่างไร้ความปรานี เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วห้องนิรภัย เสียงร้องโหยหวนของมนุษย์ดังเล็ดลอดเข้ามาจากด้านนอก สัญชาตญาณของนักฆ่าและมาเฟียผู้โชกโชนในคราบซาตานตื่นเต็มที่ กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียด เลือดในกายสูบฉีดด้วยความเร่าร้อนอันดิบเถื่อน ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คณินกำลังสาดกระสุนปืนเพื่อตรึงกำลังศัตรูที่กรูกันเข้ามาตามแรงระเบิดนั้นเอง ประตูห้องลับด้านหลัง ซึ่งเป็นทางหนีฉุกเฉินที่ควรจะมีเพียงเขากับชาญชัยเท่านั้นที่รู้... ก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ! รินรดาเป็นคนแรกที่เหลือบไปเห็นความผิดปกตินั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อร่างเงาสูงโปร่งของใครบางคนก้าวพ้นธรณีประตูห้องลับเข้ามา พร้อมกับปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมาที่แผ่นหลังของคณินอย่างพอดิบพอดี! "เฮีย! ระวัง!" เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดของรินรดาดังขึ้น พร้อมกับที่เธอพุ่งตัวเข้าใส่ร่างของคณินอย่างไม่คิดชีวิต เพื่อหวังจะผลักเขาให้พ้นวิถีกระสุน! ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นเบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในหัวใจ ท่ามกลางควันไฟและเศษปูนที่พังทลาย ร่างของใครบางคนทรุดฮวบลงกับพื้น พร้อมกับเลือดสีแดงฉานที่ไหลนองอาบพื้นห้องนิรภัยเย็นเฉียบ! แมวดำใต้แสงจันทร์ ชื่นชอบผลงานและอยากติดตามตอนต่อไป รบกวนกดหัวใจและคอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนกันด้วยนะคะ