ช่วยชีวิตกลางเพลิง

เสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ลอดผ่านบานประตูไม้สักทองเข้ามาราวกับใบมีดโกนที่กรีดเฉือนบรรยากาศอันตึงเครียดให้ขาดวิ่น คณินหยุดชะงัก ร่างหนาในชุดสูทสีเข้มกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำและดุดันรากับสัตว์ป่าที่ถูกลูบคม ประตูห้องนอนของรินรดาสั่นสะเทือนเบา ๆ ตามด้วยเสียงเคาะสามครั้งที่จงใจยั่วเย้าประสาท "เปิดประตูสิ... รินรดา... หรือว่าเธอกำลังกลัวความจริงที่ถูกฝังกลบเอาไว้กันแน่" เสียงนั้น... เสียงที่ควรจะเน่าเปื่อยอยู่ใต้กองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน เสียงของคนที่คณินตามล่าและฝังความแค้นไว้ในใจมาเนิ่นนาน รินรดาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวจนแทบยืนไม่อยู่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กคว้าแขนเสื้อของคณินไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบที่สะท้อนผ่านปลายนิ้วบอกชัดเจนว่าเธอกำลังขวัญกระเจิงแค่ไหน "เฮีย... เสียงนั่นมัน..." เสียงของเธอสั่นพร่า ดวงตาคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดผวา คณินไม่ตอบ คำรามในลำคอด้วยความหงุดหงิดระคนโกรธเกรี้ยว เขาไม่ได้สะทกสะท้านต่อความตายหรือภูตผี แต่เขารังเกียจการถูกเล่นตลกและการถูกท้าทายจากเงาอดีตที่สมควรตายไปนานแล้ว มือหนากระชากร่างบางให้เข้ามาซุก อกกว้างอย่างปกป้อง สัมผัสจากความอบอุ่นและกลิ่นกายอันคุ้นเคยของเขาทำให้รินรดารู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง แม้ว่าสถานการณ์รอบตัวจะกำลังดิ่งลงเหว "อยู่ข้างหลังฉัน..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ดิบเถื่อนและทรงอำนาจจนไม่อาจปฏิเสธ คณินชักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวขึ้นมาปลดเซפตี้อย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบจดจ้องไปยังบานประตูที่เริ่มมีเงาดำทาบทับผ่านรอยแยก ปัง! กระสุนนัดแรกพุ่งทะลุบานประตูไม้สักเข้ามาอย่างไร้ความปรานี เศษไม้กระจายว่อน คณินดึงรินรดาหลบฉากไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้กำแพงด้านหลังสั่นสะเทือน ร่างของทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวเร็วราวกับกลองศึก ในสถานการณ์ความเป็นความตาย แรงดึงดูดระหว่างพวกเขากลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นอย่างประหลาด คณินก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน แววตาที่มองเธอมันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนดิบเถื่อนและความกระหายที่จะครอบครอง แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ "จำไว้นะริน... ต่อให้ผีห่าซาตานตนไหนก็ไม่มีวันพรากเธอไปจากฉันได้" เขาคำรามกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่สั่นระริก ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่กำลังพังประตูเข้ามา ตัดภาพมายังความโกลาหลเบื้องล่าง โกดังร้างริมท่าเรือเก่าที่ถูกใช้เป็นรังลับและจุดซ่อนตัวของศัตรู เพลิงสีส้มฉานกำลังลุกลามเลียผนังไม้เก่าแก่จนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะ ๆ ควันพิษสีดำโขมงหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นทาง คณินที่ฝ่าวงล้อมเข้ามาตามสัญญาณพิกัดฉุกเฉิน กวาดสายตาดุร้ายมองหาเป้าหมาย ร่างระหงของรินรดา (ในอีกเหตุการณ์หนึ่งที่ถูกลักพาตัวมาก่อนหน้านี้) ถูกมัดตรึงไว้กับเก้าอี้กลางกองเพลิงที่กำลังโหมกระหน่ำ ความร้อนแผดเผาจนผิวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ สติของเธอกำลังจะเลือนรางเพราะสูดควันเข้าไปมากเกินไป "ริน!" คณินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวฝ่าเปลวเพลิงที่ร้อนระอุเข้าไปอย่างไร้ความเกรงกลัวต่อความตาย เสื้อสูทราคาแพงถูกไฟลวกจนไหม้เกรียม ร่างหนาพุ่งเข้าประชิดตัวหญิงสาว ใช้มีดพกประจำตัวตัดเชือกที่พันธนาการข้อมือและข้อเท้าของเธอออกอย่างรวดเร็ว แรงกระชากทำให้รินรดาร่วงหล่น2เข้าสู่อ้อมกอดแกร่งที่ทั้งแข็งกระด้างและปลอดภัยในเวลาเดียวกัน "เฮีย..." เธอครางชื่อเขาแผ่วเบา ร่างกายอ่อนปวกเปียกซบลงกับแผงอกกว้างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ "ฉันมาแล้ว... ไม่มีใครหน้าไหนทำอะไรเธอได้ทั้งนั้น" คณินกอดกระชับร่างบางแนบอก ยกแขนอีกข้างขึ้นปัดป้องคานไม้ที่กำลังลุกไหม้ร่วงลงมาขวางทางออก แรงระเบิดลูกแรกสะเทือนพื้นดินใต้ฝ่าเท้า เสียงเหล็กโครงสร้างโกดังบิดตัวลั่นเอี๊ยดอาร์ด บ่งบอกว่าเวลาของพวกเขากำลังจะหมดลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า เขากัดฟันกรอด ใช้พลังทั้งหมดแบกรับร่างของเธอแล้ววิ่งฝ่ากำแพงไฟออกไปยังด้านนอก ท่ามกลางเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวที่กลืนกินโกดังทั้งหลังให้กลายเป็นทะเลเพลิงในพริบตา! ทว่า... เมื่อก้าวพ้นออกมาสู่อากาศบริสุทธิ์ด้านนอก ความเงียบงันอันน่าขนลุกกลับเข้าปกคลุมแทนที่เสียงระเบิด รถยนต์สีดำสนิทหลายคันจอดเรียงรายอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวลงมาภายใต้แสงจันทร์สลัว คณินหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในชีวิต คนที่ควรจะนอนเน่าตายอยู่ใต้ซากปรักหักพังเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้กำลังยืนส่งยิ้มเยาะเย้ยให้เขาอยู่ตรงหน้า รินรดาที่ซบอยู่บนอกของคณินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของเขา และเมื่อเธอเห็นว่าใครคือผู้ที่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความหวาดผวาจนแทบสิ้นสติ... ขอบคุณที่ติดตามและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ "แมวดำใต้แสงจันทร์"