รอยประทับแรก

เงาตะคุ่มที่ทาบทับลงมาบนพื้นพรมราคาแพงไม่ได้ทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหวเท่ากับดวงตาคู่นคมที่หันขวับกลับมามอง หล่อนแทบจะหยุดหายใจเมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นความมืดเข้ามาในรัศมีแสงสลัวของโคมไฟคริสตัล "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้... คิดว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนไหนจะกล้าเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของฉันกันล่ะคะ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคณินเจือแววเย้ยหยัน ทว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างของมาเฟียหนุ่มกลับตึงเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่เคยทอดมองหล่อนด้วยความกระหายใคร่กลับเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่งที่ขวางหน้า รินรดาหันขวับไปมองผู้มาเยือน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่เล็กน้อยกำลังยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาท ใบหน้าคมคายนั้นปรากฏรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งตรงมายังคณินโดยเฉพาะ "คิดถึงฉันกันไหมคะ... เฮียคณิน" เสียงทุ้มปนหวานของ 'พิม" อดีตคู่หมั้นทางธุรกิจที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยดังขึ้น หล่อนกวาดสายตามองบรรยากาศอันตึงเครียดภายในห้องโถงด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของเจ้าบ้านเลยแม้แต่น้อย รินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ถอยหลังกรูดเพื่อเว้นระยะห่าง หล่อนไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเกมอำนาจของคนเบื้องหน้า แม้ว่าหัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว แต่สัญชาตญาณบอกให้หล่อนหาทางหนีทีไล่ให้เร็วที่สุด ทว่า... พรึบ! ข้อมือเรียวถูกคว้าหมับเข้าอย่างแรงก่อนที่หล่อนจะทันได้ขยับตัวหนี แรงบีบที่หนักหน่วงราวกับคีมเหล็กทำให้รินรดานิ้วหน้าด้วยความเจ็บปวด เมื่อหันกลับไปก็พบกับใบหน้าบึ้งตึงของคณินที่จ้องมองมาอย่างเอาเรื่อง ดวงตาคมดุคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ "อย่าแม้แต่จะคิดหนีไปไหนนะคะ รินรดา" คณินกระซิบเสียงลอดไรฟัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนหล่อนขนลุกซู่ "เรื่องของเรายังไม่จบ... และคุณไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าฉันจะอนุญาต" "ปล่อยฉันนะคะเฮียคณิน! มีคนมาเห็น..." รินรดาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งขัดขืน แรงบีบกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดง "ปล่อยให้มันเห็นสคะ!" คณินสวนกลับเสียงกร้าว สายตาคมกริบตวัดกลับไปมองพิมที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ห่างๆ "คิดว่าการโผล่หัวมากลางดึกแบบนี้ จะทำให้ฉันสนใจเธอขึ้นมาได้งั้นเหรอพิม?" พิมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ หล่อนเดินนองนารเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะจมูก "แหม... เฮียก็พูดเกินไป พิมแค่นำของขวัญชิ้นพิเศษมาแสดงความยินดีกับสมาชิกใหม่ในบ้านต่างหากล่ะคะ ดูท่าทาง... เฮียจะเอ็นดูเด็กคนนี้เสียเหลือเกินนะถึงได้ออกโรงปกป้องขนาดนี้" สายตาคู่คมของพิมกวาดมองสำรวจรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาดูแคลน รินรดารู้สึกเหมือนถูกเหยียบยศด้วยสายตาคู่นั้น แต่ศักดิ์ศรีที่มีทำให้หล่อนเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้คนแปลกหน้าได้เห็น "ออกไปจากห้องของฉันซะพิม ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" คณินคำรามต่ำ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความดุดันและคุกคามจนพิมชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเฉี่ยวกระตุกวูบ "เฮียใจร้ายกับพิมเสมอเลยนะคะ... แต่ไม่เป็นไรค่ะ พิมแค่อยากมาเตือนด้วยความหวังดี ระวัง 'งูพิษ' ที่เฮียกำลังเลี้ยงไว้ฉกเอาเข้าสักวันนะคะ" พิมปรายตามองรินรดาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งความอึดอัดและกลิ่นอายความหวาดระแวงไว้เบื้องหลัง สิ้นเสียงประตูปิดลง ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้ง ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม รินรดายังคงถูกพันธนาการไว้ด้วยมือหนา หล่อนหันมาจ้องหน้าคณินด้วยความโกรธกรุ่นที่สะสมมานาน "ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ!" คณินไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่เขากลับออกแรงกระชากร่างบางให้เข้ามาประชิดอกแกร่งอย่างไร้ความปราณี ความต่างของสรีระทำให้รินรดาจมหายไปในอ้อมแขนของเขาในทันที แผ่นอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามแรงหายใจบ่งบอกว่าอารมณ์ของมาเฟียหนุ่มกำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุด "ดื้อด้านนักนะคะ" คณินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน "กล้าดียังไงถึงทำหน้าอวดดีใส่ฉัน... หืม?" "ฉันไม่ได้..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคณินฉวยโอกาสที่หล่อนอ้าปากเถียงประกบเรียวปากลงมาบดขยี้อย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ! มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์... การลงทัณฑ์ความดื้อรั้น ความอวดดี และทุกๆ อย่างที่ทำให้เขาคลั่งไคล้จนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ริมฝีปากหนารุกไล่อย่างเอาแต่ใจ บดเคล้าเรียวปากนุ่มนิ่มจนบวมเจ่อ เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รินรดาครางอือในลำคอพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ทว่ามือหนาข้างหนึ่งกลับล็อกท้ายทอยของหล่อนไว้แน่น บังคับให้รับสัมผัสอันเร่าร้อนนี้อย่างไม่มีทางเลือก ลมหายใจของหล่อนขาดห้วง ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับไร้กระดูก ความรู้สึกตื่นกลัวถูกแทนที่ด้วยคลื่นความวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในช่องท้องอย่างน่าละอาย สัมผัสอันดิบเถื่อนแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายทำให้รินรดาเผลอจิกมือลงบนลาดไหล่กว้างของเขาโดยไม่รู้ตัว คณินผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้รินรดาได้กอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยอาการหอบสะท้าน ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาทมองเขาอย่างตัดพ้อและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน นิ้วเรียวแกร่งเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่บวมเจ่อและแดงก่ำของหล่อนแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความหลงใหลที่ยากจะถอนตัว ทว่าแววตาของเขากลับลึกล้ำและดุดันราวกับซาตานที่พร้อมจะกลืนกินหล่อนทั้งตัว "จำไว้ว่าอย่าได้คิดขัดคำสั่งฉันอีก..." คณินกระซิบเสียงพร่าชิดใบหู รอรินรดายังไม่ทันหายใจทั่วท้อง เสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยต่อด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหล่อนเย็นเฉียบ "เพราะครั้งต่อไป... ฉันจะไม่หยุดแค่จูบแน่ค่ะ รินรดา" ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างแมวดำใต้แสงจันทร์ค่ะ